پارت یازدهم
"زنجیر سرخ و نقره ای"
سوکوکو
Part: 11.
شب فرا رسیده بود و کاخ ناکاهارا در سکوتی سنگین فرو رفته بود. چویا، پس از ساعتها فکر و اندیشه های بینتیجه خسته شده بود. بنابراین در اتاق خودش دراز کشیده بود و سرگرم کاری شده بود. از طرفی دیگر اوسامو در اتاق مهمان، روی مبل بزرگ لمیده بود و به سقف خیره شده بود. چشمانش باز بودند، اما نگاهش به جای دیگری رفته بود. به همان قلعهی متروک، به آن شب آتش، به گردنبندی که حالا در دستان چویا قرار داشت.
ساعت به نیمهشب نزدیک میشد که آرام از جا بلند شد. بدون صدا، چکمههایش را پوشید و کت سیاه بلندش را از چوبلباسی برداشت. یاداشتی روی میز قرار داد و در اتاق را چنان آرام بست که حتی حساسترین گوش خونآشام هم نمیتوانست آن را بشنود.
اما قدم زدن در راهروهای کاخ ناکاهارا، ریسک بزرگی بود. نگهبانان در هر راهرو و اتاق قدم برمیداشتند. هرچند که اهمیت نداد. میدانست که چه زود چه دیر میرود. نقشه ای در ذهنش داشت.
او بطری بسیار کوچکی را از جیب خود بیرون آورد، یک توهم زای قوی که هر خون آشامی را گیج میکند. شیشه ای که همیشه به همراهش داشت. قرار نبود از آن در این مواقع استفاده کند اما ناچار مجبور شد و در آن بطری را باز کرد. آن را روی زمین سر داد و به سرعت دوید. پوزخندی از رضایت بر لبانش نقش بست.
"ببخشید چویا...ولی قرار نیست تو رو ببرم..."
با اطمینان به جلو نگاه کرد. او میدانست که ردی از او نخواهد ماند. زیرا که توانایی پنهان کردن خود را به خوبی یاد گرفته بود. زیر لب زمزمه کرد: "امشب وقتی شروع کنی به گشتن...یاداشت منو میبینی. میدونم قراره زیر لب غر بزنی و بگی چه پادشاه بی مسئولیت و ولگردی هستم"
خندید. مدتی پیش بود که یاداشتی با خطی بسیار بچگانه نوشته بود: "میروم تا سری به کاخ خودم بزنم...فردا میبینمت برده کوچولو."
بدون هیچ تردیدی، از گذرگاه رد شد.
(فلش بک، چهار ساعت بعد. «۲:۳۰»)
قلعهی متروک در شمال، در میان مه غلیظی پیچیده بود که حتی چشمان خونآشام را هم کور میکرد. دازای از لابهلای درختان خشکِ اطراف، آنجا را بررسی کرد. دیوارهای سنگیاش سیاهسوخته بود، پنجرهها خالی و بدون شیشه بود. انگار که روزی روزگاری زندگی زیبایی وجود داشت که خاکستر شد.
اما چیزی که توجهش را جلب کرد، نه ویرانی، که نورِ ضعیفی از زیر در بزرگِ ورودی بود. کسی اینجا زندگی میکرد. یا شاید یه همچین چیزی.
دازای با ظرافت یک شکارچیِ، خود را به دیوارِ سوخته ی قلعه رساند. پنجرهای شکسته پیدا کرد که به اندازهی کافی بزرگ بود برای عبور. قبل از ورود، چاقوی کوچکی را از زیر آستین لباسش درآورد و در کف دستش چرخاند. نه برای جنگ، بلکه برای باز کردن قفلهایی که ممکن بود وجود داشته باشد.
وارد شد.
بویِ خاکستر و خون، بینی او را پر کرد. اما بویِ دیگری هم لابهلای آن بود: بوی طلسم و نفرین تازه. کسی اخیراً اینجا طلسمبافی کرده بود. طلسمی که با سردرد چویا و کابوسهای خودش مشابه بود.
صدای سوت و جیغی در سرش شنید. نشانه ای که تایید میکرد همان جا است. لحظه ای فکش را بهم فشرد و دستش را روی گوشش گذاشت. بعد از اینکه آرام شد با احتیاط به اطراف نگاه کرد.
در تالار بزرگ، ردپاهایی روی گردوغبار بود. نه یک نفر. چند نفر. و یکی از آنها، اثری از خون خشکشده روی کفِ سنگی بر جای گذاشته بود. خونی که وقتی دازای نزدیکش شد تا بو کند، حس کرد چیزی عجیب است. دوباره بو کشید، غیر از این خون خشک شده که به نظر به تازگی این چند روز بود یک بوی دیگر وجود داشت. بویی که آثارش از زمین پاک شده بود.
خون یک خونآشام قدیمی. خون فراری...
کامنت و لایکاتونو نمیبینم یکم انرژی بدید😮💨💔
سوکوکو
Part: 11.
شب فرا رسیده بود و کاخ ناکاهارا در سکوتی سنگین فرو رفته بود. چویا، پس از ساعتها فکر و اندیشه های بینتیجه خسته شده بود. بنابراین در اتاق خودش دراز کشیده بود و سرگرم کاری شده بود. از طرفی دیگر اوسامو در اتاق مهمان، روی مبل بزرگ لمیده بود و به سقف خیره شده بود. چشمانش باز بودند، اما نگاهش به جای دیگری رفته بود. به همان قلعهی متروک، به آن شب آتش، به گردنبندی که حالا در دستان چویا قرار داشت.
ساعت به نیمهشب نزدیک میشد که آرام از جا بلند شد. بدون صدا، چکمههایش را پوشید و کت سیاه بلندش را از چوبلباسی برداشت. یاداشتی روی میز قرار داد و در اتاق را چنان آرام بست که حتی حساسترین گوش خونآشام هم نمیتوانست آن را بشنود.
اما قدم زدن در راهروهای کاخ ناکاهارا، ریسک بزرگی بود. نگهبانان در هر راهرو و اتاق قدم برمیداشتند. هرچند که اهمیت نداد. میدانست که چه زود چه دیر میرود. نقشه ای در ذهنش داشت.
او بطری بسیار کوچکی را از جیب خود بیرون آورد، یک توهم زای قوی که هر خون آشامی را گیج میکند. شیشه ای که همیشه به همراهش داشت. قرار نبود از آن در این مواقع استفاده کند اما ناچار مجبور شد و در آن بطری را باز کرد. آن را روی زمین سر داد و به سرعت دوید. پوزخندی از رضایت بر لبانش نقش بست.
"ببخشید چویا...ولی قرار نیست تو رو ببرم..."
با اطمینان به جلو نگاه کرد. او میدانست که ردی از او نخواهد ماند. زیرا که توانایی پنهان کردن خود را به خوبی یاد گرفته بود. زیر لب زمزمه کرد: "امشب وقتی شروع کنی به گشتن...یاداشت منو میبینی. میدونم قراره زیر لب غر بزنی و بگی چه پادشاه بی مسئولیت و ولگردی هستم"
خندید. مدتی پیش بود که یاداشتی با خطی بسیار بچگانه نوشته بود: "میروم تا سری به کاخ خودم بزنم...فردا میبینمت برده کوچولو."
بدون هیچ تردیدی، از گذرگاه رد شد.
(فلش بک، چهار ساعت بعد. «۲:۳۰»)
قلعهی متروک در شمال، در میان مه غلیظی پیچیده بود که حتی چشمان خونآشام را هم کور میکرد. دازای از لابهلای درختان خشکِ اطراف، آنجا را بررسی کرد. دیوارهای سنگیاش سیاهسوخته بود، پنجرهها خالی و بدون شیشه بود. انگار که روزی روزگاری زندگی زیبایی وجود داشت که خاکستر شد.
اما چیزی که توجهش را جلب کرد، نه ویرانی، که نورِ ضعیفی از زیر در بزرگِ ورودی بود. کسی اینجا زندگی میکرد. یا شاید یه همچین چیزی.
دازای با ظرافت یک شکارچیِ، خود را به دیوارِ سوخته ی قلعه رساند. پنجرهای شکسته پیدا کرد که به اندازهی کافی بزرگ بود برای عبور. قبل از ورود، چاقوی کوچکی را از زیر آستین لباسش درآورد و در کف دستش چرخاند. نه برای جنگ، بلکه برای باز کردن قفلهایی که ممکن بود وجود داشته باشد.
وارد شد.
بویِ خاکستر و خون، بینی او را پر کرد. اما بویِ دیگری هم لابهلای آن بود: بوی طلسم و نفرین تازه. کسی اخیراً اینجا طلسمبافی کرده بود. طلسمی که با سردرد چویا و کابوسهای خودش مشابه بود.
صدای سوت و جیغی در سرش شنید. نشانه ای که تایید میکرد همان جا است. لحظه ای فکش را بهم فشرد و دستش را روی گوشش گذاشت. بعد از اینکه آرام شد با احتیاط به اطراف نگاه کرد.
در تالار بزرگ، ردپاهایی روی گردوغبار بود. نه یک نفر. چند نفر. و یکی از آنها، اثری از خون خشکشده روی کفِ سنگی بر جای گذاشته بود. خونی که وقتی دازای نزدیکش شد تا بو کند، حس کرد چیزی عجیب است. دوباره بو کشید، غیر از این خون خشک شده که به نظر به تازگی این چند روز بود یک بوی دیگر وجود داشت. بویی که آثارش از زمین پاک شده بود.
خون یک خونآشام قدیمی. خون فراری...
کامنت و لایکاتونو نمیبینم یکم انرژی بدید😮💨💔
- ۹.۸k
- ۱۶ تیر ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۶)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط