when silence became a scream p7
هیچکس فوراً جواب نداد.
سکوت کوتاه اما سنگینی شکل گرفت.
نه بهخاطر بیادبی کامل—بلکه بهخاطر همان فضای نانوشتهای که در شرکتها وجود دارد:
کارآموزها میآیند و میروند.
بعضی میدرخشند، بعضی حذف میشوند.
هیچکس عجلهای برای صمیمیت ندارد.
اولین کسی که بالاخره گفتوگو را شکست، بنگچان بود.
«خسته نباشی. امروز ادیشن داشتی؟»
«بله.»
صدایش آرام بود. صاف. بیلرزش.
بنگچان سر تکان داد.
«سخت بود؟»
یونا یک ثانیه فکر کرد.
بعد گفت:
«نه به سختیِ چیزهای دیگه.»
جمله ساده بود.
اما تهِ آن چیزی داشت که باعث شد چشمهای بنگچان لحظهای روی صورتش ثابت بماند.هیونجین زیرلب، خیلی آهسته، طوری که فقط نزدیکترها بشنوند گفت:
«اعتمادبهنفسش کم نیست.»
سونگمین خشک جواب داد:
«یا زیادی ادا داره.»
یونا شنید.
چیزی نگفت.
کارمند که انگار عجله داشت، رو به بنگچان گفت:
«فقط معرفی اولیه بود. مدیرها میخوان از فردا توی بعضی تمرینها حضور داشته باشه.»
چانگبین بیاختیار گفت:
«از فردا؟ سریع نیست؟»
لینو با لحنی خنثی اضافه کرد:
«باید خیلی خاص باشه که اینقدر عجله دارن.»
آن جمله بیشتر شبیه مشاهده بود تا تعریف.اما در هوای اتاق، طعم دیگری پیدا کرد.یونا این بار نگاهش را مستقیم به لینو ندوخت، اما مشخص بود شنیده.کارمند با لبخند مصنوعی گفت:
«خب، من دیگه مزاحم نمیشم.»
در بسته شد.و حالا یونا با هشت مردی در یک اتاق مانده بود که قرار بود دیر یا زود، بخشی از سرنوشتش شوند.چند ثانیه هیچکس حرفی نزد.
بعد هان با کنجکاوی جلوتر آمد.
«رپ میخونی؟»
«بله.»
«فسترپ؟»
«بله.»
چانگبین با نیملبخند گفت:
«همه میگن بله. بعد که نوبت اجرا میشه، نصفشون خفه میشن.»
جونگین خندهاش را نگه داشت.یونا بدون ناراحتی گفت:
«میتونم ثابت کنم.»
چانگبین این بار واقعاً نگاهش کرد.نه از سر تمسخر.از سر ارزیابی.هیونجین به آینه تکیه داد.
«دنس چطور؟»
«خوبه.»
سونگمین زیرلب گفت:
«فروتن هم هست.»
باز هم چند نفر صدای او را شنیدند.بنگچان نفس کوتاهی کشید؛ نه از عصبانیت، بیشتر از اینکه جو اتاق را بسنجدبعد رو به یونا گفت:
«تو امروز فقط ادیشن دادی. لازم نیست چیزی ثابت کنی.»
یونا برای اولین بار نگاهش را مستقیم به او دوخت.چشمهای بنگچان عجیب بودند؛گرم، اما نه ساده.محافظ، اما نه بیدفاع.او شبیه آدمهایی نبود که بهراحتی قضاوت کنند… ولی قطعاً از آن هم نبود که ساده باور کنند.
«من عادت دارم ثابت کنم.»
یونا این را آرام گفت.و بنگچان، بدون اینکه خودش متوجه شود چرا،از این جمله خوشش نیامد.نه چون متکبرانه بود.چون بیش ازحد شبیه حرف کسی بودکه بارها مجبور شده برای حق بدیهیِ بودنش بجنگد
سکوت کوتاه اما سنگینی شکل گرفت.
نه بهخاطر بیادبی کامل—بلکه بهخاطر همان فضای نانوشتهای که در شرکتها وجود دارد:
کارآموزها میآیند و میروند.
بعضی میدرخشند، بعضی حذف میشوند.
هیچکس عجلهای برای صمیمیت ندارد.
اولین کسی که بالاخره گفتوگو را شکست، بنگچان بود.
«خسته نباشی. امروز ادیشن داشتی؟»
«بله.»
صدایش آرام بود. صاف. بیلرزش.
بنگچان سر تکان داد.
«سخت بود؟»
یونا یک ثانیه فکر کرد.
بعد گفت:
«نه به سختیِ چیزهای دیگه.»
جمله ساده بود.
اما تهِ آن چیزی داشت که باعث شد چشمهای بنگچان لحظهای روی صورتش ثابت بماند.هیونجین زیرلب، خیلی آهسته، طوری که فقط نزدیکترها بشنوند گفت:
«اعتمادبهنفسش کم نیست.»
سونگمین خشک جواب داد:
«یا زیادی ادا داره.»
یونا شنید.
چیزی نگفت.
کارمند که انگار عجله داشت، رو به بنگچان گفت:
«فقط معرفی اولیه بود. مدیرها میخوان از فردا توی بعضی تمرینها حضور داشته باشه.»
چانگبین بیاختیار گفت:
«از فردا؟ سریع نیست؟»
لینو با لحنی خنثی اضافه کرد:
«باید خیلی خاص باشه که اینقدر عجله دارن.»
آن جمله بیشتر شبیه مشاهده بود تا تعریف.اما در هوای اتاق، طعم دیگری پیدا کرد.یونا این بار نگاهش را مستقیم به لینو ندوخت، اما مشخص بود شنیده.کارمند با لبخند مصنوعی گفت:
«خب، من دیگه مزاحم نمیشم.»
در بسته شد.و حالا یونا با هشت مردی در یک اتاق مانده بود که قرار بود دیر یا زود، بخشی از سرنوشتش شوند.چند ثانیه هیچکس حرفی نزد.
بعد هان با کنجکاوی جلوتر آمد.
«رپ میخونی؟»
«بله.»
«فسترپ؟»
«بله.»
چانگبین با نیملبخند گفت:
«همه میگن بله. بعد که نوبت اجرا میشه، نصفشون خفه میشن.»
جونگین خندهاش را نگه داشت.یونا بدون ناراحتی گفت:
«میتونم ثابت کنم.»
چانگبین این بار واقعاً نگاهش کرد.نه از سر تمسخر.از سر ارزیابی.هیونجین به آینه تکیه داد.
«دنس چطور؟»
«خوبه.»
سونگمین زیرلب گفت:
«فروتن هم هست.»
باز هم چند نفر صدای او را شنیدند.بنگچان نفس کوتاهی کشید؛ نه از عصبانیت، بیشتر از اینکه جو اتاق را بسنجدبعد رو به یونا گفت:
«تو امروز فقط ادیشن دادی. لازم نیست چیزی ثابت کنی.»
یونا برای اولین بار نگاهش را مستقیم به او دوخت.چشمهای بنگچان عجیب بودند؛گرم، اما نه ساده.محافظ، اما نه بیدفاع.او شبیه آدمهایی نبود که بهراحتی قضاوت کنند… ولی قطعاً از آن هم نبود که ساده باور کنند.
«من عادت دارم ثابت کنم.»
یونا این را آرام گفت.و بنگچان، بدون اینکه خودش متوجه شود چرا،از این جمله خوشش نیامد.نه چون متکبرانه بود.چون بیش ازحد شبیه حرف کسی بودکه بارها مجبور شده برای حق بدیهیِ بودنش بجنگد
- ۲.۰k
- ۰۸ مرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط