part 41
part 41
تاریکی مطلق بود. مارال دست سوهو را محکم گرفته بود و آهسته پلهها را پایین میرفت. صدای نفسهای سوهو سنگین شده بود. بازویش دوباره خونریزی میکرد.
«سوهو، تحمل کن. نزدیکه.»
سوهو نالهی خفیفی کرد. «مارال... من...»
«حرف نزن.» مارال گفت. «فقط راه برو.»
پلهها تمام شدند. به یک راهروی باریک رسیدند. بوی نم و کپک. مارال با دستش دیوار را لمس کرد. از کنار تیرهای چوبی گذشتند. سوهو ناگهان ایستاد. سنگینیاش روی شانهی مارال افتاد.
«سوهو!»
«فقط... یه لحظه.» صدایش به سختی شنیده میشد. «حالم... خوبه.»
مارال او را به دیوار تکیه داد. با انگشتانش صورتش را لمس کرد. سرد بود. عرق سرد روی پیشانیاش نشسته بود.
«درست میشی.» مارال زمزمه کرد. «من قول میدم. فقط تحمل کن.»
سوهو دستش را بالا آورد. مچ مارال را گرفت. «اگه... اگه نرسیدم...»
«نگو این حرف رو!»
«گوش کن.» سوهو گفت. صدایش مصر بود. «اگه نرسیدم... جیمین... جیمین رو پیدا کن. با هم... با هم سلستیا رو نجات بدید.»
مارال چشمانش پر از اشک شد. «تو هم با ما میمونی.»
سوهو لبخند زد. حتی در تاریکی، مارال میتوانست لبخندش را حس کند. «من هیچوقت... هیچوقت آدم خوبی نبودم. ولی تو... تو منو بهتر کردی.»
«سوهو...»
«حالا...» سوهو گفت. خودش را از دیوار جدا کرد. «راه بیفتیم. ملکه.»
---
از بالای پلهها، صدای شکستن چوب آمد. مارال سرش را بالا آورد. «دارن در رو میشکنن!»
سوهو تیر را از جیبش درآورد. «برو. من... من یه کمشون رو معطل میکنم.»
«نه!» مارال گفت. دست سوهو را محکم گرفت. «یا با هم میریم، یا با هم میمونیم.»
سوهو به چشمانش نگاه کرد. طولانی. بعد، لبخند زد. «چقدر... چقدر تو احمقی، مارال.»
«میدونم.»
از راهروی باریک دویدند. صدای قدمهای سربازها پشت سرشان بود. مارال از پیچ گذشت. در چوبی کوچکی آنطرف راهرو بود. «اونجاست!»
به در رسیدند. مارال هُلش داد. در باز شد. نور. اتاق داروها. آرتور از جا پرید. «مارال!»
مارال سوهو را داخل کشید. در را بست. قفل کرد.
«پدر، کمکم کن. اون داره خونریزی میکنه.»
👑💛
شرط
لایک ۱۰
بازنشر ۵
فالو ۳
تاریکی مطلق بود. مارال دست سوهو را محکم گرفته بود و آهسته پلهها را پایین میرفت. صدای نفسهای سوهو سنگین شده بود. بازویش دوباره خونریزی میکرد.
«سوهو، تحمل کن. نزدیکه.»
سوهو نالهی خفیفی کرد. «مارال... من...»
«حرف نزن.» مارال گفت. «فقط راه برو.»
پلهها تمام شدند. به یک راهروی باریک رسیدند. بوی نم و کپک. مارال با دستش دیوار را لمس کرد. از کنار تیرهای چوبی گذشتند. سوهو ناگهان ایستاد. سنگینیاش روی شانهی مارال افتاد.
«سوهو!»
«فقط... یه لحظه.» صدایش به سختی شنیده میشد. «حالم... خوبه.»
مارال او را به دیوار تکیه داد. با انگشتانش صورتش را لمس کرد. سرد بود. عرق سرد روی پیشانیاش نشسته بود.
«درست میشی.» مارال زمزمه کرد. «من قول میدم. فقط تحمل کن.»
سوهو دستش را بالا آورد. مچ مارال را گرفت. «اگه... اگه نرسیدم...»
«نگو این حرف رو!»
«گوش کن.» سوهو گفت. صدایش مصر بود. «اگه نرسیدم... جیمین... جیمین رو پیدا کن. با هم... با هم سلستیا رو نجات بدید.»
مارال چشمانش پر از اشک شد. «تو هم با ما میمونی.»
سوهو لبخند زد. حتی در تاریکی، مارال میتوانست لبخندش را حس کند. «من هیچوقت... هیچوقت آدم خوبی نبودم. ولی تو... تو منو بهتر کردی.»
«سوهو...»
«حالا...» سوهو گفت. خودش را از دیوار جدا کرد. «راه بیفتیم. ملکه.»
---
از بالای پلهها، صدای شکستن چوب آمد. مارال سرش را بالا آورد. «دارن در رو میشکنن!»
سوهو تیر را از جیبش درآورد. «برو. من... من یه کمشون رو معطل میکنم.»
«نه!» مارال گفت. دست سوهو را محکم گرفت. «یا با هم میریم، یا با هم میمونیم.»
سوهو به چشمانش نگاه کرد. طولانی. بعد، لبخند زد. «چقدر... چقدر تو احمقی، مارال.»
«میدونم.»
از راهروی باریک دویدند. صدای قدمهای سربازها پشت سرشان بود. مارال از پیچ گذشت. در چوبی کوچکی آنطرف راهرو بود. «اونجاست!»
به در رسیدند. مارال هُلش داد. در باز شد. نور. اتاق داروها. آرتور از جا پرید. «مارال!»
مارال سوهو را داخل کشید. در را بست. قفل کرد.
«پدر، کمکم کن. اون داره خونریزی میکنه.»
👑💛
شرط
لایک ۱۰
بازنشر ۵
فالو ۳
- ۷۵
- ۲۹ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط