چند پارتی درخواستی
گروگان قلبم
پارت ۳
بعد از رفتن پدرش، ات هنوز از ترس دستهاش میلرزید.
جیمین آروم گفت:
جیمین: بیا بریم.
ات بدون حرف دنبالش راه افتاد.
وقتی وارد اتاقش شد، دیگه نتونست خودش رو کنترل کنه و بغش شکست.
ات: اون مرد کی بود؟ چرا اینجوری نگاهم میکرد؟
جیمین چند لحظه سکوت کرد.
جیمین: پدرم.
ات: ...پدرت؟
جیمین: رئیس اصلی این مافیاست.
ات ناباورانه بهش خیره شد.
ات: یعنی... تو منو به دستور پدرت دزدیدی؟
جیمین سرش رو پایین انداخت.
جیمین: آره.
ات: حتی نمیدونستی چرا؟
جیمین: نه.
ات با عصبانیت جلو رفت و محکم به سینه جیمین کوبید.
ات: زندگیمو خراب کردی! خانوادهم الان از نگرانی دارن دیوونه میشن!
جیمین هیچ واکنشی نشون نداد و اجازه داد هرچقدر دلش میخواد بهش مشت بزنه.
وقتی ات خسته شد، آروم گریه کرد.
ات: فقط... میخوام برگردم خونه...
جیمین با دیدن اشکهای ات، برای اولین بار احساس عذاب وجدان کرد.
همون شب...
داخل دفتر پدر.
پدر: فردا دختره رو به انبار بیار.
جیمین: برای چی؟
پدر: لازم نیست دلیلش رو بدونی.
جیمین: چرا نباید من بدونم؟ همین جوری هم بدون اینکه بدونم دزدیدمش
پدر با عصبانیت از جاش بلند شد.
پدر: یادت رفته با کی حرف میزنی؟
جیمین: نه.
پدر: پس فقط دستور رو اجرا کن.
چند ساعت بعد...
جیمین روی بالکن ایستاده بود و به حیاط نگاه میکرد.
یکی از محافظهای قدیمی کنارش اومد.
محافظ: رئیس...
جیمین: بگو.
محافظ: سالهاست کنار شما کار میکنم... ولی تا حالا ندیده بودم برای کسی جلوی رئیس بزرگ وایسین.
جیمین لبخند تلخی زد.
جیمین: خودمم نمیدونم چرا.
محافظ: فکر کنم... عاشق شدین.
جیمین سریع برگشت.
جیمین: کافیه، برو بیرون.
اما بعد از رفتن محافظ، دوباره به پنجره ات نگاه کرد.
چراغ اتاقش هنوز روشن بود.
زیر لب گفت:
جیمین: اگه واقعاً... این همون چیزیه که اسمش عشقه...
پس نمیذارم هیچکس بهش آسیب بزنه.
در همون لحظه، تصمیمش رو گرفت؛ حتی اگر مجبور میشد روبهروی پدر خودش بایسته، از ات محافظت میکرد.
صبح زود...
ات هنوز خواب بود، جیمین سریع وارد اتاق شد و در رو از پشت قفل کرد.
جیمین: ات، پاشو
ات: چی شده؟
جیمین: هیشش، آروم حرف بزن.
ات با تعجب بهش نگاه کرد.
ات: اتفاقی افتاده؟
جیمین: پدرم میخواد امروز تو رو ببره یه انبار.
ات: چرا؟
جیمین: نمیدونم... ولی مطمئنم نیت خوبی نداره.
ات رنگش پرید.
ات: یعنی... ممکنه منو بکشه؟
جیمین محکم گفت:
جیمین: تا وقتی من زندهام، نه.
چند ثانیه سکوت بینشون افتاد.
جیمین: امشب فرار میکنیم.
ات ناباورانه بهش خیره شد.
ات: چی؟
جیمین: نمیتونم بذارم آسیب ببینی.
ات: ولی... اگه پدرت بفهمه...
جیمین: مهم نیست.
چند ساعت بعد...
پدر جیمین وارد عمارت شد.
پدر: دختره آمادهست؟
جیمین: حالش خوب نیست.
پدر: مهم نیست.
جیمین: گفتم حالش خوب نیست.
پدر با نگاه تندی به پسرش خیره شد.
پدر: داری از دستورم سرپیچی میکنی؟
جیمین: فقط چند ساعت وقت بده.
پدر چند لحظه فکر کرد.
پدر: تا امشب.
بعد از اون... خودم میام دنبالش.
شب...
جیمین لباس تیره پوشیده بود و اسلحهاش رو داخل غلاف گذاشت.
در اتاق ات رو باز کرد.
جیمین: وقتشه.
ات سریع از جاش بلند شد.
ات: واقعاً میخوای کمکم کنی؟
جیمین: آره.
ات: چرا؟
جیمین برای اولین بار مستقیم توی چشمهای ات نگاه کرد.
جیمین: چون نمیتونم ببینم بهت آسیب میرسه.
ات چیزی نگفت، اما قلبش تندتر از همیشه میزد.
اون دو آروم از راهروها رد شدن.
تقریباً به در خروجی رسیده بودن که...
محافظ: رئیس؟
هر دو سر جاشون خشک شدن.
محافظ با تعجب به ات نگاه کرد.
محافظ: این وقت شب... کجا میبرینش؟
جیمین با نگرانی جواب داد:
جیمین: لطفا به کسی نگو...
اما قبل از اینکه محافظ کنار بره، صدای محکمی از پشت سرشون اومد.
پدر: باید میفهمیدم قراره بهم خیانت کنی.
جیمین و ات همزمان برگشتن.
پدر جیمین با چندین محافظ مسلح روبهروشون ایستاده بود.
پدر با خشم گفت:
پدر: از همون روزی که جلوی من ایستادی، فهمیدم بالاخره این کارو میکنی.
جیمین یک قدم جلو رفت و ات را پشت سر خودش قرار داد.
جیمین: ازش فاصله بگیر.
پدر با تمسخر خندید.
پدر: برای یه دختر... روبهروی پدرت میایستی؟
جیمین: برای محافظت از کسی که بیگناهه... آره.
جیمین اسلحه اش رو درآورد و جلوی پدرش گرفت.
جیمین: پدر، لطفا برید کنار...
پدر جیمین چند قدم نزدیک تر شد و اسلحه رو گذاشت رو قلب جیمین و ...
ادامه دارد
لایک و کامنت یادتون نره قشنگا ❤❤
ببخشید بابت تاخیر، تازه از بیمارستان مرخص شدم⚘
پارت ۳
بعد از رفتن پدرش، ات هنوز از ترس دستهاش میلرزید.
جیمین آروم گفت:
جیمین: بیا بریم.
ات بدون حرف دنبالش راه افتاد.
وقتی وارد اتاقش شد، دیگه نتونست خودش رو کنترل کنه و بغش شکست.
ات: اون مرد کی بود؟ چرا اینجوری نگاهم میکرد؟
جیمین چند لحظه سکوت کرد.
جیمین: پدرم.
ات: ...پدرت؟
جیمین: رئیس اصلی این مافیاست.
ات ناباورانه بهش خیره شد.
ات: یعنی... تو منو به دستور پدرت دزدیدی؟
جیمین سرش رو پایین انداخت.
جیمین: آره.
ات: حتی نمیدونستی چرا؟
جیمین: نه.
ات با عصبانیت جلو رفت و محکم به سینه جیمین کوبید.
ات: زندگیمو خراب کردی! خانوادهم الان از نگرانی دارن دیوونه میشن!
جیمین هیچ واکنشی نشون نداد و اجازه داد هرچقدر دلش میخواد بهش مشت بزنه.
وقتی ات خسته شد، آروم گریه کرد.
ات: فقط... میخوام برگردم خونه...
جیمین با دیدن اشکهای ات، برای اولین بار احساس عذاب وجدان کرد.
همون شب...
داخل دفتر پدر.
پدر: فردا دختره رو به انبار بیار.
جیمین: برای چی؟
پدر: لازم نیست دلیلش رو بدونی.
جیمین: چرا نباید من بدونم؟ همین جوری هم بدون اینکه بدونم دزدیدمش
پدر با عصبانیت از جاش بلند شد.
پدر: یادت رفته با کی حرف میزنی؟
جیمین: نه.
پدر: پس فقط دستور رو اجرا کن.
چند ساعت بعد...
جیمین روی بالکن ایستاده بود و به حیاط نگاه میکرد.
یکی از محافظهای قدیمی کنارش اومد.
محافظ: رئیس...
جیمین: بگو.
محافظ: سالهاست کنار شما کار میکنم... ولی تا حالا ندیده بودم برای کسی جلوی رئیس بزرگ وایسین.
جیمین لبخند تلخی زد.
جیمین: خودمم نمیدونم چرا.
محافظ: فکر کنم... عاشق شدین.
جیمین سریع برگشت.
جیمین: کافیه، برو بیرون.
اما بعد از رفتن محافظ، دوباره به پنجره ات نگاه کرد.
چراغ اتاقش هنوز روشن بود.
زیر لب گفت:
جیمین: اگه واقعاً... این همون چیزیه که اسمش عشقه...
پس نمیذارم هیچکس بهش آسیب بزنه.
در همون لحظه، تصمیمش رو گرفت؛ حتی اگر مجبور میشد روبهروی پدر خودش بایسته، از ات محافظت میکرد.
صبح زود...
ات هنوز خواب بود، جیمین سریع وارد اتاق شد و در رو از پشت قفل کرد.
جیمین: ات، پاشو
ات: چی شده؟
جیمین: هیشش، آروم حرف بزن.
ات با تعجب بهش نگاه کرد.
ات: اتفاقی افتاده؟
جیمین: پدرم میخواد امروز تو رو ببره یه انبار.
ات: چرا؟
جیمین: نمیدونم... ولی مطمئنم نیت خوبی نداره.
ات رنگش پرید.
ات: یعنی... ممکنه منو بکشه؟
جیمین محکم گفت:
جیمین: تا وقتی من زندهام، نه.
چند ثانیه سکوت بینشون افتاد.
جیمین: امشب فرار میکنیم.
ات ناباورانه بهش خیره شد.
ات: چی؟
جیمین: نمیتونم بذارم آسیب ببینی.
ات: ولی... اگه پدرت بفهمه...
جیمین: مهم نیست.
چند ساعت بعد...
پدر جیمین وارد عمارت شد.
پدر: دختره آمادهست؟
جیمین: حالش خوب نیست.
پدر: مهم نیست.
جیمین: گفتم حالش خوب نیست.
پدر با نگاه تندی به پسرش خیره شد.
پدر: داری از دستورم سرپیچی میکنی؟
جیمین: فقط چند ساعت وقت بده.
پدر چند لحظه فکر کرد.
پدر: تا امشب.
بعد از اون... خودم میام دنبالش.
شب...
جیمین لباس تیره پوشیده بود و اسلحهاش رو داخل غلاف گذاشت.
در اتاق ات رو باز کرد.
جیمین: وقتشه.
ات سریع از جاش بلند شد.
ات: واقعاً میخوای کمکم کنی؟
جیمین: آره.
ات: چرا؟
جیمین برای اولین بار مستقیم توی چشمهای ات نگاه کرد.
جیمین: چون نمیتونم ببینم بهت آسیب میرسه.
ات چیزی نگفت، اما قلبش تندتر از همیشه میزد.
اون دو آروم از راهروها رد شدن.
تقریباً به در خروجی رسیده بودن که...
محافظ: رئیس؟
هر دو سر جاشون خشک شدن.
محافظ با تعجب به ات نگاه کرد.
محافظ: این وقت شب... کجا میبرینش؟
جیمین با نگرانی جواب داد:
جیمین: لطفا به کسی نگو...
اما قبل از اینکه محافظ کنار بره، صدای محکمی از پشت سرشون اومد.
پدر: باید میفهمیدم قراره بهم خیانت کنی.
جیمین و ات همزمان برگشتن.
پدر جیمین با چندین محافظ مسلح روبهروشون ایستاده بود.
پدر با خشم گفت:
پدر: از همون روزی که جلوی من ایستادی، فهمیدم بالاخره این کارو میکنی.
جیمین یک قدم جلو رفت و ات را پشت سر خودش قرار داد.
جیمین: ازش فاصله بگیر.
پدر با تمسخر خندید.
پدر: برای یه دختر... روبهروی پدرت میایستی؟
جیمین: برای محافظت از کسی که بیگناهه... آره.
جیمین اسلحه اش رو درآورد و جلوی پدرش گرفت.
جیمین: پدر، لطفا برید کنار...
پدر جیمین چند قدم نزدیک تر شد و اسلحه رو گذاشت رو قلب جیمین و ...
ادامه دارد
لایک و کامنت یادتون نره قشنگا ❤❤
ببخشید بابت تاخیر، تازه از بیمارستان مرخص شدم⚘
- ۲۶.۳k
- ۲۱ مرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۲)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط