رمان :قرارداد سرنوشت

part:5

«ویو ا/ت»

چند روز از رفتن بابا گذشته بود.

هنوز باورش برایم سخت بود.

هر روز به شرکت می‌رفتم و سعی می‌کردم کارهایی رو که بابا به من سپرده بود انجام بدم.

اما هر بار که وارد دفترش می‌شدم، یادش می‌افتادم.

اون روز هم مثل همیشه پشت میز نشسته بودم و مشغول مرتب کردن برگه‌ها بودم.

یکی از کارمندها وارد دفتر شد.

کارمند: ببخشید خانم.

×: بله؟

کارمند: یه نفر با شما کار داره.

×: کیه؟

کارمند: آقای گووون.

با شنیدن اسمش سرم رو بلند کردم.

×: گووون؟

کارمند: بله.

چند لحظه سکوت کردم.

×: بفرستش داخل.

کارمند از اتاق بیرون رفت.

چند ثانیه بعد در باز شد.

گووون وارد شد.

با دیدنش قلبم تندتر زد.

گووون: سلام.

×: سلام...

چند لحظه به هم نگاه کردیم.

گووون: خوبی؟

×: آره...

اما از صورتم معلوم بود که خوب نیستم.

گووون جلو اومد.

گووون: می‌دونم این روزها برات سخت بوده.

چشم‌هام رو پایین انداختم.

×: خیلی...

گووون: اگه بخوای، می‌تونم کمکت کنم.

×: بابام همه‌ی کارها رو به من سپرده.

گووون: می‌دونم.

×: می‌ترسم نتونم از پسش بربیام.

گووون: تو می‌تونی.

سرم رو بلند کردم.

×: از کجا این‌قدر مطمئنی؟

گووون: چون تو رو می‌شناسم.

چند لحظه سکوت کردم.

گووون: و چون می‌دونم چقدر قوی هستی.

لبخند کوچیکی زدم.

×: ممنون.

گووون: من همیشه کنارت هستم.

با شنیدن این حرف، قلبم گرم شد.

×: گووون...

گووون: جان؟

چند لحظه بهش نگاه کردم.

×: یه چیزی می‌خوام بهت بگم.

گووون: بگو.

×: من...

نتونستم ادامه بدم.

گووون: چی؟

نفس عمیقی کشیدم.

×: من دوستت دارم.

چند ثانیه سکوت شد.

گووون فقط نگاهم کرد.

بعد لبخند زد.

گووون: بالاخره گفتی.

با تعجب نگاهش کردم.

×: یعنی چی؟

گووون: یعنی منم مدت‌هاست همین حس رو نسبت به تو دارم.

لبخند روی صورتم نشست.

×: واقعاً؟

گووون: آره.

×: پس چرا هیچ‌وقت نگفتی؟

گووون: می‌ترسیدم زود باشه.

×: منم می‌ترسیدم.

گووون: از چی؟

×: از اینکه شاید تو این حس رو نداشته باشی.

گووون: ولی داشتم.

هر دو لبخند زدیم.

چند لحظه بعد گووون گفت:

گووون: حالا یه قول بهم بده.

×: چی؟

گووون: هر وقت خسته شدی، تنها نمونی.

×: باشه.

گووون: هر وقت ترسیدی، بهم بگی.

×: باشه.

گووون: و هر وقت فکر کردی از پسش برنمیای، یادت باشه من کنارت هستم.

لبخند زدم.

×: قول می‌دم.

گووون هم لبخند زد.

چند روز بعد، کم‌کم اوضاع شرکت بهتر شد.

من کارهای شرکت رو یاد گرفتم و هر روز بیشتر به خودم اعتماد می‌کردم.

گووون هم همیشه کنارم بود.

هر وقت خسته می‌شدم، کمکم می‌کرد.

هر وقت مشکلی پیش می‌اومد، کنارم می‌ایستاد.

و من فهمیدم که قرار نیست همیشه همه چیز رو تنهایی تحمل کنم.

یک روز بعد از پایان کار، کنار پنجره‌ی دفتر ایستاده بودم.

به بیرون نگاه می‌کردم.

گووون کنارم ایستاد.

گووون: به چی فکر می‌کنی؟

×: به بابا.

گووون: دلت براش تنگ شده؟

×: خیلی.

گووون: می‌دونم.

×: ولی فکر می‌کنم اگه اینجا بود، خوشحال می‌شد.

گووون: مطمئنم خوشحال می‌شد.

لبخند زدم.

×: چون بالاخره تونستم کاری که ازم خواست رو انجام بدم.

گووون: تو از پسش براومدی.

بهش نگاه کردم.

×: با کمک تو.

گووون: پس همیشه همین‌طوری می‌مونیم.

×: یعنی؟

گووون: کنار هم.

لبخند زدم.

×: کنار هم.

دستم رو روی برگه‌های روی میز گذاشتم و به دفتر بابا نگاه کردم.

دیگه اون غم سنگین روزهای اول رو نداشتم.

هنوز دلم برای بابا تنگ می‌شد، اما می‌دونستم باید ادامه بدم.

و حالا...

گووون کنارم بود.

کسی که دوستش داشتم.

و کسی که دوستم داشت.

به گووون نگاه کردم و لبخند زدم.

×: ممنون که موندی.

گووون: من جایی نمی‌رم.

لبخندم بیشتر شد.

و برای اولین بار بعد از مدت‌ها، با خیال راحت لبخند زدم.

شاید زندگی همیشه طبق چیزی که می‌خواستیم پیش نره...

اما گاهی، بعد از سخت‌ترین روزها، آدم به چیزی می‌رسه که ارزش تمام صبر کردن‌ها رو داره.

من بابام رو از دست داده بودم...

اما یاد گرفته بودم قوی باشم.

شرکت رو به دست گرفته بودم...

و مهم‌تر از همه، کسی رو پیدا کرده بودم که قلبم رو می‌فهمید.

گووون دستم رو گرفت.

گووون: آماده‌ای؟

×: برای چی؟

گووون: برای ادامه‌ی زندگی.

لبخند زدم.

×: آره.

و این بار...

با اطمینان گفتم:

×: با تو.

پایان

لایک یادتون نره 🤍