୨୧ ─────────────── ୨୧

୨୧ ─────────────── ୨୧

𝑷𝒂𝒓𝒕 𝟏𝟑 🍓🪽
𓂃 ࣪˖ ִֶָ «من خودم انتخابش کردم.» 𓂃 ࣪˖ ִֶָ

୨୧ ─────────────── ୨୧

ظهر بود و تیم برای فیلم‌برداری یکی از محتواها آماده می‌شد.

لیلی چند وسیله رو روی میز می‌چید که یکی از کارکن‌ها گفت:

— اینا رو چرا این‌طوری گذاشتی؟ قراره همه‌چی رو دوباره مرتب کنیم!

لیلی سریع گفت:

— ببخشید، فکر کردم این‌طوری بهتره.

— نه، این‌طوری اصلاً خوب نیست.

لیلی سرش رو پایین انداخت.

— باشه، درستش می‌کنم.

همون لحظه جنگکوک که کمی اون‌طرف‌تر ایستاده بود، برگشت.

— صبر کن.

همه ساکت شدن.

جنگکوک به میز نگاه کرد.

— این چیدمان رو خودش انتخاب کرده؟

لیلی آروم گفت:

— آره...

جنگکوک لبخند زد.

— پس همون بمونه.

کارمند با تعجب نگاهش کرد.

— ولی—

جنگکوک حرفش رو ادامه داد:

— من دوستش دارم.

لیلی سرش رو بالا آورد.

جنگکوک خیلی عادی ادامه داد:

— برای فیلم‌برداری هم قشنگ‌تره.

کارمند سر تکون داد.

— باشه.

و رفت.

لیلی چند ثانیه به جنگکوک نگاه کرد.

— تو چرا اینو گفتی؟

— چی؟

— اینکه خوشت اومده.

جنگکوک شونه بالا انداخت.

— چون واقعاً خوشم اومد.

— می‌تونستی چیزی نگی!

— چرا؟

لیلی لبخند زد.

— نمی‌دونم.

جنگکوک خندید.

— پس مشکل چیه؟

— هیچ مشکلی نیست.

𓂃 ࣪˖ ִֶָ 🎧 𓂃 ࣪˖ ִֶָ

چند دقیقه بعد، فیلم‌برداری شروع شد.

جنگکوک مشغول کار بود و لیلی از پشت مانیتور همه‌چیز رو چک می‌کرد.

یک‌دفعه کارگردان گفت:

— عالیه! همین برداشت رو نگه می‌داریم.

جنگکوک از جلوی دوربین کنار رفت.

اولین نفر که بهش نگاه کرد...

لیلی بود.

جنگکوک لبخند زد.

— خوب بود؟

لیلی سر تکون داد.

— خیلی خوب بود.

— پس فقط نظر تو مهمه.

لیلی خندید.

— چرا؟

جنگکوک کمی مکث کرد.

— چون تو همیشه راستش رو می‌گی.

لیلی لبخندش رو پنهان کرد.

— شاید.

جنگکوک آروم گفت:

— من این «شاید» رو دوست ندارم.

— چرا؟

— چون دوست دارم ازت «آره» بشنوم.

لیلی چند لحظه بهش خیره موند.

— پس... آره.

جنگکوک لبخند زد.

— بهتر شد.

𓂃 ࣪˖ ִֶָ 🩷 𓂃 ࣪˖ ִֶָ

آن روز، وقتی لیلی از شرکت بیرون رفت...

یک پیام روی گوشی‌اش ظاهر شد.

جنگکوک:
«فردا قهوه با تو.»

لیلی لبخند زد.

«باشه، آقای مشکی.»

چند ثانیه بعد:

«و این بار... من مهمونت می‌کنم.»

୨୧ ─────────────── ୨୧
𓆩♡𓆪 𝐄𝐧𝐝 𝐨𝐟 𝐏𝐚𝐫𝒕 𝟏𝟑
୨୧ ─────────────── ୨୧