مرد سایه ها 21
با این سوال، دست‌های جونگکوک برای لحظه‌ای ثابت ماند و لبخند شیطنت‌آمیزش جایش را به نگاهی عمیق و جدی داد. او چانه‌ات را رها نکرد، بلکه انگشتانش را به آرامی روی خط فکت کشید و صورتت را کمی به خودش نزدیک‌تر کرد. سکوت کوتاهی بین‌تان برقرار شد که ضربان قلبت را تندتر می‌کرد.
جونگکوک ):
«نکنه واقعاً فکر کردی همه‌ی این کارها، این همه حساسیت و این همه دیوونه‌بازی فقط برای انجام وظیفه‌ست؟»
او پوزخند کوتاهی زد، اما چشمانش همچنان با شدت به تو زل زده بود.
جونگکوک:
«فکر کردی من وقتم رو برای هر کسی تلف می‌کنم؟ یا اجازه می‌دم هر کسی با اعصابم بازی کنه؟ نه... موضوع خیلی فراتر از "خوش اومدن" ساده‌ست. وقتی می‌بینم کسی بهت نزدیک می‌شه یا وقتی می‌خوای از پیشم بری، حس می‌کنم دارم نفسم رو از دست می‌دم.»
او کمی جلوتر آمد، طوری که نوک بینی‌اش تقریباً به بینی تو برخورد می‌کرد.
جونگکوک:
«آره، ازت خوشم می‌آد. در واقع، خیلی بیشتر از اون چیزی که فکرش رو بکنی بهت وابسته‌ام. اون بوسه‌ها هم... فقط یه بخش کوچیک از حسیه که دارم سرکوبش می‌کنم تا نترسی. ولی انگار خودت خیلی مشتاقی که زودتر همه چیز رو بفهمی، نه؟»
او با نگاهی که حالا دوباره رگه‌هایی از همان مالکیت تاریک را داشت، به لب‌هایت خیره شد و زمزمه کرد:
جونگکوک:
«حالا که جواب سوالت رو گرفتی، می‌خوای چیکار کنی؟ باز هم می‌خوای با حرفات منو به چالش بکشی، یا بالاخره قبول می‌کنی که تو هم همون حسی رو داری که من دارم؟»
ا/ت:«ن.. نمیدونم »
از شدت دستپاچگی، گره‌ی آخر باند را نامرتب بستی و بدون اینکه جرئت کنی دوباره در چشم‌های نافذش نگاه کنی، زیر لب زمزمه کردی: «ن... نمیدونم.»
سریع از جایت بلند شدی و با قدم‌های تند به سمت آشپزخانه دویدی. حس می‌کردی صورتت از حرارت زیاد در حال سوختن است. به محض ورود به آشپزخانه، متوجه سکوت ناگهانی خدمتکارها شدی. آن‌ها که تا لحظاتی پیش سرشان گرم کار بود، حالا با چشم‌های گرد شده و لبخندهای پنهانی به تو نگاه می‌کردند. صدای پچ‌پچ‌هایشان که به گوشت رسید، فهمیدی که تمام بحث و جدل‌ها و احتمالاً آن اعترافات داغ را شنیده‌اند.
یکی از خدمتکارها (با لبخندی شیطنت‌آمیز زیر لب):
«دیدی؟ بالاخره آقا اعتراف کرد... هیچ‌وقت ایشون رو اینقدر بی‌قرارو عاشق
ندیده بودم.»
لیوان آب را با دست‌هایی لرزان پر کردی و یک‌نفس سر کشیدی، اما هنوز لیوان را زمین نگذاشته بودی که سنگینی حضور کسی را پشت سرت حس کردی. خدمتکارها بلافاصله سرشان را پایین انداختند و با سرعت مشغول تمیز کردن میزها شدند.
جونگکوک، در حالی که آستین پیراهنش را بالا زده بود و پانسمانِ نامرتبی که برایش بسته بودی روی بازویش خودنمایی می‌کرد، در چهارچوب در آشپزخانه ایستاده بود. او با نگاهی سرد و مقتدر به خدمتکارها نگاه کرد که باعث شد همه‌شان در یک لحظه غیب شوند.
سپس نگاهش را به تو دوخت. قدمی جلو گذاشت و دستش را روی لبه‌ی میز، درست کنار دست تو قرار داد.
جونگکوک :
«آب خوردنت تموم شد؟ "نمیدونم" جواب من نبود. ولی فعلاً بهت فرصت می‌دم که بهش فکر کنی... البته، فقط تا وقتی که این لیوان آب تموم بشه.»
او با لبخندی محو و نگاهی که نشان می‌داد از خجالت کشیدن تو لذت می‌برد، ادامه داد:
جونگکوک:
«در ضمن، نگران پچ‌پچ‌ها نباش. اینجا کسی جرئت نداره درباره‌ی چیزی که مال منه، حرف اضافه‌ای بزنه. فهمیدی؟»
شرطا : ۳۵ لایک و ۱۵ بازنشر🍁❤️
جونگکوک ):
«نکنه واقعاً فکر کردی همه‌ی این کارها، این همه حساسیت و این همه دیوونه‌بازی فقط برای انجام وظیفه‌ست؟»
او پوزخند کوتاهی زد، اما چشمانش همچنان با شدت به تو زل زده بود.
جونگکوک:
«فکر کردی من وقتم رو برای هر کسی تلف می‌کنم؟ یا اجازه می‌دم هر کسی با اعصابم بازی کنه؟ نه... موضوع خیلی فراتر از "خوش اومدن" ساده‌ست. وقتی می‌بینم کسی بهت نزدیک می‌شه یا وقتی می‌خوای از پیشم بری، حس می‌کنم دارم نفسم رو از دست می‌دم.»
او کمی جلوتر آمد، طوری که نوک بینی‌اش تقریباً به بینی تو برخورد می‌کرد.
جونگکوک:
«آره، ازت خوشم می‌آد. در واقع، خیلی بیشتر از اون چیزی که فکرش رو بکنی بهت وابسته‌ام. اون بوسه‌ها هم... فقط یه بخش کوچیک از حسیه که دارم سرکوبش می‌کنم تا نترسی. ولی انگار خودت خیلی مشتاقی که زودتر همه چیز رو بفهمی، نه؟»
او با نگاهی که حالا دوباره رگه‌هایی از همان مالکیت تاریک را داشت، به لب‌هایت خیره شد و زمزمه کرد:
جونگکوک:
«حالا که جواب سوالت رو گرفتی، می‌خوای چیکار کنی؟ باز هم می‌خوای با حرفات منو به چالش بکشی، یا بالاخره قبول می‌کنی که تو هم همون حسی رو داری که من دارم؟»
ا/ت:«ن.. نمیدونم »
از شدت دستپاچگی، گره‌ی آخر باند را نامرتب بستی و بدون اینکه جرئت کنی دوباره در چشم‌های نافذش نگاه کنی، زیر لب زمزمه کردی: «ن... نمیدونم.»
سریع از جایت بلند شدی و با قدم‌های تند به سمت آشپزخانه دویدی. حس می‌کردی صورتت از حرارت زیاد در حال سوختن است. به محض ورود به آشپزخانه، متوجه سکوت ناگهانی خدمتکارها شدی. آن‌ها که تا لحظاتی پیش سرشان گرم کار بود، حالا با چشم‌های گرد شده و لبخندهای پنهانی به تو نگاه می‌کردند. صدای پچ‌پچ‌هایشان که به گوشت رسید، فهمیدی که تمام بحث و جدل‌ها و احتمالاً آن اعترافات داغ را شنیده‌اند.
یکی از خدمتکارها (با لبخندی شیطنت‌آمیز زیر لب):
«دیدی؟ بالاخره آقا اعتراف کرد... هیچ‌وقت ایشون رو اینقدر بی‌قرارو عاشق
ندیده بودم.»
لیوان آب را با دست‌هایی لرزان پر کردی و یک‌نفس سر کشیدی، اما هنوز لیوان را زمین نگذاشته بودی که سنگینی حضور کسی را پشت سرت حس کردی. خدمتکارها بلافاصله سرشان را پایین انداختند و با سرعت مشغول تمیز کردن میزها شدند.
جونگکوک، در حالی که آستین پیراهنش را بالا زده بود و پانسمانِ نامرتبی که برایش بسته بودی روی بازویش خودنمایی می‌کرد، در چهارچوب در آشپزخانه ایستاده بود. او با نگاهی سرد و مقتدر به خدمتکارها نگاه کرد که باعث شد همه‌شان در یک لحظه غیب شوند.
سپس نگاهش را به تو دوخت. قدمی جلو گذاشت و دستش را روی لبه‌ی میز، درست کنار دست تو قرار داد.
جونگکوک :
«آب خوردنت تموم شد؟ "نمیدونم" جواب من نبود. ولی فعلاً بهت فرصت می‌دم که بهش فکر کنی... البته، فقط تا وقتی که این لیوان آب تموم بشه.»
او با لبخندی محو و نگاهی که نشان می‌داد از خجالت کشیدن تو لذت می‌برد، ادامه داد:
جونگکوک:
«در ضمن، نگران پچ‌پچ‌ها نباش. اینجا کسی جرئت نداره درباره‌ی چیزی که مال منه، حرف اضافه‌ای بزنه. فهمیدی؟»
شرطا : ۳۵ لایک و ۱۵ بازنشر🍁❤️
- ۱۸.۴k
- ۱۷ تیر ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱۸)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
