part80

ویو ا/ت

چشمامو بستم. یه لحظه فقط خواستم از این طوفان افکار فرار کنم. از این بازی که هر لحظه یه بُعد جدید ازش نمایان می‌شد.

"تو انتظار داری چی بگم، جونگکوک؟"

سکوت.

چشمامو باز کردم. هنوز اون نگاهش تغییر نکرده بود. هنوز همون برق خطرناک توش بود. همون چیزی که یه زمانی باعث می‌شد دلم بلرزه.

"می‌خوام بگی که حقیقت رو می‌دونی."

پوزخند زدم. "کدوم حقیقت؟ حقیقتی که تو ساختی؟ حقیقتی که هر لحظه یه رنگ جدید می‌گیره؟"

نگاهش تیره‌تر شد. "نه. حقیقتی که توی نگاهت می‌بینم. تو هنوز از من فرار نکردی، ا/ت. پس یه جایی توی این قلب لعنتیت هنوز منو نگه داشتی."

نفس توی سینه‌م گیر کرد. لعنتی… چرا همیشه وقتی به زخم‌های کهنه‌م دست می‌زد، دردش از قبل بیشتر می‌شد؟

"تو فقط دوست داری برنده بشی، جونگکوک."

یه قدم نزدیک‌تر شد. "نه این بار."

ابروهام بالا رفت. "یعنی چی؟"

دستش توی جیبش رفت. آروم بیرون آورد و یه چیزی رو جلو آورد. یه کلید.

"این چیه؟"

لبخند زد. "یه انتخاب."

نفس عمیقی کشیدم. دیگه واقعاً نمی‌دونستم توی ذهنش چی می‌گذره.

"یه کلید؟ کلید چی؟"

با یه مکث طولانی نگاهم کرد. بعد آروم گفت:

"کلید خونه‌مونه."

قلبم یه لحظه از تپش افتاد.

"تو می‌تونی برگردی، ا/ت."


---