گایز اینم پارت۱۴نمیدونم چرا این پارتو زیاد دوست ندارم.
برای پارت بعد ۲۰ کامنت بزارید لطفا..........
●دره ی خوشبختــــــــے♡
《پارت ۱۴》
●𝕍𝕒𝕝𝕝𝕖𝕪 𝕠𝕗 𝕙𝕒𝕡𝕡𝕚𝕟𝕖𝕤𝕤♡
《ℙ𝕒𝕣𝕥 𝟙𝟜》
(کوک ویو)
ا/ت که حرفشو زد(برای یادآوری ، خط های آخر پارت ۱۳ رو بخونید)ناخودآگاه پسره رو ول کردم اما درِ گوشش گفتم
-اینبار و خیلی شانس آوردی جوجه
منتظر عکس العملی ازش بودم اما ا/ت دستمو کشید بردم بیرون بار
+حواست بود داشتی چیکار میکردی؟
-آره......خیلی هم حواسم بود.....،ولم می کردن همونجا جنازشو خاک می کردم......
+اگه بلایی سرش میاوردی دیگه نمی تونستی گندی که زده بودی رو جمع کنی؟
-چرا؟
+دوست پسر قبلیمه.......باباش میلیاردره......از اون پسر های لوس و دختر بازه......اگه خط روی صورتش میفتاد، پول خون باباش و ازت می گرفت......
-هه......هر کی باشه اندازه ی من.......
وایییییی......جلوش سوتی دادم......اونم بدجور.......نزدیک بود همه ی جد و آبادم و براش توی همون یه جمله رو کنم.......
+اندازه ی تو چی؟
-ها........هیچی بابا......اصلا......اصلا.......این چه لباسیه پوشیدی؟
+یعنی چی چه لباسیه پوشیدی؟
-هه .....فکر نمی کردم بخاطر کار اینجوری بدنت و جلوی دید دیگران بزاری......
+خب...خب...مجبورم
-مجبوری بخاطر شغلت بزاری همه با دیدنت برای شبشون نقشه بچینن؟(یه ذره عصبانی)
اینو که گفتم انگار بغض کرد......اشک توی چشماش جمع شد
+آره......آره جناب جئون جونگ کوک.....مجبورم......بخاطر اینکه من با همین حقوق کم خبرنگاری خرج دو نفر دیگه رو هم میدم، جدای از کلی خرج و مخارج دیگه.......دارم اینجوری خودمو به آب و آتیش می زنم که زیر منت یه اونجور هرزه ای مثل......
یهو حرفشو قطع کرد......انگار مثل من یه چیزی می خواست بگه که نباید می گفت......
یهو پیاده راهشو کج کرد رفت...که...دستشو کشیدم
-وایسا ببینم کجا میری؟
+جونگ کوک ولم کن می خوام تنها باشم......بلکه بتونم یه ذره از فکر اتفاقات امشب دربیام
وقتی حالشو دیدم ولش کردم.......من نبودم.......من کسی نبودم که می تونست حالشو خوب کنه.......موقع حرف زدنش انگار دلش می خواست با یکی درد و دل کنه......اما.......برای اونم من نبودم.......من براش آدمی نبودم که می تونست راحت درد و دلش و بگه..........
سعی کردم بهش فکر نکنم و روی نقشم تمرکز کنم......اما فکر اتفاقات امشب و حرف نصفه مونده ی ا/ت روی مغزم اسکی میرفت........
(ا/ت ویو)
با بغضی که ترکیده بود و چشمای اشکی و سردرد رو به خونه راه افتادم.......برای رفتن خونه قطعا باید تاکسی میگرفتم.....چون دو ساعت راه بود.......اما اون لحظه فقط دلم می خواست تنها باشم.......تنها.......تنهای تنها......خودم و خودم.......دلم می خواست اصلا به تمام بدبختیام و اتفاقات امشب و تمام اون حرفا فکر نکنم ولی نمی شد.......سال ها بود که داشتم بخاطر هرزه بودن مامانم یه اینجور تقاص هایی رو پس می دادم.......تا کی؟.....آخه تا کی؟.......منم تحملی دارم......منم آدمم......اما کو کسی که بشنوه.......انقدر توی فکر بودم که تا به خودم اومدم دیدم دو تا کوچه مونده تا خونم......رسیدم خونه سرم در حد مرگ درد می کرد...دو ساعت بود راه رفته بودم...یه مسکن قوی خوردم......اون لباس های لعنتی رو هم درآوردم......از توی کیفم فلشی رو که تمام مدارک رو توش ریخته بودم درآوردم.......امشب جونگ کوک حرفایی بهم زد که واقعا حق بود.....اما من چاره ای ندارم.......باید بی خیال حرفای جونگ کوک بشم و روی تنها چیزی که تمرکز کنم کارمه......همین و بس.......توی همین فکرا بودم که پلکام سنگین شد و خوابیدم.........
●دره ی خوشبختــــــــے♡
《پارت ۱۴》
●𝕍𝕒𝕝𝕝𝕖𝕪 𝕠𝕗 𝕙𝕒𝕡𝕡𝕚𝕟𝕖𝕤𝕤♡
《ℙ𝕒𝕣𝕥 𝟙𝟜》
(کوک ویو)
ا/ت که حرفشو زد(برای یادآوری ، خط های آخر پارت ۱۳ رو بخونید)ناخودآگاه پسره رو ول کردم اما درِ گوشش گفتم
-اینبار و خیلی شانس آوردی جوجه
منتظر عکس العملی ازش بودم اما ا/ت دستمو کشید بردم بیرون بار
+حواست بود داشتی چیکار میکردی؟
-آره......خیلی هم حواسم بود.....،ولم می کردن همونجا جنازشو خاک می کردم......
+اگه بلایی سرش میاوردی دیگه نمی تونستی گندی که زده بودی رو جمع کنی؟
-چرا؟
+دوست پسر قبلیمه.......باباش میلیاردره......از اون پسر های لوس و دختر بازه......اگه خط روی صورتش میفتاد، پول خون باباش و ازت می گرفت......
-هه......هر کی باشه اندازه ی من.......
وایییییی......جلوش سوتی دادم......اونم بدجور.......نزدیک بود همه ی جد و آبادم و براش توی همون یه جمله رو کنم.......
+اندازه ی تو چی؟
-ها........هیچی بابا......اصلا......اصلا.......این چه لباسیه پوشیدی؟
+یعنی چی چه لباسیه پوشیدی؟
-هه .....فکر نمی کردم بخاطر کار اینجوری بدنت و جلوی دید دیگران بزاری......
+خب...خب...مجبورم
-مجبوری بخاطر شغلت بزاری همه با دیدنت برای شبشون نقشه بچینن؟(یه ذره عصبانی)
اینو که گفتم انگار بغض کرد......اشک توی چشماش جمع شد
+آره......آره جناب جئون جونگ کوک.....مجبورم......بخاطر اینکه من با همین حقوق کم خبرنگاری خرج دو نفر دیگه رو هم میدم، جدای از کلی خرج و مخارج دیگه.......دارم اینجوری خودمو به آب و آتیش می زنم که زیر منت یه اونجور هرزه ای مثل......
یهو حرفشو قطع کرد......انگار مثل من یه چیزی می خواست بگه که نباید می گفت......
یهو پیاده راهشو کج کرد رفت...که...دستشو کشیدم
-وایسا ببینم کجا میری؟
+جونگ کوک ولم کن می خوام تنها باشم......بلکه بتونم یه ذره از فکر اتفاقات امشب دربیام
وقتی حالشو دیدم ولش کردم.......من نبودم.......من کسی نبودم که می تونست حالشو خوب کنه.......موقع حرف زدنش انگار دلش می خواست با یکی درد و دل کنه......اما.......برای اونم من نبودم.......من براش آدمی نبودم که می تونست راحت درد و دلش و بگه..........
سعی کردم بهش فکر نکنم و روی نقشم تمرکز کنم......اما فکر اتفاقات امشب و حرف نصفه مونده ی ا/ت روی مغزم اسکی میرفت........
(ا/ت ویو)
با بغضی که ترکیده بود و چشمای اشکی و سردرد رو به خونه راه افتادم.......برای رفتن خونه قطعا باید تاکسی میگرفتم.....چون دو ساعت راه بود.......اما اون لحظه فقط دلم می خواست تنها باشم.......تنها.......تنهای تنها......خودم و خودم.......دلم می خواست اصلا به تمام بدبختیام و اتفاقات امشب و تمام اون حرفا فکر نکنم ولی نمی شد.......سال ها بود که داشتم بخاطر هرزه بودن مامانم یه اینجور تقاص هایی رو پس می دادم.......تا کی؟.....آخه تا کی؟.......منم تحملی دارم......منم آدمم......اما کو کسی که بشنوه.......انقدر توی فکر بودم که تا به خودم اومدم دیدم دو تا کوچه مونده تا خونم......رسیدم خونه سرم در حد مرگ درد می کرد...دو ساعت بود راه رفته بودم...یه مسکن قوی خوردم......اون لباس های لعنتی رو هم درآوردم......از توی کیفم فلشی رو که تمام مدارک رو توش ریخته بودم درآوردم.......امشب جونگ کوک حرفایی بهم زد که واقعا حق بود.....اما من چاره ای ندارم.......باید بی خیال حرفای جونگ کوک بشم و روی تنها چیزی که تمرکز کنم کارمه......همین و بس.......توی همین فکرا بودم که پلکام سنگین شد و خوابیدم.........
- ۹۴.۶k
- ۱۵ مرداد ۱۴۰۱
دیدگاه ها (۳۹)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط