«معشوق سابق» پارت سی
~~~
هر چند دقیقه یک بار جیبش را چک میکرد تا مطمئن شود نامه سر جایش است.
این چند وقت خبری از فلیکس نگرفته بود، بعد از اینکه فلیکس گفت به سیدنی استرالیا میرود، دیگر نه تماسی و نه پیامی رد و بدل شده بود.
از کافه تا خانه اش، پنج دقیقه راه بود.
برای رسیدن به خانه اش باید دقیقا از همان اتوبانی عبور میکرد که هیونجین در آن تصادف کرده بود.
هرچقدر که به اتوبان نزدیکتر میشد، صدای آژیر و بوق ماشین ها تشدید میشد. سرعتش را کمی بیشتر کرد تا از جریان سر در بیاورد.
اولش وقتی به محل حادثه رسید، موج جمعیت اجازه نمیداد چهره ی فرد مجروح را ببیند. کمی نزدیک تر شد...چهره ی شخص با خون پوشیده شده بود اما باز هم برای جیسونگ آشنا بود.
معمولا زود استرس میگرفت، تا یک اتفاق بد می افتاد سریع دستانش شروع به لرزش میکردند.
جمعیت را هل داد و جلو تر رفت...پرستار های حاضر در آمبولانس تلاش میکردند تا جمعیت را پراکنده کنند.
_ب...ببخشید...می...میتونم چهره ی مجروح رو...از نزدیک ببینم؟
+شما از بستگانشون هستین؟
_باید...صورتش رو از فاصله کمتر...ببینم...مطمئن نیستم...
پرستار سری تکان داد و به برانکارد اشاره کرد، جیسونگ با قدم هایی سست پشت سر خدمه ی آمبولانس به راه افتاد.
با دیدن چهره از نزدیک، دستانش یخ کرد، رنگش به سفید تغییر کرد و لرزش دستانش تشدید شد.
+آقا...حالتون خوبه؟ میشناسینش؟
_...بـ...بله... یعنی...اون...خبـ...
+جناب لطفاً آرامش خودتونو حفظ کنین، لطفاً به عنوان همراه، با ما بیاین.
_اگه...اون...حالش خوب نشه...فلـ...فلیکس...فلیکس خودشو میکـ...میکشه...
+لطفاً اروم باشین، همراه من بیاین.
جیسونگ بدون حرف اضافی، با پاهای سست و بی جان سوار آمبولانس شد، صدای جمعیت آزارش میداد، در این لحظه فقط به فکر فلیکس بود.
پاهایش یخ زده بود...انگار زمین زیر پایش خالی شده بود...همان حس وقتی که لینو را از دست داد.
آمبولانس کم کم حرکت کرد و به راه افتاد.
بدن بی جان هیونجین با حرکت آمبولانس تلو تلو میخورد. عجیب بود...همان دستانی که همیشه با قدرت فرمان را میچرخاند، حالا بیجان روی برانکارد آویزان بود.
سوزنهای سرم مثل خارهای سفید از دست هیونجین بیرون زده بود...ماشینهای نمایشگر با صدای بوق های ممتد قرمز شده بودند.
جیسونگ با چشمانی تر به هیونجین زل زده بود و در این فکر بود که چگونه فلیکس را از ماجرا با خبر کند.
چشمانش به مانیتور قلب دوخته شده بود...هر خط صاف مثل چاقویی بود که به رگ دوستی اش میزد.
~~~
ناگهان از خواب پرید...قلبش دیوانهوار میزد...انگار هزاران سوزن به سینهاش فرو میکردند.
هوا سوز عجیبی داشت، پتو را تا چانه اش بالا کشید.
تنها چیزی که یادش می آمد نوازش های مادرش هنگامی که اشک میریخت بود.
در صورت عادی هم خواب درست و درمانی نداشت، حالا که تا ساعت 8 شب هم چرت زده بود، مطمئن بود شب تا صبح قرار است بیدار بماند.
دلشوره ی عجیبی داشت، ندایی در سرش میگفت اتفاقات خوبی در پیش نیست.
~~~
یکم حمایت ها داره میره بالا، همینجوری ادامه بدینن...این پارت چطور بودد؟؟✨✨🥲
هر چند دقیقه یک بار جیبش را چک میکرد تا مطمئن شود نامه سر جایش است.
این چند وقت خبری از فلیکس نگرفته بود، بعد از اینکه فلیکس گفت به سیدنی استرالیا میرود، دیگر نه تماسی و نه پیامی رد و بدل شده بود.
از کافه تا خانه اش، پنج دقیقه راه بود.
برای رسیدن به خانه اش باید دقیقا از همان اتوبانی عبور میکرد که هیونجین در آن تصادف کرده بود.
هرچقدر که به اتوبان نزدیکتر میشد، صدای آژیر و بوق ماشین ها تشدید میشد. سرعتش را کمی بیشتر کرد تا از جریان سر در بیاورد.
اولش وقتی به محل حادثه رسید، موج جمعیت اجازه نمیداد چهره ی فرد مجروح را ببیند. کمی نزدیک تر شد...چهره ی شخص با خون پوشیده شده بود اما باز هم برای جیسونگ آشنا بود.
معمولا زود استرس میگرفت، تا یک اتفاق بد می افتاد سریع دستانش شروع به لرزش میکردند.
جمعیت را هل داد و جلو تر رفت...پرستار های حاضر در آمبولانس تلاش میکردند تا جمعیت را پراکنده کنند.
_ب...ببخشید...می...میتونم چهره ی مجروح رو...از نزدیک ببینم؟
+شما از بستگانشون هستین؟
_باید...صورتش رو از فاصله کمتر...ببینم...مطمئن نیستم...
پرستار سری تکان داد و به برانکارد اشاره کرد، جیسونگ با قدم هایی سست پشت سر خدمه ی آمبولانس به راه افتاد.
با دیدن چهره از نزدیک، دستانش یخ کرد، رنگش به سفید تغییر کرد و لرزش دستانش تشدید شد.
+آقا...حالتون خوبه؟ میشناسینش؟
_...بـ...بله... یعنی...اون...خبـ...
+جناب لطفاً آرامش خودتونو حفظ کنین، لطفاً به عنوان همراه، با ما بیاین.
_اگه...اون...حالش خوب نشه...فلـ...فلیکس...فلیکس خودشو میکـ...میکشه...
+لطفاً اروم باشین، همراه من بیاین.
جیسونگ بدون حرف اضافی، با پاهای سست و بی جان سوار آمبولانس شد، صدای جمعیت آزارش میداد، در این لحظه فقط به فکر فلیکس بود.
پاهایش یخ زده بود...انگار زمین زیر پایش خالی شده بود...همان حس وقتی که لینو را از دست داد.
آمبولانس کم کم حرکت کرد و به راه افتاد.
بدن بی جان هیونجین با حرکت آمبولانس تلو تلو میخورد. عجیب بود...همان دستانی که همیشه با قدرت فرمان را میچرخاند، حالا بیجان روی برانکارد آویزان بود.
سوزنهای سرم مثل خارهای سفید از دست هیونجین بیرون زده بود...ماشینهای نمایشگر با صدای بوق های ممتد قرمز شده بودند.
جیسونگ با چشمانی تر به هیونجین زل زده بود و در این فکر بود که چگونه فلیکس را از ماجرا با خبر کند.
چشمانش به مانیتور قلب دوخته شده بود...هر خط صاف مثل چاقویی بود که به رگ دوستی اش میزد.
~~~
ناگهان از خواب پرید...قلبش دیوانهوار میزد...انگار هزاران سوزن به سینهاش فرو میکردند.
هوا سوز عجیبی داشت، پتو را تا چانه اش بالا کشید.
تنها چیزی که یادش می آمد نوازش های مادرش هنگامی که اشک میریخت بود.
در صورت عادی هم خواب درست و درمانی نداشت، حالا که تا ساعت 8 شب هم چرت زده بود، مطمئن بود شب تا صبح قرار است بیدار بماند.
دلشوره ی عجیبی داشت، ندایی در سرش میگفت اتفاقات خوبی در پیش نیست.
~~~
یکم حمایت ها داره میره بالا، همینجوری ادامه بدینن...این پارت چطور بودد؟؟✨✨🥲
- ۱۳.۳k
- ۱۱ مرداد ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۳۴)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط