اعتماد پارت|۶۶|

۶۶

ا/ت
–خانم شجاع بود..نترس بود..دقیقا مثل تو.
دستامو محکمتر گرفت و گفت:اون زورش نرسید،اون تلاشش کافی نبود اما تو دووم بیار و همه چیزو درست کن
نمیدونستم چی بگم..
خیلی تلخ و غم انگیز بود! اینقدر که روزها میتونستم بخاطرشون اشک بریزم
با بی میلی شامم رو تو اتاقم خوردمو با ذهنی درگیر از پنجره به اسمون تاریک نگاه کردم
به حرفای خاله یو فکر میکردم
من دوسش داشتم،،اما نمیدونستم اون چه حسی بهم داره.
به دره اتاق خیره شدم
باید ببینمش
از تخت پایین اومدمو از اتاق خارج شدم
عمارت غرق سکوت و تاریکی بود
ناامید نگاهمو تو اطراف چرخوندم
دره نیمه باز بالکن انتهای راهرو توجهمو جلب کرد
فکر کردم کسی بازش گذاشته و یادشون رفته ببندنش برای همین رفتم طرفش
به محض رسیدن کنارش باد ملایمی زد تو صورتم
لبخند زدم و همونجا وایستادم
با کنار رفتن پرده ها چشمم خورد به شخصی که پشت بهم وایستاده بود
متعجب رفتم داخل..با دیدن کوک همه‌ی حسای مختلف سراغم اومدن
کناره نرده ها وایستاده بود
هربار بعده دیدنش قلبم طوره دیگه‌ای میزد
الان تو این نقطه هیچی مهم نبود!
اینکه بهم صدمه میزنه!
مهم نبود که دوسش داشته باشمو اون دوسم نداشته باشه!
یا هردفعه ردم کنه و بگه نمیخوادم!
جز حسی که من داشتم چیزه دیگه‌ای معنا نداشت.
بیصدا سمتش قدم برداشتمو دستامو دوره تنش حلقه کردم
–لطفا برنگرد
بی حرکت وایستاد چند لحظه بعد با حرفی که زد گره دستام محکمتر شد
–میدونی با این کارات چی به سرم میاری؟
چشمام رو بستم..
اگه فقط چند ثانیه بود اشکالی نداشت،مهم ارامشی بود که بهم منتقل میشد.
گره دستام رو باز کرد و برگشت سمتم
باد موهاشو روی پیشونیش به هم میریخت
با لبخند دستمو رو صورتش گذاشتم
قبل از اینکه بخواد چیزی بگه روی پنجه هام ایستادم و لب*امو رو لباش گذاشتم..
ایندفعه اونی که پیش قدم شده بود من بودم.
کمرمو گرفت و منو بالا کشید
صدای ضربان قلبم به گوش خودم میرسید..