تک پارتی تهیونگ:))))
عنوان: “زیر نور شهر”
باران آرامی میبارید و خیابانها بوی خاک خیس گرفته بودند. تو بدون چتر زیر چراغهای خیابان قدم میزدی، هر قطرهی باران روی شانههایت خنکی دلنشینی ایجاد میکرد. ناگهان صدای قدم دیگری کنار تو شنیده شد. وقتی سر برگرداندی، تهیونگ با لبخندی آرام و چتری در دستش بود.
تهیونگ: «میخوای با هم زیر چتر قدم بزنیم؟ نمیخوام تو خیس بشی.»
لبخند زدی و کنار او رفتی. دستش دستت را لمس کرد، گرمای عجیبی که از لمس کوتاهش بهت رسید، قلبت را تندتر کرد. قدمهایتان روی آسفالت خیس هماهنگ میشد، و صدای باران مثل موسیقی آرامی در پسزمینه مینواخت.
به یک کافه کوچک و دنج رسیدید. تهیونگ در را باز کرد و گفت:
تهیونگ: «میخوای یک چای داغ بخوریم؟ من قول میدم بهترین جا کنار پنجره رو برات بگیرم.»
نشتید کنار پنجره و قطرههای باران روی شیشه رقصیدند. تو نگاهت را به بیرون دوخته بودی، اما حس گرمی دست تهیونگ که روی میز نزدیک دستت قرار داشت، تمام حواست را به خودش جلب کرد.
تو: «واقعا عاشق این هوای بارونیام… اما با تو، حتی بهتره.»
تهیونگ لبخند زد و سرش را کمی به سمت تو خم کرد، نگاهش گرم و صمیمی بود.
تهیونگ: «میدونی… وقتی با توام، حتی سادهترین چیزها هم خاص میشن.»
سکوت کوتاهی میانتان افتاد، پر از حس صمیمیت. بعد، او دستت را آرام گرفت و گفت:
تهیونگ: «میخوام یه چیزی بگم… ولی نمیدونم چطوری شروع کنم.»
تو: «همین الان بگو. من آمادهم.»
او نفس عمیقی کشید و با لبخندی کمی خجالتآلود ادامه داد:
تهیونگ: «تو… باعث میشی قلبم یه جور دیگه بزنه. وقتی با توام، انگار هیچ جای دنیا بهتر از این نیست.»
تو سرخ شدی و لبخندت محو شد. دستش را فشردی و جواب دادی:
تو: «منم… وقتی با توام، حس میکنم همه چیز درست و کاملِ.»
ساعتها در آن کافه کوچک گذشت. باران کمکم قطع شد، اما شما هنوز کنار پنجره نشسته بودید و هر دو به قطرههای باقیمانده روی شیشه نگاه میکردید. بیرون، چراغهای شهر روشن بودند و انعکاسشان روی آب خیابانها، مثل هزار چراغ ریز میدرخشید.
وقتی از کافه بیرون آمدید، تهیونگ دستت را در دست گرفت و گفت:
تهیونگ: «بیایم یه جایی قدم بزنیم که فقط مال ما باشه… حتی اگه فقط چند دقیقه باشه.»
با هم قدم زدید، و در سکوت شهر، با نگاهها و لبخندها، دنیای شما دو نفر شکل گرفت—دنیایی پر از آرامش، صمیمیت و عشقی که هیچ چیز جز شما و لحظههایتان آن را کامل نمیکرد.
باران آرامی میبارید و خیابانها بوی خاک خیس گرفته بودند. تو بدون چتر زیر چراغهای خیابان قدم میزدی، هر قطرهی باران روی شانههایت خنکی دلنشینی ایجاد میکرد. ناگهان صدای قدم دیگری کنار تو شنیده شد. وقتی سر برگرداندی، تهیونگ با لبخندی آرام و چتری در دستش بود.
تهیونگ: «میخوای با هم زیر چتر قدم بزنیم؟ نمیخوام تو خیس بشی.»
لبخند زدی و کنار او رفتی. دستش دستت را لمس کرد، گرمای عجیبی که از لمس کوتاهش بهت رسید، قلبت را تندتر کرد. قدمهایتان روی آسفالت خیس هماهنگ میشد، و صدای باران مثل موسیقی آرامی در پسزمینه مینواخت.
به یک کافه کوچک و دنج رسیدید. تهیونگ در را باز کرد و گفت:
تهیونگ: «میخوای یک چای داغ بخوریم؟ من قول میدم بهترین جا کنار پنجره رو برات بگیرم.»
نشتید کنار پنجره و قطرههای باران روی شیشه رقصیدند. تو نگاهت را به بیرون دوخته بودی، اما حس گرمی دست تهیونگ که روی میز نزدیک دستت قرار داشت، تمام حواست را به خودش جلب کرد.
تو: «واقعا عاشق این هوای بارونیام… اما با تو، حتی بهتره.»
تهیونگ لبخند زد و سرش را کمی به سمت تو خم کرد، نگاهش گرم و صمیمی بود.
تهیونگ: «میدونی… وقتی با توام، حتی سادهترین چیزها هم خاص میشن.»
سکوت کوتاهی میانتان افتاد، پر از حس صمیمیت. بعد، او دستت را آرام گرفت و گفت:
تهیونگ: «میخوام یه چیزی بگم… ولی نمیدونم چطوری شروع کنم.»
تو: «همین الان بگو. من آمادهم.»
او نفس عمیقی کشید و با لبخندی کمی خجالتآلود ادامه داد:
تهیونگ: «تو… باعث میشی قلبم یه جور دیگه بزنه. وقتی با توام، انگار هیچ جای دنیا بهتر از این نیست.»
تو سرخ شدی و لبخندت محو شد. دستش را فشردی و جواب دادی:
تو: «منم… وقتی با توام، حس میکنم همه چیز درست و کاملِ.»
ساعتها در آن کافه کوچک گذشت. باران کمکم قطع شد، اما شما هنوز کنار پنجره نشسته بودید و هر دو به قطرههای باقیمانده روی شیشه نگاه میکردید. بیرون، چراغهای شهر روشن بودند و انعکاسشان روی آب خیابانها، مثل هزار چراغ ریز میدرخشید.
وقتی از کافه بیرون آمدید، تهیونگ دستت را در دست گرفت و گفت:
تهیونگ: «بیایم یه جایی قدم بزنیم که فقط مال ما باشه… حتی اگه فقط چند دقیقه باشه.»
با هم قدم زدید، و در سکوت شهر، با نگاهها و لبخندها، دنیای شما دو نفر شکل گرفت—دنیایی پر از آرامش، صمیمیت و عشقی که هیچ چیز جز شما و لحظههایتان آن را کامل نمیکرد.
- ۱۶.۴k
- ۱۳ آذر ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط