هم اتاقی قدیمی -پارت-۳۸
این پارت چیز جالبی ندارع🥸
ولی تو پارت بعد جبران میشه 🤌🏼
کرایه را واریز کردم و از تاکسی پیاده شدم . نفس عمیقی کشیدم ؛چراکه کمی دلشوره داشتم،مدت زیادی از خانه ام دور بودم .
چمن های حیات بلند شده بودند و علف های هرز رشت کرده بود . حصار سفید حیات هم رنگ و روی خودش را از دست داده بود ؛ این همان خانه ای بود که مادرم عاشقش بود ؟ (این خونه با اون خونه ی توی انیمه فرق داره ). با به یاد اوردن خاطره ی مادرم اهی کشیدم ، دلم برایش تنگ شده بود . وارد خانه شدم ،همه جا را خاک پوشانده بود ؛ احتمالا امروز را به تنهایی صرف تمیز کردن خانه شوم . دست مالی از داخل کابینت اشپز خانه برداشتم و ان را شستم .طی را کف اتاقم گذاشتم و زمین را برق انداختم ، بوی خاک تازه نم خورده زیر دماغم پر شد . یعنی مامانم از اون بالا ها نگاهم میکند ؟ (بله ،ولی امید وارم بعدا نتونه نگات کنع…). ای کاش اینجا بود تا کمی با او در باره ی اتفاقات این چند ماه برایش میگفتم و کمی ارام میشدم . پرده هارا در اوردم و داخل سبد گذاشتم . با دستمالی که شسته بودم پنجره هارا پاک کردم . خانه را گند برداشته بود ،نمیدانم چطور توصیفش کنم . ~~~~~
خانه مانند دست گل شده بود و برق میزد همه جارا تمیز کرده ام و حالا فقط حیات مانده است که باید زنگ بزنم تا برایم تمیزش کنند (کمک خدماتی ها) . روی مبل خودم را ول کردم و سائدم را روی چشمانم گذاشتم ، خانه بوی تمیزی میدهد . ساعت ۲۰:۱۲ است . شکمم قار و غور میکند و به اجبار دوباره از جایم بلند میشوم . بدنم کرخت است و دلم نمیخواهد تکان بخورم ؛اما باید بروم و مواد غذایی تحیه کنم . لباس هایم را عوض میکنم و به جایشان یک هودی سفید و یک شروال شش جیب اویزان میپوشم. کیف کمری ام را به بغل میپوشم و جلوی اینه می ایستم . نا خودآگاه نگاهم به گردنم می افتد ، چشمانم را در حدقه میچرخانم و نفس را کلافه بیرون دادم . از داخل چمدانم چند چسب زخم برداشتم و روی ک@بو*دی ها ی گردنم زدم .
با خود گفتم :« حالا بهتر شد .»
کفش های سفیدم را پوشیدم از لای چمن ها و علف های هرز بیرون رفتم . ~~~
از سوپر مارکت خارج شدم ، قدم زنان در کوچه ها به سمت خانه حرکت میکردم که نگاهم به خانه ی قدیمی کاتسوکی افتاد . انها همان ۳ سال پیش اساس کشی کرده بودند و من نمیدانم خانشان کجاست . نگرانش هستم ، حتی خبر ندارم ساعت چند از اتاق بیرون رفته است ؛ چرا من را بی خبر گذاشت ؟ .
سرم را تکان دادم تا از افکارم بیرون بیایم ؛ احتمالا قیافه ام دیدنی است ،در هم رفته و نگران . به خودم میخندم ؛ اون حتی خبر هم نداد بعد من الان نگران اونم ؟ .
لایک و کامنت فراموش نشه 🌻
ولی تو پارت بعد جبران میشه 🤌🏼
کرایه را واریز کردم و از تاکسی پیاده شدم . نفس عمیقی کشیدم ؛چراکه کمی دلشوره داشتم،مدت زیادی از خانه ام دور بودم .
چمن های حیات بلند شده بودند و علف های هرز رشت کرده بود . حصار سفید حیات هم رنگ و روی خودش را از دست داده بود ؛ این همان خانه ای بود که مادرم عاشقش بود ؟ (این خونه با اون خونه ی توی انیمه فرق داره ). با به یاد اوردن خاطره ی مادرم اهی کشیدم ، دلم برایش تنگ شده بود . وارد خانه شدم ،همه جا را خاک پوشانده بود ؛ احتمالا امروز را به تنهایی صرف تمیز کردن خانه شوم . دست مالی از داخل کابینت اشپز خانه برداشتم و ان را شستم .طی را کف اتاقم گذاشتم و زمین را برق انداختم ، بوی خاک تازه نم خورده زیر دماغم پر شد . یعنی مامانم از اون بالا ها نگاهم میکند ؟ (بله ،ولی امید وارم بعدا نتونه نگات کنع…). ای کاش اینجا بود تا کمی با او در باره ی اتفاقات این چند ماه برایش میگفتم و کمی ارام میشدم . پرده هارا در اوردم و داخل سبد گذاشتم . با دستمالی که شسته بودم پنجره هارا پاک کردم . خانه را گند برداشته بود ،نمیدانم چطور توصیفش کنم . ~~~~~
خانه مانند دست گل شده بود و برق میزد همه جارا تمیز کرده ام و حالا فقط حیات مانده است که باید زنگ بزنم تا برایم تمیزش کنند (کمک خدماتی ها) . روی مبل خودم را ول کردم و سائدم را روی چشمانم گذاشتم ، خانه بوی تمیزی میدهد . ساعت ۲۰:۱۲ است . شکمم قار و غور میکند و به اجبار دوباره از جایم بلند میشوم . بدنم کرخت است و دلم نمیخواهد تکان بخورم ؛اما باید بروم و مواد غذایی تحیه کنم . لباس هایم را عوض میکنم و به جایشان یک هودی سفید و یک شروال شش جیب اویزان میپوشم. کیف کمری ام را به بغل میپوشم و جلوی اینه می ایستم . نا خودآگاه نگاهم به گردنم می افتد ، چشمانم را در حدقه میچرخانم و نفس را کلافه بیرون دادم . از داخل چمدانم چند چسب زخم برداشتم و روی ک@بو*دی ها ی گردنم زدم .
با خود گفتم :« حالا بهتر شد .»
کفش های سفیدم را پوشیدم از لای چمن ها و علف های هرز بیرون رفتم . ~~~
از سوپر مارکت خارج شدم ، قدم زنان در کوچه ها به سمت خانه حرکت میکردم که نگاهم به خانه ی قدیمی کاتسوکی افتاد . انها همان ۳ سال پیش اساس کشی کرده بودند و من نمیدانم خانشان کجاست . نگرانش هستم ، حتی خبر ندارم ساعت چند از اتاق بیرون رفته است ؛ چرا من را بی خبر گذاشت ؟ .
سرم را تکان دادم تا از افکارم بیرون بیایم ؛ احتمالا قیافه ام دیدنی است ،در هم رفته و نگران . به خودم میخندم ؛ اون حتی خبر هم نداد بعد من الان نگران اونم ؟ .
لایک و کامنت فراموش نشه 🌻
- ۶.۴k
- ۰۵ مرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱۲)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط