چپتر یکم
صدای گوش‌خراش اگزوز موتورها، موسیقی متن تمام دوران بچگی من بود. زمانی که دخترهای هم‌سن و سال من عروسک‌بازی می‌کردند یا دامن‌های چین‌دار پفکی می‌پوشیدند، زانوهای من همیشه به خاطر دویدن دنبال یک مشت پسر کله‌خراب، زخمی و کبود بود.
«کیوکا! اگه دیر برسی، مایکی همه دوریاکی‌ها رو تنهایی می‌خوره!»
باجی در حالی که روی لبه‌ی دیوار آجری راه می‌رفت، داد زد و موهای کوتاه مشکی‌اش توی باد تکان خورد. من نفسم را با غیظ بیرون دادم، کیف سنگین مدرسه‌ام را روی شانه‌ام جابه‌جا کردم و سرعت قدم‌هایم را تندتر کردم.
وقتی به پاتوق همیشگی‌مان—یعنی معبد موساشی—رسیدیم، مایکی را دیدم که روی پله‌های سنگی دراز کشیده بود و سرش را روی پای دراکن گذاشته بود. دراکن با همان تاتوی اژدهای معروفش روی شقیقه‌اش، داشت با کلافگی یک مجله را ورق می‌زد. کمی آن‌طرف‌تر، کازوتورا و میتسویا داشتند سر یک زنجیر موتور بحث می‌کردند.
مایکی با شنیدن صدای قدم‌های من، یک چشمش را نیمه‌باز کرد. صدایش مثل همیشه تنبل اما پر از ابهت بود: «دیر کردی، کیوکا. تنبیهت اینه که بری برامون دوریاکی بخری.»
یک تای ابرویم را بالا انداختم، به سمتش رفتم و بدون هیچ ترسی با نوک کفشم ضربه آرامی به پهلویش زدم: «بلند شو تنبل‌خان! خودت هم خوب می‌دونی که اگه من نبودم، همین چند روز پیش توی دعوا با اراذل محل به خاطر خواب‌آلودگی کتک می‌خوردی بعدش هم تو چطور مردی هستی که از یه خانم میخوای دست تو جیبش کنه؟.»
دراکن پوزخندی زد و گفت: «راست می‌گه مایکی. کیوکا باز جورت رو کشید. و باید یاد بگیری یکم جنتلمن باشی»
مایکی بالاخره نشست یکم زیر لب غرغر کرد، موهای بلوندش کمی آشفته بود. او با آن چشم‌های مشکی و عمیقش که گاهی ترسناک و گاهی به شدت بچگانه می‌شدند، به من خیره شد. ناگهان لبخند پهنی زد و یک بستنی دوقلو را از پشت سرش درآورد و نصفش کرد: «بیا، برات نگه‌داشته بودم. نصف نصف.»
بستنی را از دستش گرفتم. سرمای بستنی توی گرمای تابستان توکیو حس خوبی داشت. من از ۶ سالگی، درست از زمانی که پدربزرگ مایکی مرا به دوجوی کاراته آورد، با این دیوانه‌ها بودم. من خط‌به‌خط بزرگ شدنشان را دیده بودم. دیده بودم چطور از دزدی‌های کوچک شکلات، به فکر تاسیس یک گنگ بزرگ افتادند.
«بچه‌ها...»
میتسویا از روی موتور پایین آمد و به ما نگاه کرد. لحنش جدی‌تر از همیشه بود. کازوتورا هم دست از بازی با زنجیر برداشت.
مایکی بستنی‌اش را گاز زد و نگاهش یک‌دفعه تغییر کرد. آن نگاهِ "مایکی شکست‌ناپذیر" که لرزه به تن هر کسی می‌انداخت. او به تک‌تک ما نگاه کرد و گفت: «فردا روزیه که لباس‌های گنگمون آماده می‌شه. تومان (Tokyo Manji Gang) رسماً کارش رو شروع می‌کنه.»
قلبم یک دفعه فرو ریخت. یک حس هیجان مخلوط با ترس. من می‌دانستم این پسرها چقدر به هم وفادارند، اما دنیای گنگ‌ها، دنیای تاریک و بی‌رحمی بود.
باجی دستش را روی شانه‌ام گذاشت و با آن لبخند دندان‌خراش معروفش گفت: «نگران چی هستی کیوکا؟ تو محافظ شخصی مایکی شکست‌ناپذیری! البته بعد از من و کن‌چین.»
من لبخندی زدم و بستنی‌ام را بالا آوردم: «به خاطر تومان.»
همه با هم خندیدند و بستنی‌ها و قوطی‌های نوشابه‌شان را به هم کوبیدند. آن روز، غروب آفتاب توکیو سرخ‌تر از همیشه بود. ما شاد بودیم، غافل از اینکه آینده، چه بازی‌های خونین و تاریکی را برای تک‌تک ما آماده کرده است... و من، کیوکا، چقدر باید می‌جنگیدم تا مانع نابودی این لبخندها شوم.
«کیوکا! اگه دیر برسی، مایکی همه دوریاکی‌ها رو تنهایی می‌خوره!»
باجی در حالی که روی لبه‌ی دیوار آجری راه می‌رفت، داد زد و موهای کوتاه مشکی‌اش توی باد تکان خورد. من نفسم را با غیظ بیرون دادم، کیف سنگین مدرسه‌ام را روی شانه‌ام جابه‌جا کردم و سرعت قدم‌هایم را تندتر کردم.
وقتی به پاتوق همیشگی‌مان—یعنی معبد موساشی—رسیدیم، مایکی را دیدم که روی پله‌های سنگی دراز کشیده بود و سرش را روی پای دراکن گذاشته بود. دراکن با همان تاتوی اژدهای معروفش روی شقیقه‌اش، داشت با کلافگی یک مجله را ورق می‌زد. کمی آن‌طرف‌تر، کازوتورا و میتسویا داشتند سر یک زنجیر موتور بحث می‌کردند.
مایکی با شنیدن صدای قدم‌های من، یک چشمش را نیمه‌باز کرد. صدایش مثل همیشه تنبل اما پر از ابهت بود: «دیر کردی، کیوکا. تنبیهت اینه که بری برامون دوریاکی بخری.»
یک تای ابرویم را بالا انداختم، به سمتش رفتم و بدون هیچ ترسی با نوک کفشم ضربه آرامی به پهلویش زدم: «بلند شو تنبل‌خان! خودت هم خوب می‌دونی که اگه من نبودم، همین چند روز پیش توی دعوا با اراذل محل به خاطر خواب‌آلودگی کتک می‌خوردی بعدش هم تو چطور مردی هستی که از یه خانم میخوای دست تو جیبش کنه؟.»
دراکن پوزخندی زد و گفت: «راست می‌گه مایکی. کیوکا باز جورت رو کشید. و باید یاد بگیری یکم جنتلمن باشی»
مایکی بالاخره نشست یکم زیر لب غرغر کرد، موهای بلوندش کمی آشفته بود. او با آن چشم‌های مشکی و عمیقش که گاهی ترسناک و گاهی به شدت بچگانه می‌شدند، به من خیره شد. ناگهان لبخند پهنی زد و یک بستنی دوقلو را از پشت سرش درآورد و نصفش کرد: «بیا، برات نگه‌داشته بودم. نصف نصف.»
بستنی را از دستش گرفتم. سرمای بستنی توی گرمای تابستان توکیو حس خوبی داشت. من از ۶ سالگی، درست از زمانی که پدربزرگ مایکی مرا به دوجوی کاراته آورد، با این دیوانه‌ها بودم. من خط‌به‌خط بزرگ شدنشان را دیده بودم. دیده بودم چطور از دزدی‌های کوچک شکلات، به فکر تاسیس یک گنگ بزرگ افتادند.
«بچه‌ها...»
میتسویا از روی موتور پایین آمد و به ما نگاه کرد. لحنش جدی‌تر از همیشه بود. کازوتورا هم دست از بازی با زنجیر برداشت.
مایکی بستنی‌اش را گاز زد و نگاهش یک‌دفعه تغییر کرد. آن نگاهِ "مایکی شکست‌ناپذیر" که لرزه به تن هر کسی می‌انداخت. او به تک‌تک ما نگاه کرد و گفت: «فردا روزیه که لباس‌های گنگمون آماده می‌شه. تومان (Tokyo Manji Gang) رسماً کارش رو شروع می‌کنه.»
قلبم یک دفعه فرو ریخت. یک حس هیجان مخلوط با ترس. من می‌دانستم این پسرها چقدر به هم وفادارند، اما دنیای گنگ‌ها، دنیای تاریک و بی‌رحمی بود.
باجی دستش را روی شانه‌ام گذاشت و با آن لبخند دندان‌خراش معروفش گفت: «نگران چی هستی کیوکا؟ تو محافظ شخصی مایکی شکست‌ناپذیری! البته بعد از من و کن‌چین.»
من لبخندی زدم و بستنی‌ام را بالا آوردم: «به خاطر تومان.»
همه با هم خندیدند و بستنی‌ها و قوطی‌های نوشابه‌شان را به هم کوبیدند. آن روز، غروب آفتاب توکیو سرخ‌تر از همیشه بود. ما شاد بودیم، غافل از اینکه آینده، چه بازی‌های خونین و تاریکی را برای تک‌تک ما آماده کرده است... و من، کیوکا، چقدر باید می‌جنگیدم تا مانع نابودی این لبخندها شوم.
- ۳.۶k
- ۱۹ خرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۲)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
