پارت 108

*با برخورد نور خوشید به صورتم چشم هام رو باز کردم ، به اطرافم نگاه کردم و با دیدن خودم تو اون حالت چشم هام گشاد شد ، گوشیم رو برداشتم و به ساعت نگاه کردم 12:25 *

عزرائیل: نه ... نه نه نه لعنتی من چه غلطی کردم !

*تیفانی با صدام از خواب بیدار شد *

تیفانی : چیشده ؟

عزرائیل: چیشده !!؟ میپرسی چیشده !!!؟ ... چه غلطی کردی !!

تیفانی : من کاری نکردم خودت ...

*اجازه ندادم حرفش رو تموم کنه *

عزرائیل: لعنت بهش !

*گوشیم رو کوبیدم به دیوار و تیفانی با ترس بهم خیره شده بود ، از جام بلند شدم و رفتم دوش گرفتم ، بعد از پوشیدن لباسام رفتم تا به کارام برسم ، تمام مدت ذهنم درگیر بود ... چطور تونستم همچین کاری کنم *

عزرائیل: حتماً وقتی مست بودم ... لعنتی

*مشتم رو روی میز کوبیدم ، لعنت بهش *
*بعد از انجام کارهام برگشتم تا با امیلی حرف بزنم و توی راه یه جعبه شکلات و یه دسته گل رز گرفتم ، در رو باز کردم و وارد خونه شدم ، با دیدن مایکل شوکه شدم و بعد چهره م رو جدی کردم *

عزرائیل: تو اینجا چیکار میکنی !؟

*با تعجب بهم نگاه کرد*

مایکل : امی یکم مریضه ... زنگ زد بیام و از کارلوس مراقبت کنم

کارلوس : بابا !

عزرائیل: جون بابا ...

*به مایکل نزدیک شدم و کارلوس رو از بغلش گرفتم ، مایکل به دسته گل و جعبه ی شکلات که روی اُپن بود نگاه کرد *

مایکل : خیر باشه .. دیگه چه دسته گلی به آب دادی .. هه باید میفهمیدم امی بخاطر کارای تو حالش بد شده

*طوری حرف میزد انگار امی چیزی بهش نگفته *

عزرائیل: به تو مربوط نیست .. امی کجاست ؟

مایکل : اتاقش

*کارلوس رو دادم دست مایکل و دسته گل و جعبه کاکائو رو برداشتم و رفتم طبقه بالا ، در زدم و رفتم تو اتاق ، روی تخت دراز کشیده بود ، رفتم کنارش نشستم *

عزرائیل: عزیزم ... حالت خوبه ؟

*وقتی تو اون حال میدیدمش تموم وجودم آتیش میگرفت ، آروم موهاش رو از صورتش کنار زدم که دستم رو پس زد *

امیلی: چیزی نیست یکم سر درد دارم

عزرائیل: نباید انقدر به خودت فشار میاوردی

*نگاه سرد و خنثی ای بهم انداخت و از جاش بلند شد *

عزرائیل: امی ...

*بدون توجه بهم از اتاق بیرون رفت ، منم همراهش رفتم *
*کارلوس روی زمین نشسته بود و با اسباب بازی هاش مشغول بازی بود و امی هم با مایکل حرف میزد *

امیلی : واقعا ممنونم مایک تا الانم خیلی زحمت کشیدی

مایکل: کاری نکردم که .. بازم کمک خواستی بهم زنگ بزن

*امی سرش رو تکون داد و مایکل نگاه کوتاهی به من انداخت و رفت ، به امی نزدیک شدم *

عزرائیل: به مایکل نگفتی ؟

امیلی : نگفتم خیالت راحت باشه...

عزرائیل: من میز شام رو آماده میکنم تو استراحت کن

امیلی : نیازی نیست

*مشغول کشیدن غذا تو ظرف بود که از پشت بهش نزدیک شدم و بغلش کردم *

عزرائیل: عشقم..

*وقتی بغلش کردم یهو کاسه ی سوپ توی دستش رو ول کرد و افتاد زمین ، شیشه خورده روی زمین ریخته بود و من با تعجب بهش خیره شدم ، وقتی بهش دست زدم ترسید ؟ ... *

امیلی : ببخشید

*خم شد و شروع کرد به جمع کردن خورده شیشه *

عزرائیل: امی ...

*کنارش چمباته زدم و دستاش رو گرفتم *

عزرائیل: من جمع میکنم دیگه مخالفت نکن .. تو برو پیش کارلوس

*برعکس همیشه اطاعت کرد و رفت ، رفتارش خیلی عجیب شده بود ، بعد از جمع کردن و تمیز کردن میز شام رو آماده کردم ، سکوت سنگینی بود و سعی میکردم سر بحث رو باز کنم ولی امی فقط سر تکون میداد و تایید میکرد ، وقتی غذای کارلوس رو داد از سر میز بلند شد *

عزرائیل: امی هنوز هیچی نخوردی

امیلی : ممنون میل ندارم

*کارلوس رو برد *
*پرش زمانی یک ساعت بعد *
*امی هنوز تو اتاق بود ، منم رفتم تو اتاق ، لباس هام رو عوض کردم و بعد کنارش دراز کشیدم *

عزرائیل: امی تا کی قراره باهام اینطور باشی ؟ ... بهت حق میدم ازم عصبانی باشی .. منم از خودم عصبانیم ولی ... ولی من بجز تو و کارلوس دیگه هیچ کس رو ندارم

*لعنتی صدام از بغض لرزید *

امیلی : دیشب کجا موندی ؟

*وقتی اینو پرسید خون تو بدنم یخ زد ... هیچ جوابی نداشتم *

امیلی : میدونم پیش برادرات نبودی ... رفته بودی عالم مرگ ؟

عزرائیل: ا...اره رفتم عالم مرگ .. متاسفم نگرانت کردم

امیلی : میشه یه مدت فاصله بگیریم ... باید بهم زمان بدی تا این موضوع رو حضم کنم

عزرائیل: معلومه عشقم .. معلومه که بهت زمان میدم زندگیم هر چقدر که تو بخوای

امیلی: ممنون

*پشت بهم کرد و خوابید *