چون نهالی سست می لرزد. روحم از سرمای تنهایی

چون نهالی سست می لرزد. روحم از سرمای تنهایی
میخزد در ظلمت قلبم. وحشت دنیای تنهایی
دیگرم گرمی نمیبخشی. عشق ،ای خورشید یخ بسته
سینه ام صحرای نومیدیست. خسته ام از عشق هم خسته. < فروغ فرخزاد >