رمان نگاه اول در تاریکی پارت ۲۲
عنوان فصل: پادشاه و ملکه در سایه
مکان: برج مرکزی خاندان جونگ، سئول – دو ماه بعد از فرار از توکیو.
🟢 بخش اول: امپراتوری جدید (دیدگاه آرمیتا)
سئول دیگر برای من غریبه نبود. اینجا خانه بود. اما نه آن خانهای که با ترس شناخته بودم. این خانهای بود که با هم ساخته بودیم.
من پشت میز کنفرانس بزرگ ایستاده بودم. نقشههای دیجیتال شهر روی دیوار شیشهای پخش شده بود. نقاط قرمز نشاندهنده قلمروهای تحت کنترل خاندان کیم (ته-یونگ) بود. نقاط آبی، قلمروهای ما. و نقاط سبز... مناطقی که تازه تصاحب کرده بودیم.
«خط لوله سوخت در بندر بوسان امن شد،» مینهو گزارش داد. او حالا دست راست واقعی من و جونگ کوک بود. وفاداریاش ثابت شده بود. «درآمد ماهانه ۲۰ درصد افزایش یافته.»
جونگ کوک کنار پنجره ایستاده بود. کت مشکیاش را پوشیده بود، دکمههایش باز بود. زخم شانهاش کاملاً خوب شده بود، اما جای آن هنوز زیر پیراهنش دیده میشد. یادگار جنگ. یادگار عشق.
او برگشت و به من نگاه کرد. لبخندی کمرنگ بر لب داشت. «خوب کار کردی، خانم رئیس.»
چشمگرداندم، اما لبخند زدم. «من فقط اعداد رو مرتب کردم. تو بودی که مردان رو متقاعد کردی.»
«نه،» قدمی جلو آمد. «ما بودیم. تو مغز عملیاتی هستی، آرمیتا. من فقط بازوی اجراییام.»
جلسه تمام شد. مردان خارج شدند. فقط ما دو نفر ماندیم.
جونگ کوک پشت سر من آمد و دستانش را دور کمرم حلقه کرد. چانهاش را روی شانهام گذاشت.
«ته-یونگ ساکت شده،» زمزمه کرد. «خیلی ساکت. این نگرانکننده است.»
سر تکان دادم. «میدونم. ردپای پولهای شسته شدهاش به زوریخ و پاریس میرسه. اون داره پایگاه جدیدی میسازه.»
جونگ کوک گردنم را بوسید. «پس وقتشه که ما هم سفر کنیم.»
قلبم تند زد. «سفر؟»
«بله. یه ماه عجلهای. یا بهتر بگم... یه مأموریت عاشقانه-انتقامی.»
پایان پارت ۲۲
شرط برای پارت بعد ۷۰ لایک ۶۵ کامنت
مکان: برج مرکزی خاندان جونگ، سئول – دو ماه بعد از فرار از توکیو.
🟢 بخش اول: امپراتوری جدید (دیدگاه آرمیتا)
سئول دیگر برای من غریبه نبود. اینجا خانه بود. اما نه آن خانهای که با ترس شناخته بودم. این خانهای بود که با هم ساخته بودیم.
من پشت میز کنفرانس بزرگ ایستاده بودم. نقشههای دیجیتال شهر روی دیوار شیشهای پخش شده بود. نقاط قرمز نشاندهنده قلمروهای تحت کنترل خاندان کیم (ته-یونگ) بود. نقاط آبی، قلمروهای ما. و نقاط سبز... مناطقی که تازه تصاحب کرده بودیم.
«خط لوله سوخت در بندر بوسان امن شد،» مینهو گزارش داد. او حالا دست راست واقعی من و جونگ کوک بود. وفاداریاش ثابت شده بود. «درآمد ماهانه ۲۰ درصد افزایش یافته.»
جونگ کوک کنار پنجره ایستاده بود. کت مشکیاش را پوشیده بود، دکمههایش باز بود. زخم شانهاش کاملاً خوب شده بود، اما جای آن هنوز زیر پیراهنش دیده میشد. یادگار جنگ. یادگار عشق.
او برگشت و به من نگاه کرد. لبخندی کمرنگ بر لب داشت. «خوب کار کردی، خانم رئیس.»
چشمگرداندم، اما لبخند زدم. «من فقط اعداد رو مرتب کردم. تو بودی که مردان رو متقاعد کردی.»
«نه،» قدمی جلو آمد. «ما بودیم. تو مغز عملیاتی هستی، آرمیتا. من فقط بازوی اجراییام.»
جلسه تمام شد. مردان خارج شدند. فقط ما دو نفر ماندیم.
جونگ کوک پشت سر من آمد و دستانش را دور کمرم حلقه کرد. چانهاش را روی شانهام گذاشت.
«ته-یونگ ساکت شده،» زمزمه کرد. «خیلی ساکت. این نگرانکننده است.»
سر تکان دادم. «میدونم. ردپای پولهای شسته شدهاش به زوریخ و پاریس میرسه. اون داره پایگاه جدیدی میسازه.»
جونگ کوک گردنم را بوسید. «پس وقتشه که ما هم سفر کنیم.»
قلبم تند زد. «سفر؟»
«بله. یه ماه عجلهای. یا بهتر بگم... یه مأموریت عاشقانه-انتقامی.»
پایان پارت ۲۲
شرط برای پارت بعد ۷۰ لایک ۶۵ کامنت
- ۳۵.۸k
- ۱۰ مرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱۲۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط