رمان تهیونگ

✨On the way to liberation{ part ۱45 }🌷

مامان بزرگ ته: گریه نکن عزیزم... برمی‌گردیم. خیلی زود.

فقط می‌ریم نیویورک و دوباره پیشتون برمی‌گردیم. زیاد طول نمی‌کشه

خودم رو از آغوش تها بیرون کشیدم و نگاهم رو بین تک‌تک‌شون چرخوندم.

× از همتون ممنونم که این مدت کنار من و تهیونگ بودید...

شاید اگه شما نبودید، رابطه‌ی من و تهیونگ هیچ‌وقت شکل نمی‌گرفت.

تها با لبخندی که سعی می کرد بغضش رو پنهون کنه شروع کرد به حرف زدن

تها: اینجوری نگو، ات... گریه می‌کنم‌ها.

همه از حرف تها خنده‌ای کردند.

جویو: خب، بسه دیگه... بریم.

همه ساک‌هاشون رو برداشتند و برای آخرین بار نگاهشون رو به من و تهیونگ دوختند.

مامان بزرگ ته چند قدم جلو اومد و نگاهش رو به تهیونگ داد.

و آروم جوری که خود تهیونگ بفهمه شروع به حرف زدن کرد..

مامان بزرگ ته: تهیونگ... حواست به مامانت باشه. نذار بیماریش بیشتر بشه.

تهیونگ سری تکون داد.

- حواسم هست، نگران نباش.

رز که کنار تها ایستاده بود، با صدای کوچیکش گفت:

رز: خداحافظ دالی... خداحافظ خاله...

تهیونگ لبخندی زد و دست‌هاش رو به سمتش باز کرد.

- یه بغل به دایی نمی‌دی؟

رز همین که حرف تهیونگ تموم شد، بدو بدو خودش رو به تهیونگ رسوند و توی بغلش جا گرفت.

تهیونگ محکم بغلش کرد و بوسه‌ای روی موهاش گذاشت.

- دلم برات تنگ می‌شه، رز کوچولو.

رز: منم دالی...

- قربون دایی گفتنت بشم من...

بوسه‌ی دیگه‌ای روی سرش گذاشت که صدای تها بلند شد.

تها: بدو دخترم ... باید بریم. هرچی بیشتر بمونی، دایی تهیونگت بیشتر بهت وابسته می‌شه. بعد دیگه نمی زاره تورو ببرم!

تهیونگ با خنده جواب داد:

- پس چی فکر کردی؟

همین حرفش باعث شد همه بخندن.

رز دوباره به سمت تها برگشت و بعد از چند لحظه، خداحافظی‌های آخر هم انجام شد.

یکی‌یکی ازمون فاصله گرفتند. چمدون‌هاشون رو پشت سر خودشون می‌کشیدند و صدای چرخ‌هاشون روی زمین، توی سکوت اون لحظه عجیب به گوش می‌رسید.

چند قدم که دور شده بودند اما نگاهم هنوز دنبالشون بود.

انگار دلم نمی‌خواست این لحظه تموم بشه.

بعد از چند ماه بودن کنار هم، خندیدن، دعوا کردن و گذروندن روزهای مختلف، حالا دوباره قرار بود هرکدوم به سمت زندگی خودشون برگردن.

برای چند لحظه فقط به رفتنشون نگاه کردم.

جویو چند قدم دیگه رفت، اما ناگهان ایستاد؛ انگار چیزی یادش اومده باشه.

دستش رو از روی دسته‌ی چمدون برداشت و برگشت سمت من و تهیونگ.

جویو: ات...

چند قدم به سمتمون اومد.

جویو: نمی‌دونم یادت هست یا نه، ولی... من توی بچگی خیلی اذیتت کردم.

مکث کوتاهی کرد.

جویو: بابتش واقعاً معذرت می‌خوام.

لبخند آرومی زدم.

× گذشته‌ها گذشته... بیا به آینده فکر کنیم، نه؟

جویو لبخند محوی زد.

جویو: مثل بچگی‌هات هنوز مهربونی.

با پوزخند و لبخندی جواب دادم:

× می‌دونم.

لبخندش پررنگ‌تر شد و دوباره دستش رو روی دسته‌ی چمدون گذاشت.

جویو: خب... فعلا، دوستای بچگی.


این بار واقعاً برگشت و به سمت بقیه رفت.

چند ثانیه بعد، بین جمعیت ناپدید شدند و من فقط به جای خالی‌ای که چند لحظه قبل ایستاده بود، خیره موندم.

اون روز، روز خداحافظی بود.

روزی که بعد از مدت‌ها دوباره مجبور بودند به کشوری که زندگی اصلی‌شون اونجا بود برگردند.

فرودگاه شلوغ بود، اما برای من انگار همه‌چیز ساکت شده بود

شاید این خداحافظی پایان چیزی نبود؛ فقط شروع دوباره‌ی زندگی هرکدوممون بود.

نگاهم هنوز به مسیری بود که رفته بودند که صدای تهیونگ منو به خودم آورد.

- بریم خونه، عشق من...

نگاهم رو بهش دادم و لبخند زدم.

× بریم، عزیزم.

چند قدم برداشتیم که ناگهان تهیونگ ایستاد.

× چی شد؟

بدون جوابی ، سرش رو کمی خم کرد و نزدیک شکمم شد.

دستش رو آروم روی شکمم گذاشت و با لبخند بهش نگاه کرد.

- بابایی... جات خوبه؟ مامانی رو که اذیت نمی‌کنی، نه؟

لبخندی زدم.

× پسر من هیچ‌وقت مامانش رو اذیت نمی‌کنه.

تهیونگ سرش رو بالا آورد و با حالت مظلومی نگاهم کرد.

- ات، اینجوری نگوها... من از الان حسودیم شروع می‌شه.

× شوهر حسود من...

لبخند شیطنت‌آمیزی زد.

- شوهر حسود توی خونه نشونت می‌ده...

× نمی‌تونی، شوهرم... بچه اینجاست!

تهیونگ خنده‌ای کرد.

- راهکارهای جدید سرچ کردم و یاد گرفتم... به نظر جالب میان. باید انجام بدیم

× هی، ته!

آروم به بازوش زدم و اون با صدای بلندتری خندید.

- باشه، باشه..

ولی بعد به دنیا اومدن این بچه، شب قشنگی در پیش داریم.

× بسه کن!

تهیونگ دست‌هاش رو بالا برد.

- هرچی بیبیم بگه...

بعد کمی نزدیک‌تر شد و آروم گفت:

- مرسی که هستی

× عاشقتم تهیونگ ...

تهیونگ با اعتمادبه‌نفس خندید.

- کی عاشق من نیست؟

× تهیونگ، قهر می‌کنم‌ها...

لبخندش فوری جمع شد و با لحن مظلومی گفت: