با کوتاه‌تر شدن روزها و نزدیک شدن زمستان یخی، یکی از چشمگ

با کوتاه‌تر شدن روزها و نزدیک شدن زمستان یخی، یکی از چشمگیرترین مهاجرت‌های روی زمین را تصور کنید: یک پرواز بدون توقف از خط استوا که حداقل هفت روز و شب در سراسر اقیانوس آرام تا نیوزیلند در ۱۲۰۰۰ کیلومتر دورتر طول می‌کشد. میلیاردها پرنده جوان دیگر، از جمله سسک‌ها و مگس‌گیرها، پرستوهای دریایی و آبچلیک‌ها، هر بهار مهاجرت‌های تماشایی و خطرناک مشابهی را آغاز می‌کنند و با مهارت در آسمان شب و بدون هیچ کمکی از پرندگان باتجربه‌تر، مسیریابی می‌کنند.

مردم مدت‌هاست که در مورد ظهور و ناپدید شدن فصلی پرندگان سردرگم هستند. نکته قابل توجه این است که حتی مسافران جوان که مسافت‌های طولانی را طی می‌کنند، می‌دانند به کجا بروند و پرندگان اغلب سال به سال مسیرهای یکسانی را طی می‌کنند. آنها چگونه راه خود را پیدا می‌کنند؟

آنها حداقل سه قطب‌نمای مختلف در اختیار دارند: یکی به آنها اجازه می‌دهد تا از موقعیت خورشید در آسمان اطلاعات استخراج کنند، دیگری از الگوهای ستارگان در شب استفاده می‌کند و سومی بر اساس میدان مغناطیسی همیشه حاضر زمین است.

♦️قطب‌نمای یک پرنده به اثرات ظریف و اساساً کوانتومی در قطعات مولکولی کوتاه‌مدت، معروف به جفت‌های رادیکالی، که به صورت فتوشیمیایی در چشمان آن تشکیل می‌شوند، متکی است. یعنی به نظر می‌رسد که این موجودات می‌توانند خطوط میدان مغناطیسی زمین را "ببینند" و از آن اطلاعات برای ترسیم مسیر بین محل تولید مثل و زمستان‌گذرانی خود استفاده کنند.


#جانوران #پرندگان #مهاجرت #قطب_نما #فیزیک #فیزیک_کوانتومی #کوانتوم #جهت_یابی #عجایب_خلقت #حیوانات #زمین #مغناطیس_زمین #زیست_شناسی #جانورشناسی #علمی #دانستنیها