چه کَردی باخود و مَن آفرین دِل

چه کَردی باخود و مَن آفرین دِل
چرا کج کَرده  او راهَش  زِ مَنزل؟
به راهَش گُل فِشانی کرده بودَم
کُجا کی می شَود گَردی تو عاقِل؟
شَبی  پیمانِ  یاری  بَسته  بودیم
بُرید و  رَفت  و پیمان کرده زایِل
نَدارَم   پای   رَفتَن   دَر   رِکابَش
برو ای دِل  زِ یادَت  گَشته غافِل
برای    دیدَن    رُخساره ی   جان
دو پایم  تا  به  زانو  رَفته دَر گِل
بِمانَم    تا   بِمیرَم   دَر    وِصالَش
نَدارم  پَر که پَر گیرَم  به ساحِل