گلوریا:

در آخر او ماند و تمام سختی های روی دوشش ، تمام اشک های شبانه روی بالشتش
، تمام حالم خوبه های الکی ، تمام افسردگی هایش که فکر‌‌ می‌کرد با زندگی کردن با اون آدم درست میشه ، او ماند و تمام بدبختی هایش...