007-پنهان در مه - پارت ۱۱۰
....
007-پنهان در مه - پارت ۱۱۰
...
دامیان در حالی که کمی از نگاه خیره ی آنیا سرخ شده بود، ادامه داد: «خب...حالا بهم بگو اینجا رو دوست داری؟»
آنیا خندید؛ آنقدر زیاد که اشک در چشمانش جمع شده بود.
دامیان که متوجه دلیل خنده ی ناگهانی او نمی شد، با اخم گفت: «چ..چرا داری میخندی؟ داری مسخره ام می کنی؟»
آنیا در حالی که سعی می کرد جلوی خنده اش را بگیرد، بلافاصله گفت: «نه اصلا اینطور نیست من فقط...فقط خیلی خوشحالم چون تو فهمیدی که من چی رو از همه بیشتر دوست دارم»
سپس صدایش را کمی آرام تر کرد و گفت: «برای همین...ازت ممنونم دامیان!»
کلمات ناگهانی آنیا به قلب دامیان هجوم می بردند. او در حالی که کاملا سرخ شده بود، زیر لب گفت: «خ...خواهش میکنم»
آنیا در حالی که به گونه های سرخ دامیان خیره شده بود، لبخندی آرام زد و با خود فکر کرد: «هیچ وقت فکر نمی کردم یه روزی من و اون بدون دعوا توی همچین جایی باهم باشیم. این دنیا واقعا چیزای غیرقابل پیش بینی زیادی برام داره؛ هرچند...شاید از این یکی زیاد بدم نیومده باشه!»
.....
دامیان، آنیا را تا نزدیک خانه شان رساند و سپس از هم خداحافظی کردند. آنیا در حالی که خاطرات آن روز را با خود مرور می کرد، با لبخندی وارد خانه شد.
کفش هایش را کنار در از پا درآورد و کیفش را روی مبل انداخت. خانه در سکوتی دلپذیر غرق بود و تنها صدای تیک تاک ساعت در راهرو پیچ می خورد. آنیا در دلش همان لحظه ها را دوباره می گذراند؛ باد، دریاچه، خنده ی دامیان و آن سرخی ای که روی صورتش دویده بود. لبخند روی لبانش هنوز محو نشده بود که یک دفعه، نیشی تیز پشت چشم هایش دوید.
قدم هایش ناخودآگاه کند شد. با یک دست به دیوار تکیه داد و دو انگشتش را روی شقیقه اش گذاشت. سرش گویی چند لحظه از جا کنده شده بود و بعد با ضربه ای آرام به جای خود برگشته بود. پلک هایش را برای لحظه ای بست و نفسش را حبس کرد تا شاید آن سنگینی فرو نشیند.
دستش را زیر بینی اش گرفت و آن را پاک کرد. گلویش خشک و خارش دار بود و پوست بازویش، زیر آستینِ لباسش، بی اجازه می لرزید. با پشت دست پیشانی اش را لمس کرد؛ خنک بود. نه، خنک تر از همیشه بود.
نگاهی به دمپایی پنبه ای گوشه ی اتاق انداخت و بعد به لباس های مدرسه که روی صندلی آویزان بود.
با خود گفت: «انگار زیاد حالم بد نیست…پس اشکالی نداره اگه برم مدرسه!»
نور آفتاب از لای پرده روی صورتش افتاد و آنیا پلک زد، لبخند کم رنگی گوشه لبش نشست و روزش را با فکر کردن به خاطرات آن روز گذراند.
....
آنیا در حالی که بکی در کنارش قدم می‌زد، سنگینیِ حضور او را حس می‌کرد. بکی با نگرانی به او چشم دوخت : «آلما چان، انگار حالت بدتر شده. چرا اومدی مدرسه؟ باید می‌موندی خونه و استراحت می‌کردی!»
آنیا لبخندی زد تا نگرانی دوستش را کم کند و گفت: «من حالم خوبه بکی، نگران نباش!»
اما بکی با اخم به او نگاه کرد: «تو همیشه می‌گی حالم خوبه، ولی وقتی حالت خوب نیست، به جای یه جواب الکی دادن باید با خودت صادق باشی! اینطوری فقط باعث می‌شه حالت بدتر بشه!»
آنیا دوباره با همان لحنِ سعی‌کننده گفت: «من واقعاً خوبم بکی! قول می‌دم اگه حالم خوب نبود، برم خونه!»
بکی با کلافگی بیشتر اخم کرد : «خدای من، از دست تو باید چیکار کنم!»
زمان با دشواری سپری شد و همان‌طور که بکی پیش‌بینی کرده بود، با گذشت هر لحظه، حال آنیا بدتر می‌شد. وقتی زنگ تفریح به صدا درآمد، آنیا دیگر توان ایستادن نداشت و با بی‌حالی سرش را روی میز گذاشت.
بکی که با نگرانی به او نگاه می‌کرد، پرسید: «حالت خوب نیست آلما چان؟ می‌خوای بریم پیش پرستار؟»
#جاسوس_خانواده #جاسوس_ایکس_خانواده
007-پنهان در مه - پارت ۱۱۰
...
دامیان در حالی که کمی از نگاه خیره ی آنیا سرخ شده بود، ادامه داد: «خب...حالا بهم بگو اینجا رو دوست داری؟»
آنیا خندید؛ آنقدر زیاد که اشک در چشمانش جمع شده بود.
دامیان که متوجه دلیل خنده ی ناگهانی او نمی شد، با اخم گفت: «چ..چرا داری میخندی؟ داری مسخره ام می کنی؟»
آنیا در حالی که سعی می کرد جلوی خنده اش را بگیرد، بلافاصله گفت: «نه اصلا اینطور نیست من فقط...فقط خیلی خوشحالم چون تو فهمیدی که من چی رو از همه بیشتر دوست دارم»
سپس صدایش را کمی آرام تر کرد و گفت: «برای همین...ازت ممنونم دامیان!»
کلمات ناگهانی آنیا به قلب دامیان هجوم می بردند. او در حالی که کاملا سرخ شده بود، زیر لب گفت: «خ...خواهش میکنم»
آنیا در حالی که به گونه های سرخ دامیان خیره شده بود، لبخندی آرام زد و با خود فکر کرد: «هیچ وقت فکر نمی کردم یه روزی من و اون بدون دعوا توی همچین جایی باهم باشیم. این دنیا واقعا چیزای غیرقابل پیش بینی زیادی برام داره؛ هرچند...شاید از این یکی زیاد بدم نیومده باشه!»
.....
دامیان، آنیا را تا نزدیک خانه شان رساند و سپس از هم خداحافظی کردند. آنیا در حالی که خاطرات آن روز را با خود مرور می کرد، با لبخندی وارد خانه شد.
کفش هایش را کنار در از پا درآورد و کیفش را روی مبل انداخت. خانه در سکوتی دلپذیر غرق بود و تنها صدای تیک تاک ساعت در راهرو پیچ می خورد. آنیا در دلش همان لحظه ها را دوباره می گذراند؛ باد، دریاچه، خنده ی دامیان و آن سرخی ای که روی صورتش دویده بود. لبخند روی لبانش هنوز محو نشده بود که یک دفعه، نیشی تیز پشت چشم هایش دوید.
قدم هایش ناخودآگاه کند شد. با یک دست به دیوار تکیه داد و دو انگشتش را روی شقیقه اش گذاشت. سرش گویی چند لحظه از جا کنده شده بود و بعد با ضربه ای آرام به جای خود برگشته بود. پلک هایش را برای لحظه ای بست و نفسش را حبس کرد تا شاید آن سنگینی فرو نشیند.
دستش را زیر بینی اش گرفت و آن را پاک کرد. گلویش خشک و خارش دار بود و پوست بازویش، زیر آستینِ لباسش، بی اجازه می لرزید. با پشت دست پیشانی اش را لمس کرد؛ خنک بود. نه، خنک تر از همیشه بود.
نگاهی به دمپایی پنبه ای گوشه ی اتاق انداخت و بعد به لباس های مدرسه که روی صندلی آویزان بود.
با خود گفت: «انگار زیاد حالم بد نیست…پس اشکالی نداره اگه برم مدرسه!»
نور آفتاب از لای پرده روی صورتش افتاد و آنیا پلک زد، لبخند کم رنگی گوشه لبش نشست و روزش را با فکر کردن به خاطرات آن روز گذراند.
....
آنیا در حالی که بکی در کنارش قدم می‌زد، سنگینیِ حضور او را حس می‌کرد. بکی با نگرانی به او چشم دوخت : «آلما چان، انگار حالت بدتر شده. چرا اومدی مدرسه؟ باید می‌موندی خونه و استراحت می‌کردی!»
آنیا لبخندی زد تا نگرانی دوستش را کم کند و گفت: «من حالم خوبه بکی، نگران نباش!»
اما بکی با اخم به او نگاه کرد: «تو همیشه می‌گی حالم خوبه، ولی وقتی حالت خوب نیست، به جای یه جواب الکی دادن باید با خودت صادق باشی! اینطوری فقط باعث می‌شه حالت بدتر بشه!»
آنیا دوباره با همان لحنِ سعی‌کننده گفت: «من واقعاً خوبم بکی! قول می‌دم اگه حالم خوب نبود، برم خونه!»
بکی با کلافگی بیشتر اخم کرد : «خدای من، از دست تو باید چیکار کنم!»
زمان با دشواری سپری شد و همان‌طور که بکی پیش‌بینی کرده بود، با گذشت هر لحظه، حال آنیا بدتر می‌شد. وقتی زنگ تفریح به صدا درآمد، آنیا دیگر توان ایستادن نداشت و با بی‌حالی سرش را روی میز گذاشت.
بکی که با نگرانی به او نگاه می‌کرد، پرسید: «حالت خوب نیست آلما چان؟ می‌خوای بریم پیش پرستار؟»
#جاسوس_خانواده #جاسوس_ایکس_خانواده
- ۱۱۱
- ۲۱ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
