رمان تهیونگ
✨On the way to liberation{ part ۱۱۴ }🌷
|فلشبک پیش ات |
ویو ات:
× خیلی دیگه مونده؟ آخخخ
با کلافگی روی تخت نشسته بودم و سعی میکردم تکون زیادی نخورم. درد هنوز کامل آروم نشده بود و هر بار که پام رو کمی جابهجا میکردم، دوباره دردش بیشتر میشد.
دکتر مشغول بستن آخرین قسمت باند بود.
©نه عزیزم، الان تموم میشه.
چند لحظه بعد، آخرین باند رو هم بست و از جاش بلند شد.
©خب، تموم شد.
نگاهم رو به باندهای دور پام انداختم.
× ممنونم.
دکتر لبخند مهربونی زد.
©خواهش میکنم دخترم. فقط...
وسایلش رو جمع کرد و ادامه داد:
©باید باند ها رو هر روز عوض کنی. میتونی خودت انجامش بدی؟
کمی مکث کردم.
×خب... نه، راستش بلد نیستم.
دکتر با آرامش سرش رو تکون داد.
©مشکلی نیست دخترم. به یکی از خدمتکارهایی که بلده سفارش میکنم هر روز بیاد و برات ببنده.
لبخند کوچیکی زدم.
×خیلی ممنونم.
©من دیگه میرم. اگه بازم به مشکل خوردی، به خودم زنگ بزن. میام.
×بله، حتماً.
دکتر از اتاق بیرون رفت و در رو پشت سرش بست.
چند لحظه به در خیره موندم.
بعد نگاهم رو پایین آوردم و به جاهایی که باندپیچی شده بود نگاه کردم.
دکتر روی زخمها پماد آرومکننده درد زده بود، ولی گفته بود تا فردا دوباره دردش رو حس میکنم و باید باندها رو باز کنم، پماد بزنم و دوباره ببندم.
آه بلندی کشیدم و نگاهم رو توی اتاق چرخوندم.
همهجا ساکت بود.
چند دقیقهای بود که هیچ کاری برای انجام دادن نداشتم.
با خودم فکر میکردم چیکار کنم
توی این تایمی که تهیونگ نیست، کی رو اذیت کنم که حوصلهم سر نره؟
اما هرچی فکر کردم، هیچ ایدهای به ذهنم نمیرسید
لبم رو جمع کردم و دوباره به اطراف نگاه کردم.
×چه حوصلهسربر.
چند لحظه بعد، یه فکر به ذهنم رسید.
شاید بهتر بود میرفتم داخل حیاط عمارت.
حداقل اونجا میتونستم یه کم هوا بخورم.
دستهام رو روی تخت گذاشتم و آروم از جام بلند شدم.
همین که وزنم رو روی پام انداختم، درد دوباره توی پام پیچید.
برای چند ثانیه همونجا ایستادم.
صورتم رو جمع کردم و به پام نگاه کردم.
ولی بعد با خودم گفتم:
دکتر که چیزی درباره بلند نشدن نگفت... پس مشکلی نیست.
همین فکر کافی بود تا دوباره لبخند بزنم.
به سمت در رفتم و بازش کردم.
از اتاق بیرون اومدم و به سمت پلهها راه افتادم.
وقتی به پلهها رسیدم، ناخودآگاه آب دهنم رو صدادار قورت دادم.
نگاهم رو به پلهها دوختم.
با این وضعیت، پایین رفتن از پلهها اصلاً ایده خوبی به نظر نمیرسید.
دستم رو کنار نرده گذاشتم و آروم شروع کردم به پایین اومدن
بالاخره به پله آخر رسیدم.
بدون اینکه به درد پام فکر کنم، از پله آخر پریدم پایین.
ـ آخ.
درد بیشتری توی پام پیچید، ولی سریع خودم رو جمع کردم.
× چیزی نیست.
نگاهم رو به سمت در ورودی عمارت بردم و راه افتادم.
همین که به در رسیدم، یکی از خدمتکارها با دیدنم دستپاچه شد و سریع جلوم ایستاد.
خدمتکار : خانم، نباید راه برین.
با تعجب نگاهش کردم.
×برو کنار. میخوام برم بیرون.
خدمتکار با نگرانی به پام نگاه کرد.
خدمتکار: ولی خانم، شما...
حرفش رو قطع کردم.
× من حوصلهم سر میره. در ضمن، دکتر نگفت نباید راه برم... پس برو کنار.
خدمتکار چند لحظه مردد موند.
انگار نمیدونست باید حرف من رو گوش بده یا نه.
ولی در نهایت کنار رفت.
منم بدون اینکه چیزی دیگه بگم، از عمارت بیرون اومدم.
به محض اینکه از در خارج شدم، باد خنکی به پوستم خورد.
چشمهام رو برای لحظهای بستم.
موهام با وزش باد تکون خورد و حس خنکی روی صورتم نشست.
× بهترین حس...
همون لحظه یاد تاب پشت عمارت افتادم.
ذوقزده شدم و سریع مسیرم رو به سمت پشت عمارت تغییر دادم.
با اینکه پام درد داشت، ولی بازم سعی میکردم قدمهام رو سریعتر بردارم.
چند لحظه بعد به تاب رسیدم.
با خوشحالی روی تاب نشستم و با پاهام خودم رو آروم هل دادم.
تاب کمکم جلو و عقب رفت.
آروم آروم..
سرعتش بیشتر شد.
هر بار که بالاتر میرفتم، قسمت بیشتری از عمارت از بین درختها و بوتهها دیده میشد.
برای اینکه بیشتر ببینم، خودم رو تندتر تاب دادم.
باد به صورتم میخورد و برای چند لحظه تمام فکرم از درد پام و اتفاقات اخیر دور شد.
اما ناگهان درد تیزی داخل پام پیچید.
× آخ!
فوراً دست از هل دادن خودم کشیدم.
تاب کمکم سرعتش رو از دست داد و آروم شد.
سرم رو پایین انداختم و به پام نگاه کردم.
×چرا الان؟!
چند لحظه صبر کردم تا درد کمتر بشه.
وقتی سرم رو بالا آوردم، چشمم به گوشه سمت راست حیاط افتاد.
چیزی بین بوتهها دیده میشد.
اول درست متوجه نشدم چی بود.
چشمهام رو ریز کردم و با دقت بیشتری نگاه کردم.
یک در.
یک در قدیمی که پشت بوتهها پنهان شده بود.
متعجب بهش خیره شدم.
|فلشبک پیش ات |
ویو ات:
× خیلی دیگه مونده؟ آخخخ
با کلافگی روی تخت نشسته بودم و سعی میکردم تکون زیادی نخورم. درد هنوز کامل آروم نشده بود و هر بار که پام رو کمی جابهجا میکردم، دوباره دردش بیشتر میشد.
دکتر مشغول بستن آخرین قسمت باند بود.
©نه عزیزم، الان تموم میشه.
چند لحظه بعد، آخرین باند رو هم بست و از جاش بلند شد.
©خب، تموم شد.
نگاهم رو به باندهای دور پام انداختم.
× ممنونم.
دکتر لبخند مهربونی زد.
©خواهش میکنم دخترم. فقط...
وسایلش رو جمع کرد و ادامه داد:
©باید باند ها رو هر روز عوض کنی. میتونی خودت انجامش بدی؟
کمی مکث کردم.
×خب... نه، راستش بلد نیستم.
دکتر با آرامش سرش رو تکون داد.
©مشکلی نیست دخترم. به یکی از خدمتکارهایی که بلده سفارش میکنم هر روز بیاد و برات ببنده.
لبخند کوچیکی زدم.
×خیلی ممنونم.
©من دیگه میرم. اگه بازم به مشکل خوردی، به خودم زنگ بزن. میام.
×بله، حتماً.
دکتر از اتاق بیرون رفت و در رو پشت سرش بست.
چند لحظه به در خیره موندم.
بعد نگاهم رو پایین آوردم و به جاهایی که باندپیچی شده بود نگاه کردم.
دکتر روی زخمها پماد آرومکننده درد زده بود، ولی گفته بود تا فردا دوباره دردش رو حس میکنم و باید باندها رو باز کنم، پماد بزنم و دوباره ببندم.
آه بلندی کشیدم و نگاهم رو توی اتاق چرخوندم.
همهجا ساکت بود.
چند دقیقهای بود که هیچ کاری برای انجام دادن نداشتم.
با خودم فکر میکردم چیکار کنم
توی این تایمی که تهیونگ نیست، کی رو اذیت کنم که حوصلهم سر نره؟
اما هرچی فکر کردم، هیچ ایدهای به ذهنم نمیرسید
لبم رو جمع کردم و دوباره به اطراف نگاه کردم.
×چه حوصلهسربر.
چند لحظه بعد، یه فکر به ذهنم رسید.
شاید بهتر بود میرفتم داخل حیاط عمارت.
حداقل اونجا میتونستم یه کم هوا بخورم.
دستهام رو روی تخت گذاشتم و آروم از جام بلند شدم.
همین که وزنم رو روی پام انداختم، درد دوباره توی پام پیچید.
برای چند ثانیه همونجا ایستادم.
صورتم رو جمع کردم و به پام نگاه کردم.
ولی بعد با خودم گفتم:
دکتر که چیزی درباره بلند نشدن نگفت... پس مشکلی نیست.
همین فکر کافی بود تا دوباره لبخند بزنم.
به سمت در رفتم و بازش کردم.
از اتاق بیرون اومدم و به سمت پلهها راه افتادم.
وقتی به پلهها رسیدم، ناخودآگاه آب دهنم رو صدادار قورت دادم.
نگاهم رو به پلهها دوختم.
با این وضعیت، پایین رفتن از پلهها اصلاً ایده خوبی به نظر نمیرسید.
دستم رو کنار نرده گذاشتم و آروم شروع کردم به پایین اومدن
بالاخره به پله آخر رسیدم.
بدون اینکه به درد پام فکر کنم، از پله آخر پریدم پایین.
ـ آخ.
درد بیشتری توی پام پیچید، ولی سریع خودم رو جمع کردم.
× چیزی نیست.
نگاهم رو به سمت در ورودی عمارت بردم و راه افتادم.
همین که به در رسیدم، یکی از خدمتکارها با دیدنم دستپاچه شد و سریع جلوم ایستاد.
خدمتکار : خانم، نباید راه برین.
با تعجب نگاهش کردم.
×برو کنار. میخوام برم بیرون.
خدمتکار با نگرانی به پام نگاه کرد.
خدمتکار: ولی خانم، شما...
حرفش رو قطع کردم.
× من حوصلهم سر میره. در ضمن، دکتر نگفت نباید راه برم... پس برو کنار.
خدمتکار چند لحظه مردد موند.
انگار نمیدونست باید حرف من رو گوش بده یا نه.
ولی در نهایت کنار رفت.
منم بدون اینکه چیزی دیگه بگم، از عمارت بیرون اومدم.
به محض اینکه از در خارج شدم، باد خنکی به پوستم خورد.
چشمهام رو برای لحظهای بستم.
موهام با وزش باد تکون خورد و حس خنکی روی صورتم نشست.
× بهترین حس...
همون لحظه یاد تاب پشت عمارت افتادم.
ذوقزده شدم و سریع مسیرم رو به سمت پشت عمارت تغییر دادم.
با اینکه پام درد داشت، ولی بازم سعی میکردم قدمهام رو سریعتر بردارم.
چند لحظه بعد به تاب رسیدم.
با خوشحالی روی تاب نشستم و با پاهام خودم رو آروم هل دادم.
تاب کمکم جلو و عقب رفت.
آروم آروم..
سرعتش بیشتر شد.
هر بار که بالاتر میرفتم، قسمت بیشتری از عمارت از بین درختها و بوتهها دیده میشد.
برای اینکه بیشتر ببینم، خودم رو تندتر تاب دادم.
باد به صورتم میخورد و برای چند لحظه تمام فکرم از درد پام و اتفاقات اخیر دور شد.
اما ناگهان درد تیزی داخل پام پیچید.
× آخ!
فوراً دست از هل دادن خودم کشیدم.
تاب کمکم سرعتش رو از دست داد و آروم شد.
سرم رو پایین انداختم و به پام نگاه کردم.
×چرا الان؟!
چند لحظه صبر کردم تا درد کمتر بشه.
وقتی سرم رو بالا آوردم، چشمم به گوشه سمت راست حیاط افتاد.
چیزی بین بوتهها دیده میشد.
اول درست متوجه نشدم چی بود.
چشمهام رو ریز کردم و با دقت بیشتری نگاه کردم.
یک در.
یک در قدیمی که پشت بوتهها پنهان شده بود.
متعجب بهش خیره شدم.
- ۴۱.۲k
- ۲۸ مرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۴۴)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط