𝑩𝒐𝒖𝒏𝒅 𝒕𝒐 𝒕𝒉𝒆 𝑼𝒏𝒘𝒂𝒏𝒕𝒆𝒅𓂃 ࣪˖ ִֶָ 🪽

𝑩𝒐𝒖𝒏𝒅 𝒕𝒐 𝒕𝒉𝒆 𝑼𝒏𝒘𝒂𝒏𝒕𝒆𝒅𓂃 ࣪˖ ִֶָ 🪽

Part 19

(ویو نلا)

7:00 AM

نور ملایم خورشید از لابه‌لای پرده‌های ضخیم اتاق به داخل می‌تابید و روشنایی کم‌رنگی روی دیوارهای قهوه‌ای انداخته بود..
آروم پلک‌هام رو باز کردم..
چند ثانیه طول کشید تا چشم‌هام به نور عادت کنن..
دستی به صورتم کشیدم و سعی کردم از خواب بیدار بشم..
اما...
وایسا ببینم..
اینجا کجاست؟

نگاهم رو به اطراف چرخوندم و کم‌کم اتفاقات دیشب یادم اومد..

عمارت..
اتاق جدید..
و البته...
جونگکوک.

ناخودآگاه سرم رو به سمت دیگه تخت چرخوندم..
اما خبری ازش نبود..
جای خالیش رو نگاه کردم و بعد کمی خودم رو روی تخت بالا کشیدم..
رفته بود؟
نگاهی به ساعت انداختم..
هفت صبح بود..
شاید از قبل بیدار شده و رفته بود شرکت.. یا شاید هم بیرون از خونه کاری داشت..
بیخیال پتو رو کنار زدم و از تخت پایین اومدم..
اول از همه وارد سرویس شدم و بعد از شستن صورتم، مسواک زدم و کارهای همیشگیم رو انجام دادم..
موهام رو با شونه مرتب کردم و با یه کش ظریف پشت سرم جمعشون کردم..
بعد از تموم شدن کارهام، نگاهی به لباس‌های داخل چمدونم انداختم..
وقتی جونگکوک خونه نیست و احتمالا بقیه هم مشغول کارهای خودشون هستن دلیلی نداره لباس رسمی یا پوشیده‌تری بپوشم..
تصمیم گرفتم برای راحتی یه لباس خونگی کوتاه و نسبتا باز انتخاب کنمــ
لباس رو پوشیدم و جلوی آینه ایستادم..
موهام رو دوباره باز کردم و چند بار شونه کشیدم تا مرتب بشن..
یه نگاه دیگه به خودم انداختم..
خوب بود..
بعد از تموم شدن کارام از اتاق بیرون اومدم..
عمارت ساکت بود.
هیچ صدایی نمی‌اومد..
آروم به سمت پله‌ها رفتم و شروع کردم به پایین رفتن..
هنوز ذهنم درگیر اتفاقات دیشب بود..
زندگی توی یه خونه جدید..
با آدم‌هایی که هنوز درست نمی‌شناختمشون..
و مهم‌تر از همه.. زندگی کردن با مردی که تا همین چند وقت پیش حتی فکرش رو هم نمی‌کردم روزی همسرم بشه..
به آخرین پله رسیدم..
اما درست همون لحظه نگاهم به آشپزخونه افتاد..
و...
اونجا بود که تازه متوجه حضور یه نفر شدم..
جونگکوک؟
وای خدایا..
پشت به من ایستاده بود..
یه شلوار راحتی تیره و تیشرت مشکی تنش بود و آستین‌هاش کمی تا خورده بودن..
یکی از دست‌هاش روی کابینت قرار داشت و با دست دیگه مشغول آماده کردن صبحانه بود..
کنار دستش یه فنجون قهوه قرار داشت و چند ظرف مختلف هم روی کانتر چیده شده بودن..
برای چند لحظه همون‌جا ایستادم..
واقعاً خودش داشت صبحونه آماده می‌کرد؟
عجیبه..
از اون مردهایی به نظر نمی‌رسید که صبح زود توی آشپزخونه مشغول آماده کردن صبحانه باشن..
بدون اینکه به چیز دیگه‌ای فکر کنم از پله آخر پایین اومدم و به سمت میز رفتم..
صندلی رو عقب کشیدم و نشستم..
همون لحظه صدای جونگکوک بلند شد..

_صبح بخیر..
+صبح بخیر..

لیوان آب کنار دستم رو برداشتم و یه جرعه خوردم..
اما چند ثانیه بعد متوجه شدم دیگه صدایی ازش نمیاد..
سرم رو بالا آوردم..
داشت نگاهم می‌کرد..همینطور بهم زل زده بود
نه یه نگاه معمولی..
نگاهش برای چند لحظه از صورتم پایین‌تر رفت و دوباره به چشم‌هام برگشت..
ابروهام کمی جمع شد..
چرا اینجوری نگاهم می‌کرد؟
همون لحظه جرقه ای به مغزم خورد..
لباس!
چشم‌هام گرد شد..
وای خدای من...
با عجله نگاهی به لباس خودم انداختم و بعد سریع صاف نشستم..
تمام صورتم داغ شده بود..
نگاهم رو ازش گرفتم و با اخم کوچیکی به لیوان مقابلم خیره شدم..
با یه بشقاب وافل تو دستش اومد و رو به روم نشست..
چند لحظه سکوت برقرار شد..
تا اینکه صدای بم و کمی گرفته‌اش بلند شد..

_صبحا همیشه این‌قدر بی‌دقتی؟
+چی؟
_لباست!
+...

گوشه لبش محو بالا رفت..

_چرا حرف نمیزنی؟
+ام.. خب فکر کردم تو رفتی بیرون.. اخه تو اتاق نبودی به خاطر همین..

حرفمو قطع کرد و با صدایی جدی و محکم حرفمو ادامه داد..

_لباس باز پوشیدی؟ هوم؟
_و حتی لحظه ای به اینکه مرد دیگه ای هم تو این عمارت کوفتی هست.. نکردی؟

لب‌هام رو جمع کردم و نگاهم رو ازش گرفتم..
چند ثانیه بعد با همون لحن گفت..

_نلا.. این دفعه رو نادیده میگیرم چون با قوانین اینجا اشنا نبودی.. ولی.. دفعه بعد ببینم ازت.. که جلوی بادیگارد ها یا هر مرد دیگه جز خودم این لباسا رو میپوشی..

نگاه محکم و عصبیش رو کنترل گرانه به چشمام دوخت..

_بعید میدونم به راحتی از کنارش بگذرم
+ج.. جونگکوک.. منظورت... چیه؟
_یعنی دفعه بعد جوری تنبیهت میکنم که این لباسا رو فقط وقتی بپوشی که من قراره ببینمت(بم)
+جونگکوک..
_ حالا صبحونتو بخور