این حجم از خستگی را درک نمیکنم....

این حجم از خستگی را درک نمیکنم....
میفهمم از کجا آمده... از شیفت های متمادی بدون وقفه...
از زندگی کارمندی که گاهی حتی رخصت نمیدهد نفس بکشی در میانه کار... و اصطلاح کلیشه ای و تکراری که چون کارمند سازمان هستی اولویت کار است... و حتی نمیشود پرسید اولویت شما یا ما؟! و حتی سوالات حساس تر...
کجا بودم؟ خستگی...
آری! آنقدر که جلسه دوشنبه را با سری تکیه داده به دیوار و چهره ای زار طی کنی و فردایش صبح زود بروی دنبال کارهای اداری سفر و چون هیچ زمان دیگری برای اینکار نیست مرخصی ساعتی بگیری آنهم... بیخیال...
و بعد از دو شیفت کاری شبیه جنازه های مست تلوتلوخوران به سمت ماشین بروی و نفهمی چطور رسیده ای به خانه و دم واحد که برسی پایت روی پله ها بلرزد و چیزی نماند که زمین بخوری...
و حالا این وسط هی جواب این پیام و آن پیام، این زنگ و آن زنگ...و چک کردن سایت و خرید بلیط و...
و خستگی روی خستگی تلنبار میشود...
اما ته دل آدم میگوید همه اش فدای لحظاتی که خسته از پیاده روی مشایه میرسی به پله های حرم عباس (ع) و مینشینی روی زمین و تمام خستگی های عالم را فراموش میکنی... همه اش فدای لحظه ای که چشمت می افتد به بهشت بین الحرمین...