رمان تهیونگ
✨On the way to liberation{ part ۱۳9 }🌷
به سمت در آشپزخونه رفت و با دست اشاره کرد که دنبالش برم.
~ بیا بریم، بقیه منتظر غذا هستن.
سری تکون دادم و همراهش از آشپزخونه بیرون اومدم.
همین که وارد سالن شدیم، تهیونگ با دیدنم صندلی کنار خودش رو عقب کشید تا راحتتر بشینم.
به سمتش رفتم و کنارش نشستم.
مامانبزرگ ته هم روی صندلی روبهروی ما نشست.
با لبخند نگاهی به همه انداخت و گفت:
~ خوب، عزیزانم... بخورید تا سرد نشده.
همه کمکم شروع به خوردن کردن.
فضای میز صبحونه گرم و صمیمی بود
تهیونگ هم طبق معمول حواسش به من بود.
هر چند لحظه یکبار غذا رو لقمه میکرد و بهم می داد ...
من هم به صندلی تکیه داده بودم و با آرامش لقمههایی رو که بهم میداد یکییکی میگرفتم و میخوردم.
ویو یک ساعت بعد:
روی تخت نشسته بودم و نگاهم به تهیونگی بود که روبهروی آینه ایستاده بود و داشت کتش رو میپوشید.
آروم آستینهای کتش رو مرتب کرد و بعد دکمهی سرآستینش رو بست.
چند ثانیه به تصویر خودش توی آینه نگاه کرد و بعد برگشت سمتم.
نگاهش که به من افتاد، متوجه شد مدتیه ساکت نشستم و فقط نگاهش میکنم.
ـ چیزی شده، عزیزم؟
لبهام رو جمع کردم و کمی خودم رو روی تخت جابهجا کردم.
× ته...
مکث کوتاهی کردم.
× من حوصلهم توی عمارت سر میره... چیکار کنم؟
ـ اگه منظورت اینه که بیای شرکت، اصلاً.
سریع سرم رو تکون دادم.
× نه... منظورم اون نیست.
یکی از ابروهاش رو بالا انداخت و نگاه جدیتری بهم کرد.
ـ پس چی؟
با کمی تردید گفتم:
× بهم گوشی بده.
با تعجب نگام میکرد...
ـ چی؟
× گوشی...
نگاهم رو ازش گرفتم و ادامه دادم:
× شاید بتونم با گوشی، وقتی نیستی خودمو سرگرم کنم.
تهیونگ دستش رو داخل جیب شلوارش برد و چند لحظه در فکر فرو رفت.
ـ دربارش فکر میکنم.
چشمهام رو ریز کردم.
× یعنی چی فکر میکنم؟
اما قبل از اینکه جوابم رو بده، سویچ ماشینش رو از روی میز برداشت و به سمت در رفت.
با تعجب نگاهش کردم.
× ته؟
حتی برنگشت.
در رو باز کرد و از اتاق بیرون رفت.
صدای بسته شدن در که اومد، چند لحظه خیره به همون نقطه موندم.
× چرا اینجوری کرد؟
آروم روی تخت دراز کشیدم و پتو رو تا روی خودم کشیدم.
با ناراحتی زیر لب غر زدم:
× بگو نمیخوام برات گوشی بخرم... چرا اینجوری میکنی؟
از رفتارش ناراحت شده بودم، اما مدام سعی میکردم خودم رو قانع کنم که حتماً چیزی نیست.
شاید کار زیادی روی سرش ریخته بود.
شاید عجله داشت.
شاید هم اصلاً حوصلهی حرف زدن نداشت.
چشمهام رو بستم و خودم رو بیشتر داخل پتو جمع کردم.
ویو تهیونگ:
نمیتونستم بیشتر از این پیشش بمونم.
اگر چند دقیقهی دیگه کنار ات میموندم، احتمال داشت دربارهی جایی که میخواستم برم ازم سؤال کنه.
و اون موقع...
نباید میفهمید.
نباید میفهمید کجا میرم
تصمیمی که گرفته بودم، کاری نبود که بخوام ات چیزی دربارش بدونه.
از پلهها پایین رفتم و از عمارت خارج شدم.
هوای بیرون خنک بود ...
به سمت ماشینم رفتم، در رو باز کردم و پشت فرمون نشستم.
سویچ رو چرخوندم و ماشین روشن شد.
چند لحظه دستم روی فرمون موند.
بعد مکانیاب رو روشن کردم و آدرسی رو که از قبل ذخیره کرده بودم، انتخاب کردم.
مسیر روی صفحه ظاهر شد.راه زیادی در پیش داشتم.
پام رو روی پدال گذاشتم و از محوطهی عمارت خارج شدم.
ـ و حالا وقت اون کار دلنشینیه که خیلی وقته ازش دور شدم...
ویو نیم ساعت بعد:
ماشین رو جلوی یک گاراژ بزرگ متوقف کردم.
مکانی دورافتاده که وسط جنگل قرار داشت؛ جایی که پیدا کردنش بدون داشتن آدرس دقیق تقریباً غیرممکن بود.
به همین دلیل، حتی خودم هم مجبور شده بودم برای رسیدن به اینجا مکانیاب رو روشن کنم.
چند نفر از بادیگاردها جلوی در منتظرم ایستاده بودن.
همین که از ماشین پیاده شدم، بهشون نگاه کردم.
و آروم ولی جدی شروع کردم به حرف زدن
+ همتون همینجا بمونید.
نگاهم رو به در بزرگ گاراژ دوختم.
+ هیچکس وارد نشه.
بادیگاردها سر تکون دادن.
یکی از اونها جلو رفت و در بزرگ رو باز کرد.
وارد گاراژ شدم.
فضای داخل با چیزی که ممکن بود از یک مکان مخفی انتظار داشته باشید، تفاوت زیادی داشت.
حیوانات مختلفی اونجا نگهداری میشدن؛ همین ظاهر عجیب باعث میشد هر کسی که برای اولین بار وارد اینجا میشد، فکر کنه اینجا فقط یک محل نگهداری حیواناته.
اما حقیقت چیز دیگهای بود.
حیوانات فقط پوششی برای کاری بودن که در بخش مخفی این مکان انجام میشد.
از کنار قفسها و محوطههای مخصوص حیوانات عبور کردم و به سمت در اصلی رفتم.
چند لحظه اطرافم رو بررسی کردم.
بعد خم شدم و پوششهایی رو که جلوی مسیر رو گرفته بودن کنار زدم.
و در مخفی نمایان شد.
به سمت در آشپزخونه رفت و با دست اشاره کرد که دنبالش برم.
~ بیا بریم، بقیه منتظر غذا هستن.
سری تکون دادم و همراهش از آشپزخونه بیرون اومدم.
همین که وارد سالن شدیم، تهیونگ با دیدنم صندلی کنار خودش رو عقب کشید تا راحتتر بشینم.
به سمتش رفتم و کنارش نشستم.
مامانبزرگ ته هم روی صندلی روبهروی ما نشست.
با لبخند نگاهی به همه انداخت و گفت:
~ خوب، عزیزانم... بخورید تا سرد نشده.
همه کمکم شروع به خوردن کردن.
فضای میز صبحونه گرم و صمیمی بود
تهیونگ هم طبق معمول حواسش به من بود.
هر چند لحظه یکبار غذا رو لقمه میکرد و بهم می داد ...
من هم به صندلی تکیه داده بودم و با آرامش لقمههایی رو که بهم میداد یکییکی میگرفتم و میخوردم.
ویو یک ساعت بعد:
روی تخت نشسته بودم و نگاهم به تهیونگی بود که روبهروی آینه ایستاده بود و داشت کتش رو میپوشید.
آروم آستینهای کتش رو مرتب کرد و بعد دکمهی سرآستینش رو بست.
چند ثانیه به تصویر خودش توی آینه نگاه کرد و بعد برگشت سمتم.
نگاهش که به من افتاد، متوجه شد مدتیه ساکت نشستم و فقط نگاهش میکنم.
ـ چیزی شده، عزیزم؟
لبهام رو جمع کردم و کمی خودم رو روی تخت جابهجا کردم.
× ته...
مکث کوتاهی کردم.
× من حوصلهم توی عمارت سر میره... چیکار کنم؟
ـ اگه منظورت اینه که بیای شرکت، اصلاً.
سریع سرم رو تکون دادم.
× نه... منظورم اون نیست.
یکی از ابروهاش رو بالا انداخت و نگاه جدیتری بهم کرد.
ـ پس چی؟
با کمی تردید گفتم:
× بهم گوشی بده.
با تعجب نگام میکرد...
ـ چی؟
× گوشی...
نگاهم رو ازش گرفتم و ادامه دادم:
× شاید بتونم با گوشی، وقتی نیستی خودمو سرگرم کنم.
تهیونگ دستش رو داخل جیب شلوارش برد و چند لحظه در فکر فرو رفت.
ـ دربارش فکر میکنم.
چشمهام رو ریز کردم.
× یعنی چی فکر میکنم؟
اما قبل از اینکه جوابم رو بده، سویچ ماشینش رو از روی میز برداشت و به سمت در رفت.
با تعجب نگاهش کردم.
× ته؟
حتی برنگشت.
در رو باز کرد و از اتاق بیرون رفت.
صدای بسته شدن در که اومد، چند لحظه خیره به همون نقطه موندم.
× چرا اینجوری کرد؟
آروم روی تخت دراز کشیدم و پتو رو تا روی خودم کشیدم.
با ناراحتی زیر لب غر زدم:
× بگو نمیخوام برات گوشی بخرم... چرا اینجوری میکنی؟
از رفتارش ناراحت شده بودم، اما مدام سعی میکردم خودم رو قانع کنم که حتماً چیزی نیست.
شاید کار زیادی روی سرش ریخته بود.
شاید عجله داشت.
شاید هم اصلاً حوصلهی حرف زدن نداشت.
چشمهام رو بستم و خودم رو بیشتر داخل پتو جمع کردم.
ویو تهیونگ:
نمیتونستم بیشتر از این پیشش بمونم.
اگر چند دقیقهی دیگه کنار ات میموندم، احتمال داشت دربارهی جایی که میخواستم برم ازم سؤال کنه.
و اون موقع...
نباید میفهمید.
نباید میفهمید کجا میرم
تصمیمی که گرفته بودم، کاری نبود که بخوام ات چیزی دربارش بدونه.
از پلهها پایین رفتم و از عمارت خارج شدم.
هوای بیرون خنک بود ...
به سمت ماشینم رفتم، در رو باز کردم و پشت فرمون نشستم.
سویچ رو چرخوندم و ماشین روشن شد.
چند لحظه دستم روی فرمون موند.
بعد مکانیاب رو روشن کردم و آدرسی رو که از قبل ذخیره کرده بودم، انتخاب کردم.
مسیر روی صفحه ظاهر شد.راه زیادی در پیش داشتم.
پام رو روی پدال گذاشتم و از محوطهی عمارت خارج شدم.
ـ و حالا وقت اون کار دلنشینیه که خیلی وقته ازش دور شدم...
ویو نیم ساعت بعد:
ماشین رو جلوی یک گاراژ بزرگ متوقف کردم.
مکانی دورافتاده که وسط جنگل قرار داشت؛ جایی که پیدا کردنش بدون داشتن آدرس دقیق تقریباً غیرممکن بود.
به همین دلیل، حتی خودم هم مجبور شده بودم برای رسیدن به اینجا مکانیاب رو روشن کنم.
چند نفر از بادیگاردها جلوی در منتظرم ایستاده بودن.
همین که از ماشین پیاده شدم، بهشون نگاه کردم.
و آروم ولی جدی شروع کردم به حرف زدن
+ همتون همینجا بمونید.
نگاهم رو به در بزرگ گاراژ دوختم.
+ هیچکس وارد نشه.
بادیگاردها سر تکون دادن.
یکی از اونها جلو رفت و در بزرگ رو باز کرد.
وارد گاراژ شدم.
فضای داخل با چیزی که ممکن بود از یک مکان مخفی انتظار داشته باشید، تفاوت زیادی داشت.
حیوانات مختلفی اونجا نگهداری میشدن؛ همین ظاهر عجیب باعث میشد هر کسی که برای اولین بار وارد اینجا میشد، فکر کنه اینجا فقط یک محل نگهداری حیواناته.
اما حقیقت چیز دیگهای بود.
حیوانات فقط پوششی برای کاری بودن که در بخش مخفی این مکان انجام میشد.
از کنار قفسها و محوطههای مخصوص حیوانات عبور کردم و به سمت در اصلی رفتم.
چند لحظه اطرافم رو بررسی کردم.
بعد خم شدم و پوششهایی رو که جلوی مسیر رو گرفته بودن کنار زدم.
و در مخفی نمایان شد.
- ۴۱.۰k
- ۱۹ شهریور ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۳۳)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط