آسمان سیاه بود و جنگل به رنگ چیزی می‌سوخت که در طبیعت وجو

آسمان سیاه بود و جنگل به رنگ چیزی می‌سوخت که در طبیعت وجو

آسمان سیاه بود و جنگل به رنگ چیزی می‌سوخت که در طبیعت وجود نداشت.

او دست‌هایش را دور مرد حلقه کرد؛ نه برای پناه‌گرفتن، نه برای خداحافظی. انگار می‌خواست مطمئن شود دست‌کم یک نفر دیگر هم این پایان را به خاطر خواهد سپرد.

شاید عشق همیشه راه فراری نیست.
گاهی همان چیزی است که باعث می‌شود نخواهی فرار کنی.
دیدگاه ها (۰)

اتاقی که وجود نداشت (پارت آخر)صبح با سکوت عجیبی آغاز شد.نور ...

☁️🏔️✨ اگه هنوز فرصت نکردی دریای ابر اوپرت رو از نزدیک ببینی،...

𝓕𝓪𝓵𝓵𝓲𝓷𝓰 𝓵𝓸𝓿𝓮 𝓪𝓰𝓪𝓲𝓷 𝓪𝓷𝓭 𝓪𝓰𝓪𝓲𝓷②⑦ زیبایی برایم معنایِ واحدی ندا...

پارت ۱۴ — شبِ روستاشب، زودتر از چیزی که یورا انتظار داشت روی...

عاشقانه های شبنم

گاهی فکر می‌کنم بعضی آدم‌ها فقط به این دنیا میان تا یادمون ب...

#در_آغوش_شیطان𝓒𝓱𝓪𝓹𝓽𝓮𝓻 𝓞𝓷𝓮 : ¹𝓟𝓪𝓻𝓽 : ²کیم ته‌وون، پدر عمارت، ...

جنگل نفرین شده پارت ۲۴(فکر کنم)

فریادی زیر آوار سرنوشتگاهی زندگی چنان بار سنگینی بر سرت خراب...

— هوشنگ ابتهاج | بی‌خواهشی!گاهی آدم از برآورده نشدنِ خواسته‌...

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط