امروز مرگی دردناک را از سر گذراندم.
امروز مرگی دردناک را از سر گذراندم.
امروز از خیابان گذشتم بیآنکه فاصله میان خود و ماشینهای در حال عبور برایم اهمیتی داشته باشد.
چراغها تغییر میکردند. آسمان گاه میگرفت و گاه ابرهایش را کنار میزد و جهان، بیاعتنا به آنچه در من میگذشت به حرکت خود ادامه میداد. جسدم در میان خیابانها قدم میزد و زندگی، بیآنکه حتی لحظهای درنگ کند، از کنارم میگذشت.
درحالیکه دیگران زیر آسمان کبود پاییز قدم میزدند نفس میکشیدند و شتابان در پی زندگی خویش بودند من ایستاده بودم. آسمانم تیره بود. ابری بر فراز سرم ایستاده و خون میبارید.
نگاهم میان آدمها، سرگردان بود. میان آنان که هنوز زندگی در رگهایشان جریان داشت میخندیدند میشتافتند و برای فرداهایشان رؤیا میبافتند. و من، در نقطه مقابل تمام آنها، بیاندازه مرده بودم
بارها پرسیدم: چرا؟ بارها از خدایی که روزگاری برای نجاتم به درگاهش التماس کرده بودم پاسخ خواستم و هر بار جز سکوت چیزی نیافتم. شاید میخواست صبر داشته باشم؛ اما از منی که دیگر چیزی برای صبور ماندن نداشتم، چه انتظاری میرفت؟ تا کی میتوانستم تمام آنچه از روحم باقی مانده بود، بکنم تا اندکی بر طاقت خویش بیفزایم؟
و در پایان روز، به عزیزانم پناه بردم. سخت در آغوششان گرفتم و در گرمای آن آغوش دلیلی برای ماندن جستم. نیاز داشتم چیزی به من یادآوری کند که پنجره ی اتاقم قابی برای تماشای زندگی است نه راهی برای دست کشیدن از آن...
هیجدهم نوامبر2026
#افکار_آبی
امروز از خیابان گذشتم بیآنکه فاصله میان خود و ماشینهای در حال عبور برایم اهمیتی داشته باشد.
چراغها تغییر میکردند. آسمان گاه میگرفت و گاه ابرهایش را کنار میزد و جهان، بیاعتنا به آنچه در من میگذشت به حرکت خود ادامه میداد. جسدم در میان خیابانها قدم میزد و زندگی، بیآنکه حتی لحظهای درنگ کند، از کنارم میگذشت.
درحالیکه دیگران زیر آسمان کبود پاییز قدم میزدند نفس میکشیدند و شتابان در پی زندگی خویش بودند من ایستاده بودم. آسمانم تیره بود. ابری بر فراز سرم ایستاده و خون میبارید.
نگاهم میان آدمها، سرگردان بود. میان آنان که هنوز زندگی در رگهایشان جریان داشت میخندیدند میشتافتند و برای فرداهایشان رؤیا میبافتند. و من، در نقطه مقابل تمام آنها، بیاندازه مرده بودم
بارها پرسیدم: چرا؟ بارها از خدایی که روزگاری برای نجاتم به درگاهش التماس کرده بودم پاسخ خواستم و هر بار جز سکوت چیزی نیافتم. شاید میخواست صبر داشته باشم؛ اما از منی که دیگر چیزی برای صبور ماندن نداشتم، چه انتظاری میرفت؟ تا کی میتوانستم تمام آنچه از روحم باقی مانده بود، بکنم تا اندکی بر طاقت خویش بیفزایم؟
و در پایان روز، به عزیزانم پناه بردم. سخت در آغوششان گرفتم و در گرمای آن آغوش دلیلی برای ماندن جستم. نیاز داشتم چیزی به من یادآوری کند که پنجره ی اتاقم قابی برای تماشای زندگی است نه راهی برای دست کشیدن از آن...
هیجدهم نوامبر2026
#افکار_آبی
- ۳۹۱
- ۲۹ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۲)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط