فیک جونگکوک(وارث تو)
$درخواستی$
part:¹
________________________________________________
ویو اِما
نه تماسی، نه پیامی، نه حتی یک جملهی کوتاه که بگه هنوز به یادم هست.
اون رفته بود؛ با یک چمدان پر از لباسهای برند، برنامههای کاری فشرده و قولی که موقع رفتن زیر لب به من داده بود:
«زود برمیگردم، کوچولوی من. قبل از اینکه دلت برام تنگ بشه، دوباره کنارتم.»
اما حالا چهار ماه گذشته بود و من هنوز منتظر همون آدمی بودم که حتی زحمت نداده بود یک بار بپرسد حالم چطوره.
اون یک آیدل معروف بود. کسی که میلیونها نفر دوستش داشتند، عکسش روی بیلبوردهای شهر دیده میشد و صدای خندهاش در مصاحبهها همه را عاشق خودش میکرد.
اما هیچکدام از آن میلیونها نفر نمیدانستند پشت لبخندهای من، چه چیزی پنهان شده است.
اوایل گفتم شاید سرش شلوغه ،شاید مدیر برنامه ها داره سخت تمرین میکنه باهاشون ولی یعنی حتی یک دقیقه هم نمیتونست بهم یک پیام بده؟
فقط بگه یادم نرفتی هنوز یا حتی یه نقطه ،ولی خب جالب اینکه هنوز جواب پیام های خودم را نداده .
من باردار بودم سه ماهه .
یک موجود کوچک، درست زیر قلبم، که هر روز بیشتر از دیروز به وجودش ایمان پیدا میکردم.
بعضی شبها دستم را روی شکمم میگذاشتم و با صدای آرامی میگفتم:
+میدونی بابات چقدر آدم معروفیه؟ همه میشناسنش... ولی فکر کنم تو هنوز از همه بیشتر دوستش داری.
بعد لبخندم محو میشد،چون پدرش هنوز از وجودش خبر نداره.
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
چند روز گذشت نشستم پای تلویزیون،و مثل همیشه گوشی هم دستم بود و داشتم جفتشا میدیدم ،که یهو از تلویزیون صدای جونگکوک را شنیدم .
با اشک سرم را از گوشی اوردم بالا و اروم نگاهم را انداختم روی تلویزیون،خودش بود،نشسته بودند (پخش زنده بود)
تلفتن دستش بود ،هرکسی برا خودش سرگرم یه کاری بود ولی اون سرش توی گوشی بود ،نگاهی به گوشی کردم ولی هیچ خبری بهم نداد
اونجا بود که دلم شکست ،احساس پوچی و هیچی میکردم ،یعنی انقدر بی ارزش بودم براش ؟یعنی دوست داشتنش تا همینجا بود؟یا شاید یکی دیگع اومده جای من؟
از دشت خشم و ناراحتی کنترل را محکم پرت کردم به سمت تلویزیون،تلویزیون شکست و بد افتاد پایین و یکبار دیگع خورد شد،رفت توی اتاق و تا حد مرگ گریه کردم
ویو دو روز بعد
گریه هام تموم شده بود،دیگه ازش نا امید شده بودم ،دیگع برام مثل قبل نبود، نمیدونم چرا ولی انگار دیگه برام ارزشی نداره .
رفتم توی اشپزخونه ،یه صبحونه مفصل خوردم ،و بدون توجه به اون خونه بهم ریخته ،اون تلویزیون داغون شده ،گلدون های شکسته و گل های پخش شده دوباره رفتم توی اتاق ،آماده شدم و سوار ماشین شدم و رفتم که یکم بگردم .
رفتم ناهارا خوردم و بعد یکم رفتم خرید ,و خرید ها را گذاشتم توی ماشین و رفتم سمت محوطه باز برج ،نشستم روی یکی از نمیکت ها و به منظره شهر نگاه کردم .
یه مرد و زن عاشق اومدن جلوم ،دست هم دیگع را گرفته بودن ،داشتن عاشقی میکردن، با دیدن اونا یاد خاطراتم با جونگکوک افتادم.
بغض کردم ولی زود خودما جمع کردم ،دستم را گذاشتم روی شکمم،داشت کم کم بزرگ میشد، توی حس و حال خودم بودم و همچنان به اون زوج نگاه میکردم که داشتن میخندیدن ،با خندیدن اونا یه لبخند نرمی نشست روی لب هام .
طولی نکشید که با یک صدای آشنا از پشت سرم لبخند از روی لب هام محو شد .
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ممنون میشم حمایت کنی قشنگم🐣✴️🔆
#تابع_قوانین_ویسگون
#تابع_قوانین_جمهوری_اسلامی_ایران_و_ویسگون
part:¹
________________________________________________
ویو اِما
نه تماسی، نه پیامی، نه حتی یک جملهی کوتاه که بگه هنوز به یادم هست.
اون رفته بود؛ با یک چمدان پر از لباسهای برند، برنامههای کاری فشرده و قولی که موقع رفتن زیر لب به من داده بود:
«زود برمیگردم، کوچولوی من. قبل از اینکه دلت برام تنگ بشه، دوباره کنارتم.»
اما حالا چهار ماه گذشته بود و من هنوز منتظر همون آدمی بودم که حتی زحمت نداده بود یک بار بپرسد حالم چطوره.
اون یک آیدل معروف بود. کسی که میلیونها نفر دوستش داشتند، عکسش روی بیلبوردهای شهر دیده میشد و صدای خندهاش در مصاحبهها همه را عاشق خودش میکرد.
اما هیچکدام از آن میلیونها نفر نمیدانستند پشت لبخندهای من، چه چیزی پنهان شده است.
اوایل گفتم شاید سرش شلوغه ،شاید مدیر برنامه ها داره سخت تمرین میکنه باهاشون ولی یعنی حتی یک دقیقه هم نمیتونست بهم یک پیام بده؟
فقط بگه یادم نرفتی هنوز یا حتی یه نقطه ،ولی خب جالب اینکه هنوز جواب پیام های خودم را نداده .
من باردار بودم سه ماهه .
یک موجود کوچک، درست زیر قلبم، که هر روز بیشتر از دیروز به وجودش ایمان پیدا میکردم.
بعضی شبها دستم را روی شکمم میگذاشتم و با صدای آرامی میگفتم:
+میدونی بابات چقدر آدم معروفیه؟ همه میشناسنش... ولی فکر کنم تو هنوز از همه بیشتر دوستش داری.
بعد لبخندم محو میشد،چون پدرش هنوز از وجودش خبر نداره.
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
چند روز گذشت نشستم پای تلویزیون،و مثل همیشه گوشی هم دستم بود و داشتم جفتشا میدیدم ،که یهو از تلویزیون صدای جونگکوک را شنیدم .
با اشک سرم را از گوشی اوردم بالا و اروم نگاهم را انداختم روی تلویزیون،خودش بود،نشسته بودند (پخش زنده بود)
تلفتن دستش بود ،هرکسی برا خودش سرگرم یه کاری بود ولی اون سرش توی گوشی بود ،نگاهی به گوشی کردم ولی هیچ خبری بهم نداد
اونجا بود که دلم شکست ،احساس پوچی و هیچی میکردم ،یعنی انقدر بی ارزش بودم براش ؟یعنی دوست داشتنش تا همینجا بود؟یا شاید یکی دیگع اومده جای من؟
از دشت خشم و ناراحتی کنترل را محکم پرت کردم به سمت تلویزیون،تلویزیون شکست و بد افتاد پایین و یکبار دیگع خورد شد،رفت توی اتاق و تا حد مرگ گریه کردم
ویو دو روز بعد
گریه هام تموم شده بود،دیگه ازش نا امید شده بودم ،دیگع برام مثل قبل نبود، نمیدونم چرا ولی انگار دیگه برام ارزشی نداره .
رفتم توی اشپزخونه ،یه صبحونه مفصل خوردم ،و بدون توجه به اون خونه بهم ریخته ،اون تلویزیون داغون شده ،گلدون های شکسته و گل های پخش شده دوباره رفتم توی اتاق ،آماده شدم و سوار ماشین شدم و رفتم که یکم بگردم .
رفتم ناهارا خوردم و بعد یکم رفتم خرید ,و خرید ها را گذاشتم توی ماشین و رفتم سمت محوطه باز برج ،نشستم روی یکی از نمیکت ها و به منظره شهر نگاه کردم .
یه مرد و زن عاشق اومدن جلوم ،دست هم دیگع را گرفته بودن ،داشتن عاشقی میکردن، با دیدن اونا یاد خاطراتم با جونگکوک افتادم.
بغض کردم ولی زود خودما جمع کردم ،دستم را گذاشتم روی شکمم،داشت کم کم بزرگ میشد، توی حس و حال خودم بودم و همچنان به اون زوج نگاه میکردم که داشتن میخندیدن ،با خندیدن اونا یه لبخند نرمی نشست روی لب هام .
طولی نکشید که با یک صدای آشنا از پشت سرم لبخند از روی لب هام محو شد .
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ممنون میشم حمایت کنی قشنگم🐣✴️🔆
#تابع_قوانین_ویسگون
#تابع_قوانین_جمهوری_اسلامی_ایران_و_ویسگون
- ۶۱۹
- ۱۸ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۳)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط