از روی در سر خردم و سرم رو بین دستام و زانو هام گرفتم

#15


از روی در سر خردم و سرم رو بین دستام و زانو هام گرفتم.

یعنی من انقدر بدبخت بودم؟چرا من؟ چرا فقط من باید زجر بکشم؟ چیکار کردم که الان دارم تاوانش رو میدم؟

توی ذهنم پر از سوال های بی جواب بود و چشمانی که ازشون اشک می‌بارید، من برای خودم داشتم گریه میکردم، برای اینکه انقدر بدبختم.


من کسی هستم که محبت مادر ندید، من کسی هستم که پدرش بی گناه رفت زندان، من همون دهتر بچه ای هستم که بزور روی پاهای خودش وایستاد تا شاید بتونه یه تیکه نون پیدا کنه.


دوباره خاطرات قدیم توی ذهنم تکرار شد، روزی که وقتی ۱۴ سالم بود مادرم در اثر سکته قلبی فوت کرد، پدرم متهم به قتل شد، درحالی که اون هیچ تقصیری نداشت، از اون موقع هر روز دعا می‌کردم که کاشکی از خواب بیدار شم و ببینم همه اینا فقط یه کابوس بود، ولی نه، کابوس نیست، این یه حقیقت تلخه، یه حقیقتی که باعث رنج من شده.


خاطراتی که وقتی ۱۵ سالم بود و از همسایه ها قرض میگرفتم ذهنم رو پر کرد، طوری که التماس می‌کردم فقط بهم یه تیکه نون بهم بدن. من اون یه تیکه نون رو توی دوروز تموم می‌کردم.


از بچگی شروع کردم به کار کردن تا برای خودم پول در بیارم و بتونم شکم خودم رو سیر کنم، هر روز تو خونه ی این و اون کار می‌کردم تا بتونم زندگی کنم.


و الان این بدبختی افتاده روی دوشم، خدایا، چرا منو نمیبینی؟ لطفا به دادم برس.


بلند شدم رفتم توی آشپزخونه تا یه لیوان آب بخورم وقتی داشتم میرفتم به سمت اتاقم صدای در اومد، با پاهای لرزون به سمت در رفتم و از چشمی در یه نگاه به بیرون کردم بعد آروم در رو باز کردم و یک نامه سیاه روی زمین دیدم....




شرط ها
کامنت:۲۰💌
لایک: ۲۰❤️