forced marriage part 3
ازدواج اجباری پارت ۳
ا.ت:
بارون آرومی روی شیشههای تاکسی میخورد. ا.ت کلاه سویشرتش رو کشید روی موهاش و به راننده گفت:
– لطفاً فقط حرکت کنین... هر جا که بشه دور شین از این محله.
دلش توی سینه میکوبید. قلبش نمیذاشت درست نفس بکشه. هر چیزی که میخواست پشت سر بذاره، حالا داشت از پنجرهی بخارگرفته عقب میموند.
اون فقط یه چمدون کوچیک داشت و یه آدرس… آپارتمان دوستش "لیا".
**
– پس واقعاً رفتی؟ – لیا در رو باز کرد و با چشمهای گرد شده بهش نگاه کرد.
ا.ت با صدایی خسته گفت:
– فقط چند روز. فقط تا وقتی یه راه پیدا کنم. نمیخوام زندگیمو برای یه قرارداد بفروشم. نمیخوام با یه مرد یخزده زندگی کنم که حتی اسممو درست نمیگه.
لیا یه پتوی گرم روی شونههاش انداخت و گفت:
– ولی اگه پیدات کنن چی؟ جونگکوک آدم سادهای نیست...
ا.ت لبخند تلخی زد:
– منم دختر سادهای نیستم.
**
چند ساعت بعد، صدای قدمهایی سریع توی دفتر شرکت پیچید. جونگکوک در رو محکم باز کرد. زیر بارون بود، خیس، ولی هنوز همون کت مشکی رو پوشیده بود. موهاش به پیشونیش چسبیده بود.
– پیداش کنین. همین امروز. دوربینهای محله رو چک کنین. تماسهاشو، پیامهاشو، هر چی. نمیخوام فرار کنه... نه وقتی اسم من هنوز کنارشه.
منشیاش آروم پرسید:
– نگرانشی؟
جونگکوک چرخید سمتش، با اون نگاه سرد همیشگی:
– نگران؟ نه. این فقط یه مسئلهی کنترله.
اگه فرار کرده، یعنی فکر کرده میتونه از من جلو بزنه.
و من از آدمایی که فرار میکنن خوشم نمیاد.
**
توی آپارتمان لیا، ا.ت پشت پنجره نشسته بود. دستهاش دور یه لیوان چای گرم حلقه شده بود. ولی مغزش یخ زده بود.
– تو فکر میکنی واقعاً بیخیال میشه؟ – به لیا گفت.
لیا شونه بالا انداخت:
– نمیدونم... اما اگه جونگکوک دنبال قدرت باشه، تو الان برای غرورش یه تهدیدی.
ا.ت آروم زمزمه کرد:
– بذار فکر کنه من تهدیدم...
ولی من دنبال جنگ نیستم. فقط آزادی میخوام.
همون لحظه، گوشیش لرزید.
شمارهای ناشناس.
با ترس جواب داد:
– الو؟
و از اون طرف، صدایی آروم ولی تیز گفت:
– پس قراره قایمموشک بازی کنیم؟ باشه. ولی بدون… وقتی پیدات کنم، دیگه فقط یه بازی نخواهد بود.
تماس قطع شد.
ا.ت گوشی رو پایین آورد. نفسش بند اومده بود.
جونگکوک داشت میاومد.
ا.ت:
بارون آرومی روی شیشههای تاکسی میخورد. ا.ت کلاه سویشرتش رو کشید روی موهاش و به راننده گفت:
– لطفاً فقط حرکت کنین... هر جا که بشه دور شین از این محله.
دلش توی سینه میکوبید. قلبش نمیذاشت درست نفس بکشه. هر چیزی که میخواست پشت سر بذاره، حالا داشت از پنجرهی بخارگرفته عقب میموند.
اون فقط یه چمدون کوچیک داشت و یه آدرس… آپارتمان دوستش "لیا".
**
– پس واقعاً رفتی؟ – لیا در رو باز کرد و با چشمهای گرد شده بهش نگاه کرد.
ا.ت با صدایی خسته گفت:
– فقط چند روز. فقط تا وقتی یه راه پیدا کنم. نمیخوام زندگیمو برای یه قرارداد بفروشم. نمیخوام با یه مرد یخزده زندگی کنم که حتی اسممو درست نمیگه.
لیا یه پتوی گرم روی شونههاش انداخت و گفت:
– ولی اگه پیدات کنن چی؟ جونگکوک آدم سادهای نیست...
ا.ت لبخند تلخی زد:
– منم دختر سادهای نیستم.
**
چند ساعت بعد، صدای قدمهایی سریع توی دفتر شرکت پیچید. جونگکوک در رو محکم باز کرد. زیر بارون بود، خیس، ولی هنوز همون کت مشکی رو پوشیده بود. موهاش به پیشونیش چسبیده بود.
– پیداش کنین. همین امروز. دوربینهای محله رو چک کنین. تماسهاشو، پیامهاشو، هر چی. نمیخوام فرار کنه... نه وقتی اسم من هنوز کنارشه.
منشیاش آروم پرسید:
– نگرانشی؟
جونگکوک چرخید سمتش، با اون نگاه سرد همیشگی:
– نگران؟ نه. این فقط یه مسئلهی کنترله.
اگه فرار کرده، یعنی فکر کرده میتونه از من جلو بزنه.
و من از آدمایی که فرار میکنن خوشم نمیاد.
**
توی آپارتمان لیا، ا.ت پشت پنجره نشسته بود. دستهاش دور یه لیوان چای گرم حلقه شده بود. ولی مغزش یخ زده بود.
– تو فکر میکنی واقعاً بیخیال میشه؟ – به لیا گفت.
لیا شونه بالا انداخت:
– نمیدونم... اما اگه جونگکوک دنبال قدرت باشه، تو الان برای غرورش یه تهدیدی.
ا.ت آروم زمزمه کرد:
– بذار فکر کنه من تهدیدم...
ولی من دنبال جنگ نیستم. فقط آزادی میخوام.
همون لحظه، گوشیش لرزید.
شمارهای ناشناس.
با ترس جواب داد:
– الو؟
و از اون طرف، صدایی آروم ولی تیز گفت:
– پس قراره قایمموشک بازی کنیم؟ باشه. ولی بدون… وقتی پیدات کنم، دیگه فقط یه بازی نخواهد بود.
تماس قطع شد.
ا.ت گوشی رو پایین آورد. نفسش بند اومده بود.
جونگکوک داشت میاومد.
- ۴.۱k
- ۰۶ مرداد ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط