وقتی لباس از روی شانههایت سُر خورد و روی زمین افتاد، سرم
وقتی لباس از روی شانههایت سُر خورد و روی زمین افتاد، سرمای ملایم هوا با گرمای نفسهای سنگین آن دو مرد برخورد کرد. تو در زیر نورهای کمسو و قرمز، مثل یک اثر هنریِ ممنوعه، در برابر آنها عریان شده بودی.
کلماتت، با وجود تمام جسارتی که در آنها داشت، مثل چاشنیِ آتش روی این موقعیت ریخته شد. وقتی از آن نشانههایی که از قدرت و خشونت آنها بر بدنت باقی مانده بود گفتی، سکوتی سنگینتر از قبل حکمفرما شد.
تهیونگ ابتدا فقط به نشانههایی که روی پوستت بود خیره شد. نگاهش از روی کمرت، با دقت و ولعی عجیب عبور میکرد. او با صدایی که حالا خشدارتر و لرزانتر شده بود، زمزمه کرد: «کمرنگ شدن؟... این یعنی تو داری فراموش میکنی که صاحبِ کی هستی، الا . و ما اصلاً اجازه نمیدیم این اتفاق بیفته.» او با انگشتانش، یکی از همان نشانهها را روی پوستت لمس کرد، طوری که انگار میخواست دوباره آن را حک کند.
در همین حال، جونگکوک از پشت، با حرکتی که نشان از کنترلِ کاملش داشت، دستانش را روی پوستِ عریانِ کمرت سفت کرد. او سرش را پایین آورد و با لبهایش، درست روی یکی از همان نشانهها، نفس عمیقی کشید. او بدون اینکه نگاهش را از تو بگیرد، با لحنی که از شدتِ مالکیت میلرزید، گفت:
«تمدید؟... نه، ما قرار نیست فقط تمدیدش کنیم. ما میخوایم جوری روی بدنت علامت بذاریم که حتی وقتی چشمانت رو میبندی، بدنت یادش بیاد که متعلق به کیه. تو متعلق به این هستی که هر روز دوباره ما رو حس کنی.»
تنش در اتاق به اوج خود رسیده بود. با هر دکمهای که تهیونگ باز میکرد، انگار یک لایه از ملاحظات و حریمهای باقیمانده هم فرو میریخت. او با آن وقارِ همیشگی اما با نگاهی که حالا کاملاً وحشی شده بود، کتش را کنار انداخت و آماده شد تا وارد این بازی شود.
اما بحث بین آنها، چیزی فراتر از یک گفتگوی ساده بود؛ این یک رقابت برای سلطه بر تو بود.
تهیونگ در حالی که دکمههای پیراهنش را باز میکرد، با لحنی که رگههایی از لجبازی و مالکیت در آن بود، رو به جونگکوک گفت: «جونگکوک، همیشه میخوای همه چیز رو با قدرت و خشونت انجام بدی، اما اون اینجا فقط نیاز به قدرت نداره... اون نیاز داره بدونه چطور میشه با ظرافت، اما با شدت، مالِ خودت بشه. من بخشِ بالایی رو مدیریت میکنم.»
جونگکوک، در حالی که دستانش را روی کمر عریان تو محکمتر فشار میداد، نگاهی از بالای شانه به تهیونگ انداخت. نگاهی که از شدت خشم و لذتِ رقابت، تاریک شده بود. او با صدایی بم و تهدیدآمیز پاسخ داد: «ظرافت برای آدمهای ضعیفه، تهیونگ. اون نیاز داره بدونه وقتی من هستم، دیگه هیچ جای دیگری برای فکر کردن وجود نداره. من پایینترین و عمیقترین بخشِ حضورم رو باهاش تقسیم میکنم. تو فقط میتونی به سطحِ رویی بسنده کنی.»
آنها مثل دو پادشاه که بر سرِ قلمرویی ارزشمند بحث میکنند، بر سرِ تو با هم برخورد میکردند. یکی میخواست با ظرافت و تسلطِ روحی، تو را از پا درآورد و دیگری میخواست با قدرت و نشانههای فیزیکی، تو را به تسلیم کامل بکشاند.
تو در میان این دو قدرت، که هر کدام روشِ خاص خود را برای تصاحب تو داشتند، لرزشی در بدنت دوید.
با باز شدن پیراهن جونگکوک، بدن عضلانی و پر از زخمهای کهنه و جدید او در نور قرمز رنگ اتاق نمایان شد؛ نمادی از تمام جنگهایی که در دنیای مافیا پشت سر گذاشته بود. او با حرکتی سریع و قدرتمند، فضای اطراف تو را اشغال کرد.
در همان لحظه، تهیونگ که با آرامشی خطرناک و هدفمند عمل میکرد، وارد عمل شد. او بدون اینکه اجازه دهد فرصتی برای اعتراض یا فرار داشته باشی، دستانش را دور بازوهایت حلقه کرد و با قدرتی که از پشتِ آن ظاهرِ اشرافی میآمد، تو را به سمت تخت هدایت کرد.
تو در میان این دو جریانِ متضاد، مثل برگ در میان طوفان بودی؛ یکی با قدرتِ خام و بدنی آماده برای نبرد، و دیگری با استراتژی و جذابیتی که راه فرار را برایت میبست. وقتی به لبهی تخت رسیدی، تهیونگ تو را به آرامی اما با قاطعیت روی تشک رها کرد و درست بالای سرت ایستاد، در حالی که جونگکوک از پشت، درست کنار تخت، با نگاهی که از شدتِ هیجانِ رقابت، تاریک شده بود، ایستاده بود تا نبیند چه اتفاقی میافتد.
نگاهم بینشون چرخید و گفتم « حالا کدومتون اول بوسه رو شروع میکنه ؟ »
کلماتت، با وجود تمام جسارتی که در آنها داشت، مثل چاشنیِ آتش روی این موقعیت ریخته شد. وقتی از آن نشانههایی که از قدرت و خشونت آنها بر بدنت باقی مانده بود گفتی، سکوتی سنگینتر از قبل حکمفرما شد.
تهیونگ ابتدا فقط به نشانههایی که روی پوستت بود خیره شد. نگاهش از روی کمرت، با دقت و ولعی عجیب عبور میکرد. او با صدایی که حالا خشدارتر و لرزانتر شده بود، زمزمه کرد: «کمرنگ شدن؟... این یعنی تو داری فراموش میکنی که صاحبِ کی هستی، الا . و ما اصلاً اجازه نمیدیم این اتفاق بیفته.» او با انگشتانش، یکی از همان نشانهها را روی پوستت لمس کرد، طوری که انگار میخواست دوباره آن را حک کند.
در همین حال، جونگکوک از پشت، با حرکتی که نشان از کنترلِ کاملش داشت، دستانش را روی پوستِ عریانِ کمرت سفت کرد. او سرش را پایین آورد و با لبهایش، درست روی یکی از همان نشانهها، نفس عمیقی کشید. او بدون اینکه نگاهش را از تو بگیرد، با لحنی که از شدتِ مالکیت میلرزید، گفت:
«تمدید؟... نه، ما قرار نیست فقط تمدیدش کنیم. ما میخوایم جوری روی بدنت علامت بذاریم که حتی وقتی چشمانت رو میبندی، بدنت یادش بیاد که متعلق به کیه. تو متعلق به این هستی که هر روز دوباره ما رو حس کنی.»
تنش در اتاق به اوج خود رسیده بود. با هر دکمهای که تهیونگ باز میکرد، انگار یک لایه از ملاحظات و حریمهای باقیمانده هم فرو میریخت. او با آن وقارِ همیشگی اما با نگاهی که حالا کاملاً وحشی شده بود، کتش را کنار انداخت و آماده شد تا وارد این بازی شود.
اما بحث بین آنها، چیزی فراتر از یک گفتگوی ساده بود؛ این یک رقابت برای سلطه بر تو بود.
تهیونگ در حالی که دکمههای پیراهنش را باز میکرد، با لحنی که رگههایی از لجبازی و مالکیت در آن بود، رو به جونگکوک گفت: «جونگکوک، همیشه میخوای همه چیز رو با قدرت و خشونت انجام بدی، اما اون اینجا فقط نیاز به قدرت نداره... اون نیاز داره بدونه چطور میشه با ظرافت، اما با شدت، مالِ خودت بشه. من بخشِ بالایی رو مدیریت میکنم.»
جونگکوک، در حالی که دستانش را روی کمر عریان تو محکمتر فشار میداد، نگاهی از بالای شانه به تهیونگ انداخت. نگاهی که از شدت خشم و لذتِ رقابت، تاریک شده بود. او با صدایی بم و تهدیدآمیز پاسخ داد: «ظرافت برای آدمهای ضعیفه، تهیونگ. اون نیاز داره بدونه وقتی من هستم، دیگه هیچ جای دیگری برای فکر کردن وجود نداره. من پایینترین و عمیقترین بخشِ حضورم رو باهاش تقسیم میکنم. تو فقط میتونی به سطحِ رویی بسنده کنی.»
آنها مثل دو پادشاه که بر سرِ قلمرویی ارزشمند بحث میکنند، بر سرِ تو با هم برخورد میکردند. یکی میخواست با ظرافت و تسلطِ روحی، تو را از پا درآورد و دیگری میخواست با قدرت و نشانههای فیزیکی، تو را به تسلیم کامل بکشاند.
تو در میان این دو قدرت، که هر کدام روشِ خاص خود را برای تصاحب تو داشتند، لرزشی در بدنت دوید.
با باز شدن پیراهن جونگکوک، بدن عضلانی و پر از زخمهای کهنه و جدید او در نور قرمز رنگ اتاق نمایان شد؛ نمادی از تمام جنگهایی که در دنیای مافیا پشت سر گذاشته بود. او با حرکتی سریع و قدرتمند، فضای اطراف تو را اشغال کرد.
در همان لحظه، تهیونگ که با آرامشی خطرناک و هدفمند عمل میکرد، وارد عمل شد. او بدون اینکه اجازه دهد فرصتی برای اعتراض یا فرار داشته باشی، دستانش را دور بازوهایت حلقه کرد و با قدرتی که از پشتِ آن ظاهرِ اشرافی میآمد، تو را به سمت تخت هدایت کرد.
تو در میان این دو جریانِ متضاد، مثل برگ در میان طوفان بودی؛ یکی با قدرتِ خام و بدنی آماده برای نبرد، و دیگری با استراتژی و جذابیتی که راه فرار را برایت میبست. وقتی به لبهی تخت رسیدی، تهیونگ تو را به آرامی اما با قاطعیت روی تشک رها کرد و درست بالای سرت ایستاد، در حالی که جونگکوک از پشت، درست کنار تخت، با نگاهی که از شدتِ هیجانِ رقابت، تاریک شده بود، ایستاده بود تا نبیند چه اتفاقی میافتد.
نگاهم بینشون چرخید و گفتم « حالا کدومتون اول بوسه رو شروع میکنه ؟ »
- ۱۰۹
- ۲۶ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط