قسمت ۳🌹 رمان: سایهی خونین و گلِ وحشی
قسمت ۳🌹 رمان: سایهی خونین و گلِ وحشی
«ات» با پاهایی که انگار از شدت لرزش یاری نمیکردند، از اتاق خارج شد. صدای تپش قلبش رو توی گوشهاش میشنید. میدونست که همین الان یه خط قرمز رو رد کرده، اما اون نگاهِ سردِ تهیونگ باعث شده بود یه چیزی درونش بیدار بشه؛ یه جور حسِ مبارزه.
همین که به راهروی تاریک رسید، سایهی یه نفر رو دید که جلوی درِ آشپزخانه ایستاده بود. یه مردِ بلندقد با کتوشلوارِ اتوکشیده که چشماش مثل عقاب، همهچیز رو زیر نظر داشت.
«داری کجا میری؟» صدای مرد مثل تیغ یخ بود.
«ات» سعی کرد خودش رو جمعوجور کنه: «دارم میرم به اتاقم تا برای فردا آماده بشم.»
مرد پوزخندی زد و نزدیک شد: «اینجا فقط برای کار کردن نیومدی، دختر. اینجا اگه مراقب نباشی، قبل از اینکه بفهمی چی شده، به خاک سیاه میشی. مخصوصاً وقتی با اون سر و کل میزنی.»
«ات» چیزی نگفت، فقط سرش رو پایین انداخت و از کنارش رد شد. وقتی به اتاقِ کوچیک و سادهی خودش رسید، خودش رو پرت روی تخت کرد. از شدت استرس دستهاش میلرزید. اما وسط اون فکر و خیال، یه چیزی تو ذهنش چرخید… اون نگاهِ تهیونگ. اون نگاهی که وقتی به چانهاش نزدیک شد، یه لحظه… فقط یه لحظه، انگار تهِ اون یخها، یه آتیشِ کوچیک روشن شد.
صبح زود، قبل از اینکه خورشید کاملاً بالا بیاد، صدای بیدارباش شنیده شد. «ات» با عجله آماده شد. وقتی رفت پایین، دید فضای سالن تغییر کرده. یه میز بلند با کلی غذا و چند نفرِ دیگه اونجا نشسته بودند. تهیونگ مثل همیشه، با اون ابهتِ ترسناکش سرِ میز بود، اما این بار تنها نبود. یه مرد دیگه با لبخندهای مصنوعی کنارش نشسته بود.
تا چشمهای «ات» به تهیونگ افتاد، دید که مردِ کنار تهیونگ، با نگاهی کنایهآمیز به «ات» خیره شده. تهیونگ بدون اینکه سرش رو بلند کنه، با صدای بم و بیحوصلهاش گفت:
ادامه دارد
«ات» با پاهایی که انگار از شدت لرزش یاری نمیکردند، از اتاق خارج شد. صدای تپش قلبش رو توی گوشهاش میشنید. میدونست که همین الان یه خط قرمز رو رد کرده، اما اون نگاهِ سردِ تهیونگ باعث شده بود یه چیزی درونش بیدار بشه؛ یه جور حسِ مبارزه.
همین که به راهروی تاریک رسید، سایهی یه نفر رو دید که جلوی درِ آشپزخانه ایستاده بود. یه مردِ بلندقد با کتوشلوارِ اتوکشیده که چشماش مثل عقاب، همهچیز رو زیر نظر داشت.
«داری کجا میری؟» صدای مرد مثل تیغ یخ بود.
«ات» سعی کرد خودش رو جمعوجور کنه: «دارم میرم به اتاقم تا برای فردا آماده بشم.»
مرد پوزخندی زد و نزدیک شد: «اینجا فقط برای کار کردن نیومدی، دختر. اینجا اگه مراقب نباشی، قبل از اینکه بفهمی چی شده، به خاک سیاه میشی. مخصوصاً وقتی با اون سر و کل میزنی.»
«ات» چیزی نگفت، فقط سرش رو پایین انداخت و از کنارش رد شد. وقتی به اتاقِ کوچیک و سادهی خودش رسید، خودش رو پرت روی تخت کرد. از شدت استرس دستهاش میلرزید. اما وسط اون فکر و خیال، یه چیزی تو ذهنش چرخید… اون نگاهِ تهیونگ. اون نگاهی که وقتی به چانهاش نزدیک شد، یه لحظه… فقط یه لحظه، انگار تهِ اون یخها، یه آتیشِ کوچیک روشن شد.
صبح زود، قبل از اینکه خورشید کاملاً بالا بیاد، صدای بیدارباش شنیده شد. «ات» با عجله آماده شد. وقتی رفت پایین، دید فضای سالن تغییر کرده. یه میز بلند با کلی غذا و چند نفرِ دیگه اونجا نشسته بودند. تهیونگ مثل همیشه، با اون ابهتِ ترسناکش سرِ میز بود، اما این بار تنها نبود. یه مرد دیگه با لبخندهای مصنوعی کنارش نشسته بود.
تا چشمهای «ات» به تهیونگ افتاد، دید که مردِ کنار تهیونگ، با نگاهی کنایهآمیز به «ات» خیره شده. تهیونگ بدون اینکه سرش رو بلند کنه، با صدای بم و بیحوصلهاش گفت:
ادامه دارد
- ۱۶۳
- ۲۸ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط