چند پارتی از جیمین
پارت ۱۰ و نوشتمممممم
پارت آخره
ویو صبح روز بعد:
ا/ت از وقتی چشمهایش را باز کرده بود، فقط به یک چیز فکر میکرد.
جیمین.
به حرفی که دیشب زده بود.
بقیهش رو... فردا بهت میگم.*باحححح ایعتیراف😭🗿)
هرچقدر هم سعی میکرد خودش را با کارهای روزمره مشغول کند، نمیتوانست.
هر بار تلفنش را نگاه میکرد، منتظر یک پیام بود.
تا اینکه بالاخره صفحهی گوشی روشن شد.
یک پیام از جیمین.
_امروز عصر وقت داری؟
ا/ت لبخند زد.
+برای چی؟
چند ثانیه بعد جواب آمد.
_میخوام جایی ببرمت.
+کجا؟
این بار جیمین فقط یک جمله فرستاد:
_یه جایی که فکر میکنم حرفهام اونجا راحتتر گفته میشن.
قلب ا/ت دوباره تند زد.
+باشه...
ویو چند ساعت بعد:
خورشید آرامآرام داشت به سمت افق میرفت.
ا/ت وقتی از ماشین پیاده شد، برای چند لحظه همانجا ایستاد.
مقابلش...
دریایی آرام و بیانتها بود.
صدای موجها، نسیم خنک عصر و آسمانی که رنگ نارنجی و صورتی گرفته بود، همهچیز را شبیه یک صحنهی فیلم کرده بود.
جیمین چند قدم جلوتر ایستاده بود.
وقتی ا/ت را دید، لبخند زد.
_بالاخره اومدی.
+این...
ا/ت به اطراف نگاه کرد.
+خیلی قشنگه.
جیمین آرام گفت:
_میدونستم خوشت میاد.
+چرا ساحل؟
جیمین چند لحظه به دریا نگاه کرد.
_چون بعضی حرفا رو نمیشه وسط شلوغی گفت.
بعد نگاهش را به ا/ت برگرداند.
_بعضی حرفا یه جای آروم میخوان.
ا/ت فهمید.
این همان چیزی بود که دیشب قولش را داده بود.
آرام پرسید:
+حرفی که میخواستی بهم بزنی...
جیمین لبخند کوچکی زد.
_آره.
چند قدم کنار ساحل راه رفتند.
مدتی هیچکدام حرفی نزدند.
فقط صدای موجها بود و قدمهایی که روی شنهای نرم جا میماند.
بالاخره جیمین ایستاد.
ا/ت هم ایستاد و نگاهش کرد.
جیمین نفس عمیقی کشید.
_یادته اولین بار که دیدمت چی فکر کردم؟
+نه...
_فکر کردم یه دختر معمولیه که بین اون همه آدم، زیادی تنها به نظر میاد.(بد شد اینجا🗿؟)
ا/ت لبخند محوی زد.
+خیلی هم تعریف خوبی نبود!(از خداتم باشه ایششش🗿🙄)
جیمین خندید.
_صبر کن، هنوز تموم نشده.
بعد کمی جدیتر ادامه داد:
_اون روز نمیدونستم چرا نمیتونم چشم ازت بردارم.
+پس چرا برگشتی؟
جیمین بدون مکث گفت:
_برای دیدنت.
ا/ت ساکت شد.
_اولش به خودم میگفتم شاید فقط کنجکاوم.
_بعد گفتم شاید به خاطر اون اتفاقی بود که برات افتاد.
_بعد فکر کردم شاید فقط دلم میخواد مطمئن بشم حالت خوبه.
جیمین لبخند آرامی زد.
_ولی هر بار که میرفتم، دلم میخواست دوباره برگردم.
ا/ت آرام گفت:
+برای همین هر روز میومدی؟
_آره.
+حتی وقتی قهوه نمیخواستی؟
جیمین خندید.
_مخصوصاً وقتی قهوه نمیخواستم.
ا/ت هم خندید.
اما لبخندش خیلی زود آرام شد.
چون جیمین حالا کاملاً جدی به او نگاه میکرد.
_ا/ت...
+هوم؟
_من نمیخوام دیگه احساسم رو پنهون کنم.
قلب ا/ت محکم میزد.
جیمین ادامه داد:
_من ازت خوشم اومده.
مکث کرد.
_خیلی بیشتر از چیزی که فکر میکردم.
نسیم آرامی وزید و موهای ا/ت را تکان داد.
اما او حتی متوجهش هم نشد.
تمام حواسش به جیمین بود.
_من دوستت دارم.
این بار هیچ مکثی نبود.
هیچ تردیدی نبود.
فقط یک اعتراف ساده...
اما از قلب جیمین.
ا/ت برای چند ثانیه هیچ جوابی نداد.
جیمین با کمی نگرانی پرسید:
_چیزی نمیگی؟
ا/ت لبخند زد.
+دارم فکر میکنم...
_به چی؟
+به اینکه چرا اینقدر طول کشید تا اینو بگی.
جیمین با تعجب خندید.
_یعنی...
ا/ت نگاهش را پایین انداخت و با خجالت گفت:
+منم دوستت دارم.
چند ثانیه سکوت شد.
جیمین فقط نگاهش کرد.
انگار منتظر شنیدن همین جمله بود.
_جدی؟
ا/ت خندید.
+نه، الکی گفتم که خوشحالت کنم!
جیمین خندید.
_خیلی بامزهای.
+خودت شروع کردی!
هر دو خندیدند.
و برای اولین بار...
هیچکدام نگران این نبودند که فردا چه میشود.
چون حالا میدانستند.
خورشید تقریباً غروب کرده بود.
آن دو روی شنهای ساحل نشسته بودند و به دریا نگاه میکردند.
ا/ت آرام گفت:
+یه چیزی بپرسم؟
_بپرس.
+اگه اون شب منو نمیدیدی چی؟
جیمین کمی فکر کرد.
بعد گفت:
_شاید خیلی چیزا هیچوقت اتفاق نمیافتاد.
+پس همهچیز از همون شب شروع شد؟
جیمین به او نگاه کرد.
_نه.
+پس از کِی؟
لبخند زد.
_از همون لحظهای که برای اولین بار چشمم بهت افتاد.
ا/ت لبخند زد.
+پس اسم داستانمون درست انتخاب نشده
بقیش کامنتا🙄
جا نشد
پارت آخره
ویو صبح روز بعد:
ا/ت از وقتی چشمهایش را باز کرده بود، فقط به یک چیز فکر میکرد.
جیمین.
به حرفی که دیشب زده بود.
بقیهش رو... فردا بهت میگم.*باحححح ایعتیراف😭🗿)
هرچقدر هم سعی میکرد خودش را با کارهای روزمره مشغول کند، نمیتوانست.
هر بار تلفنش را نگاه میکرد، منتظر یک پیام بود.
تا اینکه بالاخره صفحهی گوشی روشن شد.
یک پیام از جیمین.
_امروز عصر وقت داری؟
ا/ت لبخند زد.
+برای چی؟
چند ثانیه بعد جواب آمد.
_میخوام جایی ببرمت.
+کجا؟
این بار جیمین فقط یک جمله فرستاد:
_یه جایی که فکر میکنم حرفهام اونجا راحتتر گفته میشن.
قلب ا/ت دوباره تند زد.
+باشه...
ویو چند ساعت بعد:
خورشید آرامآرام داشت به سمت افق میرفت.
ا/ت وقتی از ماشین پیاده شد، برای چند لحظه همانجا ایستاد.
مقابلش...
دریایی آرام و بیانتها بود.
صدای موجها، نسیم خنک عصر و آسمانی که رنگ نارنجی و صورتی گرفته بود، همهچیز را شبیه یک صحنهی فیلم کرده بود.
جیمین چند قدم جلوتر ایستاده بود.
وقتی ا/ت را دید، لبخند زد.
_بالاخره اومدی.
+این...
ا/ت به اطراف نگاه کرد.
+خیلی قشنگه.
جیمین آرام گفت:
_میدونستم خوشت میاد.
+چرا ساحل؟
جیمین چند لحظه به دریا نگاه کرد.
_چون بعضی حرفا رو نمیشه وسط شلوغی گفت.
بعد نگاهش را به ا/ت برگرداند.
_بعضی حرفا یه جای آروم میخوان.
ا/ت فهمید.
این همان چیزی بود که دیشب قولش را داده بود.
آرام پرسید:
+حرفی که میخواستی بهم بزنی...
جیمین لبخند کوچکی زد.
_آره.
چند قدم کنار ساحل راه رفتند.
مدتی هیچکدام حرفی نزدند.
فقط صدای موجها بود و قدمهایی که روی شنهای نرم جا میماند.
بالاخره جیمین ایستاد.
ا/ت هم ایستاد و نگاهش کرد.
جیمین نفس عمیقی کشید.
_یادته اولین بار که دیدمت چی فکر کردم؟
+نه...
_فکر کردم یه دختر معمولیه که بین اون همه آدم، زیادی تنها به نظر میاد.(بد شد اینجا🗿؟)
ا/ت لبخند محوی زد.
+خیلی هم تعریف خوبی نبود!(از خداتم باشه ایششش🗿🙄)
جیمین خندید.
_صبر کن، هنوز تموم نشده.
بعد کمی جدیتر ادامه داد:
_اون روز نمیدونستم چرا نمیتونم چشم ازت بردارم.
+پس چرا برگشتی؟
جیمین بدون مکث گفت:
_برای دیدنت.
ا/ت ساکت شد.
_اولش به خودم میگفتم شاید فقط کنجکاوم.
_بعد گفتم شاید به خاطر اون اتفاقی بود که برات افتاد.
_بعد فکر کردم شاید فقط دلم میخواد مطمئن بشم حالت خوبه.
جیمین لبخند آرامی زد.
_ولی هر بار که میرفتم، دلم میخواست دوباره برگردم.
ا/ت آرام گفت:
+برای همین هر روز میومدی؟
_آره.
+حتی وقتی قهوه نمیخواستی؟
جیمین خندید.
_مخصوصاً وقتی قهوه نمیخواستم.
ا/ت هم خندید.
اما لبخندش خیلی زود آرام شد.
چون جیمین حالا کاملاً جدی به او نگاه میکرد.
_ا/ت...
+هوم؟
_من نمیخوام دیگه احساسم رو پنهون کنم.
قلب ا/ت محکم میزد.
جیمین ادامه داد:
_من ازت خوشم اومده.
مکث کرد.
_خیلی بیشتر از چیزی که فکر میکردم.
نسیم آرامی وزید و موهای ا/ت را تکان داد.
اما او حتی متوجهش هم نشد.
تمام حواسش به جیمین بود.
_من دوستت دارم.
این بار هیچ مکثی نبود.
هیچ تردیدی نبود.
فقط یک اعتراف ساده...
اما از قلب جیمین.
ا/ت برای چند ثانیه هیچ جوابی نداد.
جیمین با کمی نگرانی پرسید:
_چیزی نمیگی؟
ا/ت لبخند زد.
+دارم فکر میکنم...
_به چی؟
+به اینکه چرا اینقدر طول کشید تا اینو بگی.
جیمین با تعجب خندید.
_یعنی...
ا/ت نگاهش را پایین انداخت و با خجالت گفت:
+منم دوستت دارم.
چند ثانیه سکوت شد.
جیمین فقط نگاهش کرد.
انگار منتظر شنیدن همین جمله بود.
_جدی؟
ا/ت خندید.
+نه، الکی گفتم که خوشحالت کنم!
جیمین خندید.
_خیلی بامزهای.
+خودت شروع کردی!
هر دو خندیدند.
و برای اولین بار...
هیچکدام نگران این نبودند که فردا چه میشود.
چون حالا میدانستند.
خورشید تقریباً غروب کرده بود.
آن دو روی شنهای ساحل نشسته بودند و به دریا نگاه میکردند.
ا/ت آرام گفت:
+یه چیزی بپرسم؟
_بپرس.
+اگه اون شب منو نمیدیدی چی؟
جیمین کمی فکر کرد.
بعد گفت:
_شاید خیلی چیزا هیچوقت اتفاق نمیافتاد.
+پس همهچیز از همون شب شروع شد؟
جیمین به او نگاه کرد.
_نه.
+پس از کِی؟
لبخند زد.
_از همون لحظهای که برای اولین بار چشمم بهت افتاد.
ا/ت لبخند زد.
+پس اسم داستانمون درست انتخاب نشده
بقیش کامنتا🙄
جا نشد
- ۸.۷k
- ۰۵ مهر ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱۳)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط