رمان سوکوکو 56
زیر نور ماه ᴘᴀʀᴛ 56:
«ویو دازای»
یوسانو: خب..تموم شد..اون هفته دوباره باید بیای تا اینو برات تزریق کنم
از جام بلند شدم و خواستم بیام بیرون که صدام کرد
- هی دازای.. من هنوز باهات کار دارم
با دست به صندلی کنارش اشاره کرد
- بیا بشین
برگشتم و روی صندلی نشستم
+ چیزی شده؟
- دازای.. من یه دکترم و مثل هر دکتری وظیفه دارم که به بیمارم کمک کنم..
نفس عمیقی کشید و ادامه داد: باید بهت بگم که این دارو نمیتونه جلوی کشنده بودن هاناهاکیو بگیره.. اگه میخوای زنده بمونی باید اون گلها رو از توی ریه ات دربیاری
لبخند تلخی زدم
+ من نمیتونم
- اخه برای چی نمیتونی
+ اگه اینکارو بکنم دیگه نمیتونم دوسش داشته باشم..نمیخوام فراموشش کنم..میدونم احمقانست ولی تصمیم خودمو گرفتم..توی این یه ماه و چند روزی که فرصت دارم حتی یه بار شنیدن دوستت دارم از زبون اون برام کافیه
از جام بلند شدم
+ بازم ممنون یوسانو سنسی..اگه میشه این هفته هم به کسی چیزی نگید
«13 می، ویو چویا»
اکو: چویا سان.. با من کاری داشتید
+ عه اومدی..خب، گوش کن.. امشب من باید برم ماموریت و شاید تا اخر هفته طول بکشه..میخواستم که تو مراقب باشی دازای نفهمه..اگه هم پرسید دست به سرش کن و درضمن یه شب هم برو به خونم سر بزن که همه چی مرتب باشه
- چشم..ولی چرا نمیخواید دازای سان بفهمه؟
+ خب..اگه بفهمه نمیتونه اروم بگیره و حتما باهام میاد ولی این ماموریت خطرناکه و من میخوام تنها برم پس نمیخام اون دنبالم راه بیفته
- بله فهمیدم..نگران نباشید
«چند ساعت بعد، ویو چویا»
پیاده راه افتادم سمت ایستگاه
قرار بود یکی از اعضای جدیدمون بیاد دنبالم و با اون برم ماموریت
خودمم نمیدونستم که اصل ماموریت چیه ولی مطمئن بودم هرچی هست خطر داره و نمیتونستم بذارم دازای دنبالم راه بیفته
چند دقیقه منتظرش بودم تا بلخره اومد
سوار شدم
- سلام چویا سان..دیر که نکردم؟
+ هعی..بگی نگی.. حالا اشکال نداره.. میگم، نمیخواستی من پشت فرمون بشینم؟
- نکنه چون دخترم فکر کردی رانندگی بلد نیستم؟
+ نه بابا بیخیال.. برو تا دیر نشده
خنده ریزی کرد و راه افتاد...
«ویو دازای»
یوسانو: خب..تموم شد..اون هفته دوباره باید بیای تا اینو برات تزریق کنم
از جام بلند شدم و خواستم بیام بیرون که صدام کرد
- هی دازای.. من هنوز باهات کار دارم
با دست به صندلی کنارش اشاره کرد
- بیا بشین
برگشتم و روی صندلی نشستم
+ چیزی شده؟
- دازای.. من یه دکترم و مثل هر دکتری وظیفه دارم که به بیمارم کمک کنم..
نفس عمیقی کشید و ادامه داد: باید بهت بگم که این دارو نمیتونه جلوی کشنده بودن هاناهاکیو بگیره.. اگه میخوای زنده بمونی باید اون گلها رو از توی ریه ات دربیاری
لبخند تلخی زدم
+ من نمیتونم
- اخه برای چی نمیتونی
+ اگه اینکارو بکنم دیگه نمیتونم دوسش داشته باشم..نمیخوام فراموشش کنم..میدونم احمقانست ولی تصمیم خودمو گرفتم..توی این یه ماه و چند روزی که فرصت دارم حتی یه بار شنیدن دوستت دارم از زبون اون برام کافیه
از جام بلند شدم
+ بازم ممنون یوسانو سنسی..اگه میشه این هفته هم به کسی چیزی نگید
«13 می، ویو چویا»
اکو: چویا سان.. با من کاری داشتید
+ عه اومدی..خب، گوش کن.. امشب من باید برم ماموریت و شاید تا اخر هفته طول بکشه..میخواستم که تو مراقب باشی دازای نفهمه..اگه هم پرسید دست به سرش کن و درضمن یه شب هم برو به خونم سر بزن که همه چی مرتب باشه
- چشم..ولی چرا نمیخواید دازای سان بفهمه؟
+ خب..اگه بفهمه نمیتونه اروم بگیره و حتما باهام میاد ولی این ماموریت خطرناکه و من میخوام تنها برم پس نمیخام اون دنبالم راه بیفته
- بله فهمیدم..نگران نباشید
«چند ساعت بعد، ویو چویا»
پیاده راه افتادم سمت ایستگاه
قرار بود یکی از اعضای جدیدمون بیاد دنبالم و با اون برم ماموریت
خودمم نمیدونستم که اصل ماموریت چیه ولی مطمئن بودم هرچی هست خطر داره و نمیتونستم بذارم دازای دنبالم راه بیفته
چند دقیقه منتظرش بودم تا بلخره اومد
سوار شدم
- سلام چویا سان..دیر که نکردم؟
+ هعی..بگی نگی.. حالا اشکال نداره.. میگم، نمیخواستی من پشت فرمون بشینم؟
- نکنه چون دخترم فکر کردی رانندگی بلد نیستم؟
+ نه بابا بیخیال.. برو تا دیر نشده
خنده ریزی کرد و راه افتاد...
- ۱۸.۸k
- ۰۲ خرداد ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۱۴)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
