A KISS MADE OF BLOOD

PART:9
°°°°°°°°°°
«صبحی که نباید این‌طور شروع می‌شد»

نور صبح آرام آرام از پشت پنجره‌های شیشه‌ای وارد شد. نه آن‌قدر شدید که اذیت کند،

جونگکوک اول کسی بود که تکان خورد. پلک‌هایش نیمه‌سنگین باز شدند، نفسش آهسته بیرون رفت…و چند ثانیه طول کشید تا مغزش بفهمد کجاست.

سردش نبود. چیزی گرم کنار بدنش بود. و عجیب آشنا. وقتی کاملاً بیدار شد، چشم‌هایش پایین آمد. میکا در آغوشش خوابیده بود. کاملاً در آغوشش. بازوی جونگکوک دور شانه‌های او قفل شده بود و میکا نیمه‌چرخیده، نفس‌های آرامش به سینه‌ی جونگکوک برخورد می‌کرد.

موهایش روی گردن او ریخته بود. جونگکوک بی‌حرکت ماند. اولین واکنشش باید این می‌بود که عقب بکشد. اما هیچ حرکتی نکرد. چیزی در سینه‌اش عمیق شد. نه سردرگمی. حسی شبیه…مالکیت؟

نه.
نمی‌خواست اسم بگذارد. فقط…چشم‌هایش لحظه‌ای روی صورت آرام میکا ماند. چهره‌ای که شب قبل شکسته بود
حالا آرام شده بود. بی‌دفاع.

جونگکوک زیر لب، با صدایی آنقدر پایین که حتی خودش هم تعجب کرد، زمزمه کرد: «لعنتی…»

این صحنه برای هر دویشان مرز بود. مرزی که نباید رد می‌شد. ولی رد شده بود.

درست همان لحظه میکا کمی تکان خورد. و انگشتانش، که ناخودآگاه روی تی‌شرت جونگکوک بود، کمی محکم‌تر شدند. جونگکوک خشک‌شدگی کوتاهی را تجربه کرد. میکا چشم‌هایش را باز کرد.

و وقتی سرش را کمی جا‌به‌جا کرد…قلبش یک ضربه‌ی بلند زد. او دقیقاً در آغوش جونگکوک بود. یک‌لحظه نفسش بالا رفت. «چ... چی…؟»

جونگکوک قبل از اینکه او کاملاً جدا شود، با صدای گرفته‌ی صبحگاهی گفت: «آروم.»

میکا بیشتر وحشت کرد. «چطور...ما...؟»

جونگکوک با خونسردی نگاهش کرد. اما چشم‌هایش کمی تاریک‌تر از معمول بودند. «تو خواب… حرکت کردی.»

میکا خجالت‌زدگی را با اولین واکنش دفاعی‌اش پوشاند. «حرکت نکردم! تو منو... تو منو کشیدی سمت خودت!»

جونگکوک یک ابروی کامل بالا برد. «آره. چون من معمولاً وسط خواب… می‌رم دنبال بغل گرفتن دشمن قسم‌خورده‌م؟»

میکا رنگش پرید و سرش را سریع پایین انداخت. جونگکوک ادامه داد: «تو نیمه‌شب افتادی سمتم. من فقط...»

کلمه‌ها برای یک‌لحظه گیر کردند. این اولین بار بود که جونگکوک نمی‌دانست چه بگوید. «نذاشتم بیفتی.»

جونگکوک بالاخره بازویش را خیلی آهسته عقب کشید. میکا هم عقب رفت اما فاصله‌شان هنوز کم بود. لبش نزدیک بود چیزی بگوید که مرز دیگری را می‌شکست اما قبل از آن
صدای یک پیام روی موبایل میکنم بلند شد. میکا پیام خودش را دید. پیام از هیون بود: «میکا. فوری. باید حرف بزنیم. مسئله درباره‌ی جائه نیست. درباره توعه.»

جونگکوک آهسته گفت: «خب… صبح شروع شد.»

میکا با صدایی آرام، اما لرزان گفت: «به نظر می‌رسه… یه نفر نمی‌خواد ما زیاد کنار هم بمونیم.»

جونگکوک نگاهش را گرفت. لحنش خطرناک شده بود. «هرکی هست… دیر رسیده.»

و این جمله
بیشتر از هرچیزی در آن صبح
مرز جدیدی را شکست.