چه کیفی داره يكى باشه که وقتی اسم کوچکتو از ته دل صدا ميك

چه کیفی داره يكى باشه که وقتی اسم کوچکتو از ته دل صدا ميكنه لبخندی روی لبات نقش ببنده و آروم بگى : جون دلم ...
فكر كنم اگه اينطورى باشه آدم حتى عاشق اسمش ميشه ...
چه حسى داره که از طرز صدا کردنش بفهمی اسمت که هیچ ، حتی مالکیت وجودت به اشتراک گذاشته شده بین تو و اوی زندگیت ...
چه لذتی داره صدایی مدام اسمتو اونقد تکرار کنه و تا جونم نگفتى ، دست از سرت بر نداره ...
آخرشم بگه : امون از حواس پرتی یادم رفت چى میخواستم بگم ...
همیشه ابراز علاقه با گفتن جونم ؛ عزیزم ؛ عشقم و نفسم نیست ... گاهی تمامی شیرینی یه حس ، تو گفتن اسمت اون هم با میم مالکیت خلاصه میشه ...
دقت كردى كه با همین سادگیهای کوچک
اما دوست داشتنی میشه خوشبخت ترين آدم روى زمين بود ...