لایت یاگامی
#سر_آغاز
اگر می‌خواهی ادامه پیدا کند یا سبک خاصی (مثلاً هیجان‌انگیزتر، فلسفی‌تر یا از زاویه دید دیگری) مد نظرت است، حتماً بگو.
دفترچه مرگ: آغاز یک نظم نوین
فصل اول: وزنِ سکوت
آسمانِ توکیو رنگی نداشت؛ خاکستریِ غبارآلود و یکنواختی که انگار به تمامِ خیابان‌ها و سقف‌های شهر چسبیده بود. لایت یاگامی، همان‌طور که کنار پنجره‌ی کلاس نشسته بود، به فضای خالیِ بیرون خیره شد. در ذهنش، فرمول‌های پیچیده‌ی ریاضی و منطقِ خشکِ دنیای واقعی در حال چرخش بودند، اما چیزی در آن میان کم بود.
لایت همیشه حس می‌کرد که جهان، آن‌طور که باید باشد، نیست.
زنگ مدرسه با صدایی تیز در راهروها پیچید. لایت کیفش را برداشت و به سمت خروجی قدم برداشت. بارانِ نم‌نم شروع شده بود. در راه بازگشت به خانه، چشمانِ تیزبینش ناخودآگاه چیزی را روی چمن‌های محوطه مدرسه دید؛ یک دفترچه‌ی سیاه ساده. دفترچه‌ای که اصلاً با محیطِ آراسته و منظمِ دبیرستانِ «دایکوکو» همخوانی نداشت.
آن را برداشت. جلدش چرمی بود و سردیِ عجیبی داشت. روی جلد با خطی ظریف نوشته شده بود: Death Note.
لایت پوزخندی زد. «دفترچه مرگ؟ احتمالاً یکی از همین بچه‌ها سرِ کلاس ادبیات این را جا گذاشته…»
آن شب در اتاقش، زیر نورِ ملایم چراغ مطالعه، دوباره سراغ دفترچه رفت. لایت به نظم و انضباط معتقد بود؛ به عدالت. در تلویزیون، گزارشگری درباره‌ی یک جنایتکارِ فراری صحبت می‌کرد که گروگان گرفته بود. لایت نگاهی به اخبار انداخت، نگاهی به دفترچه و سپس با قلمی که در دست داشت، نام آن جنایتکار را نوشت.
صدایِ تیک‌تاکِ ساعت در اتاق می‌پیچید. لایت فکر کرد: «اگر این هم یک بازیِ مسخره باشد، حداقل کمی هیجان دارد.»
چند ثانیه بعد، گزارشگر با صدایی لرزان از استودیو گفت: «…خبر فوری! همین الان گزارش رسید که عاملِ گروگان‌گیری، بدون هیچ دلیلِ پزشکیِ مشخصی، ناگهان در محل حادثه جان خود را از دست داد…»
لایت قلم را در دستش فشرد. ضربان قلبش بالا رفت، اما نه از ترس. این حس، هیجانی شبیه به قدرت مطلق بود. او به دفترچه نگاه کرد، گویی دفترچه داشت به او لبخند می‌زد.
لایت زیر لب زمزمه کرد: «این دیگر یک شوخی نیست… این یک فرصت است. فرصتی برای پاک کردنِ تمامِ زباله‌هایی که دنیا را آلوده کرده‌اند.»
آن شب، لایت یاگامی دیگر آن دانش‌آموزِ درس‌خوان و معمولی نبود. او اولین قدم را به سوی تبدیل شدن به «کیرا» برداشته بود؛ خدایِ دنیایِ جدیدی که خودش قرار بود بسازد.
آیا این سبک برای ادامه رمان مناسب است؟
اگر مایل باشی، می‌توانم بخش دوم را با ورود «ریوک» (شینیگامی) یا اولین رویارویی لایت با پلیس ادامه دهم. هر تغییری بخواهی اعمال می‌کنم
اگر می‌خواهی ادامه پیدا کند یا سبک خاصی (مثلاً هیجان‌انگیزتر، فلسفی‌تر یا از زاویه دید دیگری) مد نظرت است، حتماً بگو.
دفترچه مرگ: آغاز یک نظم نوین
فصل اول: وزنِ سکوت
آسمانِ توکیو رنگی نداشت؛ خاکستریِ غبارآلود و یکنواختی که انگار به تمامِ خیابان‌ها و سقف‌های شهر چسبیده بود. لایت یاگامی، همان‌طور که کنار پنجره‌ی کلاس نشسته بود، به فضای خالیِ بیرون خیره شد. در ذهنش، فرمول‌های پیچیده‌ی ریاضی و منطقِ خشکِ دنیای واقعی در حال چرخش بودند، اما چیزی در آن میان کم بود.
لایت همیشه حس می‌کرد که جهان، آن‌طور که باید باشد، نیست.
زنگ مدرسه با صدایی تیز در راهروها پیچید. لایت کیفش را برداشت و به سمت خروجی قدم برداشت. بارانِ نم‌نم شروع شده بود. در راه بازگشت به خانه، چشمانِ تیزبینش ناخودآگاه چیزی را روی چمن‌های محوطه مدرسه دید؛ یک دفترچه‌ی سیاه ساده. دفترچه‌ای که اصلاً با محیطِ آراسته و منظمِ دبیرستانِ «دایکوکو» همخوانی نداشت.
آن را برداشت. جلدش چرمی بود و سردیِ عجیبی داشت. روی جلد با خطی ظریف نوشته شده بود: Death Note.
لایت پوزخندی زد. «دفترچه مرگ؟ احتمالاً یکی از همین بچه‌ها سرِ کلاس ادبیات این را جا گذاشته…»
آن شب در اتاقش، زیر نورِ ملایم چراغ مطالعه، دوباره سراغ دفترچه رفت. لایت به نظم و انضباط معتقد بود؛ به عدالت. در تلویزیون، گزارشگری درباره‌ی یک جنایتکارِ فراری صحبت می‌کرد که گروگان گرفته بود. لایت نگاهی به اخبار انداخت، نگاهی به دفترچه و سپس با قلمی که در دست داشت، نام آن جنایتکار را نوشت.
صدایِ تیک‌تاکِ ساعت در اتاق می‌پیچید. لایت فکر کرد: «اگر این هم یک بازیِ مسخره باشد، حداقل کمی هیجان دارد.»
چند ثانیه بعد، گزارشگر با صدایی لرزان از استودیو گفت: «…خبر فوری! همین الان گزارش رسید که عاملِ گروگان‌گیری، بدون هیچ دلیلِ پزشکیِ مشخصی، ناگهان در محل حادثه جان خود را از دست داد…»
لایت قلم را در دستش فشرد. ضربان قلبش بالا رفت، اما نه از ترس. این حس، هیجانی شبیه به قدرت مطلق بود. او به دفترچه نگاه کرد، گویی دفترچه داشت به او لبخند می‌زد.
لایت زیر لب زمزمه کرد: «این دیگر یک شوخی نیست… این یک فرصت است. فرصتی برای پاک کردنِ تمامِ زباله‌هایی که دنیا را آلوده کرده‌اند.»
آن شب، لایت یاگامی دیگر آن دانش‌آموزِ درس‌خوان و معمولی نبود. او اولین قدم را به سوی تبدیل شدن به «کیرا» برداشته بود؛ خدایِ دنیایِ جدیدی که خودش قرار بود بسازد.
آیا این سبک برای ادامه رمان مناسب است؟
اگر مایل باشی، می‌توانم بخش دوم را با ورود «ریوک» (شینیگامی) یا اولین رویارویی لایت با پلیس ادامه دهم. هر تغییری بخواهی اعمال می‌کنم
- ۲.۷k
- ۲۵ تیر ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
