فیک : بین راندها
پارت ۹۳
نسیم خنکی از روی رودخانه هان می‌وزید.
آنا و کوک آرام کنار هم قدم می‌زدند.
هیچ عجله‌ای برای برگشتن نداشتند.
برای اولین بار بعد از مدت‌ها...
نه باشگاهی در کار بود...
نه مسابقه‌ای...
نه شوخی‌های تهیونگ و جیمین.
فقط خودشان بودند.
---
آنا با لبخند به آب خیره شد.
ـ «دلم برای اینجا تنگ شده بود.»
کوک هم به روبه‌رو نگاه کرد.
ـ «برای منم.»
آنا خندید.
ـ «یادته یه بار تهیونگ می‌خواست ثابت کنه از همه شجاع‌تره؟»
کوک لبخند زد.
ـ «بعد خودش توی گل گیر کرد.»
هر دو زدند زیر خنده.
آنا اشک خنده‌اش را پاک کرد.
ـ «مامان‌بزرگ تا یک هفته هر بار می‌دیدش، می‌خندید.»
ـ «جیمین هم تا یک ماه بهش می‌گفت "قهرمان باتلاق".»
هر دو دوباره خندیدند.
---
بعد از چند دقیقه...
روی نیمکتی کنار رودخانه نشستند.
چند ثانیه سکوت برقرار شد.
این بار...
سکوت بینشان معذب‌کننده نبود.
آرامش داشت.
آنا زیر لب گفت:
ـ «کوک...»
ـ «جان؟»
ـ «خوشحالم که هنوز مثل قبل کنار همیم.»
کوک نگاهش کرد.
ـ «منم.»
ـ «خیلی چیزا توی این چند سال عوض شد...»
کوک سرش را تکان داد.
ـ «ولی بعضی چیزا هیچ‌وقت عوض نشد.»
ـ «مثلاً؟»
کوک لبخند خیلی کوچکی زد.
ـ «اینکه هر وقت حالت خوب نباشه، اولین نفری که متوجه میشه منم.»
آنا خندید.
ـ «درسته.»
بعد با شیطنت گفت:
ـ «البته تو هم خیلی تابلو شدی.»
کوک متعجب شد.
ـ «من؟»
ـ «آره.»
ـ «چطور؟»
آنا چند لحظه فکر کرد.
ـ «قبلاً فقط هوامو داشتی... ولی این چند وقت...»
مکث کرد.
ـ «نمی‌دونم... فرق کردی.»
قلب کوک تندتر زد.
ـ «فرق؟»
ـ «آره...»
آنا لبخند محوی زد.
ـ «ولی این فرق کردن رو دوست دارم.»
---
کوک برای چند ثانیه چیزی نگفت.
اگر فقط یک قدم جلو می‌رفت...
می‌توانست همه چیز را بگوید.
اما نه...
دلش می‌خواست وقتی اعتراف می‌کند، هیچ شکی در دل آنا نباشد.
---
در همان لحظه...
گوشی آنا زنگ خورد.
تهیونگ بود.
آنا تماس را روی بلندگو گذاشت.
ـ «بله؟»
صدای تهیونگ آمد:
ـ «هنوز زنده‌این؟»
آنا خندید.
ـ «آره.»
ـ «پس چرا دو ساعت گذشته و برنگشتین؟»
جیمین از آن طرف داد زد:
ـ «بهشون گیر نده، بذار نفس بکشن.»
تهیونگ گفت:
ـ «من فقط نگرانم!»
جیمین با خنده گفت:
ـ «دروغ میگه، از فضولی داره می‌میره.»
کوک برای اولین بار با صدای بلند خندید.
تهیونگ همان لحظه گفت:
ـ «آنا!»
ـ «جان؟»
ـ «به خدا خندوندنش هنر بزرگیه، قدر خودتو بدون.»
همه خندیدند.
---
بعد از قطع تماس...
آنا هنوز لبخند می‌زد.
ـ «این دوتا هیچ‌وقت عوض نمیشن.»
کوک آرام گفت:
ـ «امیدوارم هیچ‌وقت.»
---
هوا کم‌کم تاریک‌تر شد.
چراغ‌های کنار رودخانه روشن شدند.
انعکاس نورها روی آب، منظره‌ای آرام و زیبا ساخته بود.
آنا آهسته گفت:
ـ «کوک...»
ـ «هوم؟»
ـ «میشه یه خواهش ازت بکنم؟»
ـ «حتماً.»
ـ «هر اتفاقی که توی آینده بیفته...»
نگاهش را به چشم‌هایش دوخت.
ـ «قول بده دوستی‌مون هیچ‌وقت از بین نره.»
کوک چند لحظه سکوت کرد.
بعد خیلی آرام لبخند زد.
ـ «قول میدم...»
اما در دلش جمله‌ی دیگری را کامل کرد.
«نه فقط دوستی... من می‌خوام تا آخر عمر کنار تو باشم.»
آن را به زبان نیاورد.
هنوز نه...
اما دیگر مطمئن بود...
اعترافش خیلی نزدیک شده است.
#رمان #فیک #فیکشن #سناریو
#namjoon #jin #suga #jhope #jimin #text #teahyung #jungkook #bts
#تهیونگ #جونگکوک #تهکوک #سناریو #وانشات #تکپارتی #بی_تی_اس
#نامجون #جین #سوکجین #یونگی #شوگا #جیمین #جیهوپ #هوسوک
نسیم خنکی از روی رودخانه هان می‌وزید.
آنا و کوک آرام کنار هم قدم می‌زدند.
هیچ عجله‌ای برای برگشتن نداشتند.
برای اولین بار بعد از مدت‌ها...
نه باشگاهی در کار بود...
نه مسابقه‌ای...
نه شوخی‌های تهیونگ و جیمین.
فقط خودشان بودند.
---
آنا با لبخند به آب خیره شد.
ـ «دلم برای اینجا تنگ شده بود.»
کوک هم به روبه‌رو نگاه کرد.
ـ «برای منم.»
آنا خندید.
ـ «یادته یه بار تهیونگ می‌خواست ثابت کنه از همه شجاع‌تره؟»
کوک لبخند زد.
ـ «بعد خودش توی گل گیر کرد.»
هر دو زدند زیر خنده.
آنا اشک خنده‌اش را پاک کرد.
ـ «مامان‌بزرگ تا یک هفته هر بار می‌دیدش، می‌خندید.»
ـ «جیمین هم تا یک ماه بهش می‌گفت "قهرمان باتلاق".»
هر دو دوباره خندیدند.
---
بعد از چند دقیقه...
روی نیمکتی کنار رودخانه نشستند.
چند ثانیه سکوت برقرار شد.
این بار...
سکوت بینشان معذب‌کننده نبود.
آرامش داشت.
آنا زیر لب گفت:
ـ «کوک...»
ـ «جان؟»
ـ «خوشحالم که هنوز مثل قبل کنار همیم.»
کوک نگاهش کرد.
ـ «منم.»
ـ «خیلی چیزا توی این چند سال عوض شد...»
کوک سرش را تکان داد.
ـ «ولی بعضی چیزا هیچ‌وقت عوض نشد.»
ـ «مثلاً؟»
کوک لبخند خیلی کوچکی زد.
ـ «اینکه هر وقت حالت خوب نباشه، اولین نفری که متوجه میشه منم.»
آنا خندید.
ـ «درسته.»
بعد با شیطنت گفت:
ـ «البته تو هم خیلی تابلو شدی.»
کوک متعجب شد.
ـ «من؟»
ـ «آره.»
ـ «چطور؟»
آنا چند لحظه فکر کرد.
ـ «قبلاً فقط هوامو داشتی... ولی این چند وقت...»
مکث کرد.
ـ «نمی‌دونم... فرق کردی.»
قلب کوک تندتر زد.
ـ «فرق؟»
ـ «آره...»
آنا لبخند محوی زد.
ـ «ولی این فرق کردن رو دوست دارم.»
---
کوک برای چند ثانیه چیزی نگفت.
اگر فقط یک قدم جلو می‌رفت...
می‌توانست همه چیز را بگوید.
اما نه...
دلش می‌خواست وقتی اعتراف می‌کند، هیچ شکی در دل آنا نباشد.
---
در همان لحظه...
گوشی آنا زنگ خورد.
تهیونگ بود.
آنا تماس را روی بلندگو گذاشت.
ـ «بله؟»
صدای تهیونگ آمد:
ـ «هنوز زنده‌این؟»
آنا خندید.
ـ «آره.»
ـ «پس چرا دو ساعت گذشته و برنگشتین؟»
جیمین از آن طرف داد زد:
ـ «بهشون گیر نده، بذار نفس بکشن.»
تهیونگ گفت:
ـ «من فقط نگرانم!»
جیمین با خنده گفت:
ـ «دروغ میگه، از فضولی داره می‌میره.»
کوک برای اولین بار با صدای بلند خندید.
تهیونگ همان لحظه گفت:
ـ «آنا!»
ـ «جان؟»
ـ «به خدا خندوندنش هنر بزرگیه، قدر خودتو بدون.»
همه خندیدند.
---
بعد از قطع تماس...
آنا هنوز لبخند می‌زد.
ـ «این دوتا هیچ‌وقت عوض نمیشن.»
کوک آرام گفت:
ـ «امیدوارم هیچ‌وقت.»
---
هوا کم‌کم تاریک‌تر شد.
چراغ‌های کنار رودخانه روشن شدند.
انعکاس نورها روی آب، منظره‌ای آرام و زیبا ساخته بود.
آنا آهسته گفت:
ـ «کوک...»
ـ «هوم؟»
ـ «میشه یه خواهش ازت بکنم؟»
ـ «حتماً.»
ـ «هر اتفاقی که توی آینده بیفته...»
نگاهش را به چشم‌هایش دوخت.
ـ «قول بده دوستی‌مون هیچ‌وقت از بین نره.»
کوک چند لحظه سکوت کرد.
بعد خیلی آرام لبخند زد.
ـ «قول میدم...»
اما در دلش جمله‌ی دیگری را کامل کرد.
«نه فقط دوستی... من می‌خوام تا آخر عمر کنار تو باشم.»
آن را به زبان نیاورد.
هنوز نه...
اما دیگر مطمئن بود...
اعترافش خیلی نزدیک شده است.
#رمان #فیک #فیکشن #سناریو
#namjoon #jin #suga #jhope #jimin #text #teahyung #jungkook #bts
#تهیونگ #جونگکوک #تهکوک #سناریو #وانشات #تکپارتی #بی_تی_اس
#نامجون #جین #سوکجین #یونگی #شوگا #جیمین #جیهوپ #هوسوک
- ۱۸.۸k
- ۲۲ مرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۹)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
