تاوان دیر آمدن پارت ۲
***
پارت دو: «تاوان دیرآمدن» 🩺💔
صبح، نور خاکستری خورشید سعی داشت تاریکی سنگین خانه را بشکند، اما تنش شب گذشته هنوز مثل مه غلیظی روی خانه سایه افکنده بود. یورا با چشمانی پفکرده و قلبی که مدام تندتر از حد معمول میزد، از رختخواب بلند شد. او بیماری مادرزادی قلب داشت؛ یک وضعیت که ساجین از آن **اطلاع کامل داشت** و همین موضوع، عصبانیت او را چندین برابر میکرد، چون او هرگز این بیماری را نشانه ضعف یورا میدانست، نه یک مشکل پزشکی.
وقتی وارد آشپزخانه شد، ساجین پشت میز نشسته بود و روزنامه میخواند. قهوهاش را با صدای بلندی نوشید. یورا به سمت یخچال رفت تا شیر بردارد، اما دستش کمی لرزید.
ساجین روزنامه را تا کرد و با همان لحن خشک همیشگی گفت:
ـ امروز صبحونه نداری. و تا اطلاع ثانوی، بیرون رفتن ممنوعه.
یورا شیر را گذاشت سر جایش. نفس عمیقی کشید تا تپش نامنظم قلبش آرام بگیرد، اما موفق نشد.
ـ بابایی... من دیشب...
ـ ساکت! حرف اضافه نزن. من گفتم نباید دیر بیای. تو سلامتی خودت رو هم به خطر میندازی و این یعنی بیمسئولیتی مطلق.
کلمهی «بیمسئولیتی» مثل یک ضربه به یورا خورد. او میدانست که باید محتاط باشد، اما دلش طاقت نیاورده بود که دوستش تنها بماند.
ـ خب... خب این قلب من است. من نمیتونم جلوی تپیدنش رو بگیرم!
ساجین با تمسخر نگاهش کرد.
ـ اگر نمیتونی جلوی قلبت رو بگیری، پس باید جلوی رفتارت رو بگیری. من یه دختر نمیخوام که هر لحظه نگران بیفتم دنبالش. یا سالم باش، یا اصلا نباش!
یورا دهانش باز ماند. این بدترین جملهای بود که ساجین میتوانست بگوید. انگار عشق و نفرت او در یک کلام خلاصه شده بود: او از ضعف یورا متنفر بود.
ناگهان یورا احساس سرگیجه شدیدی کرد. تپش قلبش تبدیل به کوبیدن دیوانهوار شد. دستش را روی سینهاش فشار داد و پلکهایش سنگین شد.
ـ باب... آیی...
ساجین که انتظار این واکنش را نداشت، برای اولین بار در چهرهاش وحشت نشست. روزنامه از دستش افتاد و مرد با عجله از پشت میز بلند شد.
ااادامه دارد🥺✨️🎀***
پارت دو: «تاوان دیرآمدن» 🩺💔
صبح، نور خاکستری خورشید سعی داشت تاریکی سنگین خانه را بشکند، اما تنش شب گذشته هنوز مثل مه غلیظی روی خانه سایه افکنده بود. یورا با چشمانی پفکرده و قلبی که مدام تندتر از حد معمول میزد، از رختخواب بلند شد. او بیماری مادرزادی قلب داشت؛ یک وضعیت که ساجین از آن **اطلاع کامل داشت** و همین موضوع، عصبانیت او را چندین برابر میکرد، چون او هرگز این بیماری را نشانه ضعف یورا میدانست، نه یک مشکل پزشکی.
وقتی وارد آشپزخانه شد، ساجین پشت میز نشسته بود و روزنامه میخواند. قهوهاش را با صدای بلندی نوشید. یورا به سمت یخچال رفت تا شیر بردارد، اما دستش کمی لرزید.
ساجین روزنامه را تا کرد و با همان لحن خشک همیشگی گفت:
ـ امروز صبحونه نداری. و تا اطلاع ثانوی، بیرون رفتن ممنوعه.
یورا شیر را گذاشت سر جایش. نفس عمیقی کشید تا تپش نامنظم قلبش آرام بگیرد، اما موفق نشد.
ـ بابایی... من دیشب...
ـ ساکت! حرف اضافه نزن. من گفتم نباید دیر بیای. تو سلامتی خودت رو هم به خطر میندازی و این یعنی بیمسئولیتی مطلق.
کلمهی «بیمسئولیتی» مثل یک ضربه به یورا خورد. او میدانست که باید محتاط باشد، اما دلش طاقت نیاورده بود که دوستش تنها بماند.
ـ خب... خب این قلب من است. من نمیتونم جلوی تپیدنش رو بگیرم!
ساجین با تمسخر نگاهش کرد.
ـ اگر نمیتونی جلوی قلبت رو بگیری، پس باید جلوی رفتارت رو بگیری. من یه دختر نمیخوام که هر لحظه نگران بیفتم دنبالش. یا سالم باش، یا اصلا نباش!
یورا دهانش باز ماند. این بدترین جملهای بود که ساجین میتوانست بگوید. انگار عشق و نفرت او در یک کلام خلاصه شده بود: او از ضعف یورا متنفر بود.
ناگهان یورا احساس سرگیجه شدیدی کرد. تپش قلبش تبدیل به کوبیدن دیوانهوار شد. دستش را روی سینهاش فشار داد و پلکهایش سنگین شد.
ـ باب... آیی...
ساجین که انتظار این واکنش را نداشت، برای اولین بار در چهرهاش وحشت نشست. روزنامه از دستش افتاد و مرد با عجله از پشت میز بلند شد.
ااادامه دارد🥺✨️🎀***
- ۱۴.۰k
- ۱۹ بهمن ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۵)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط