بخش دوم
... راوی صحنه را اینگونه روایت کرد:
«اسد بیتاب بود و میدید دیگر راهی برای ادامه باقی نمانده.»
اسد سرش را برگرداند، به راوی خیره شد و گفت:
«سکوت کن، راوی! چه کسی گفته من بیتابم؟ این ماجرا فقط میان من و جلال جریان دارد.»
بعد دوباره رو به جلال کرد و فریاد زد:
«دریا غروب فقر است، جلال. همه سرودِ غرق را زمزمه میکنند. چگونه بگویم به مردم که امیدشان دروغ است؟ قلاب به دستمان دادی و حالا میخواهی دوباره به چاه برگردیم؟ این بنبست را باید شکست. ما شنا یاد میگیریم و کوسهها را یکییکی از سر راه برمیداریم. روزمان را سیاه کردی، جلال!»
ناخدا لحظهای تامل کرد، سپس گفت:
«کوچهها از کوسهها پر است. میخواهی پاداششان را با گوشت ما بدهی؟ ساحل را به تاراج بسپاری؟ اصلاً میدانی تور را کجا پهن کردهای؟ همه را باخبر کردی. و آن صدای دیگر—راوی—چه کسی بود که حرفمان را قطع کرد؟ اسد، با که نجوا میکردی؟»
راوی از میان همهمه پاسخ داد:
«من خالقتان هستم.»
اسد گویی از هوش رفت و پرسید:
«تو خالق ما؟»
سکوت سنگینی حکمفرما شد. بعد اسد با طعنه ادامه داد:
«خب این دیوانه کیست که وسط داستان ما ایستاده و میخواهد شعرمان را از نو بنویسد؟»
باز سکوت. اسد نگاهی به راوی انداخت و پرسید:
«پس تو عاملی؟»
و ناخدا جلال بیدرنگ گفت:
«بله، خودت عامل ما هستی.»
و آن دو، بیدرنگ، دست راوی را گرفتند و او را به دل دریای مواج افکندند—جایی که حالا او باید هنر شنا کردن بیاموزد.
راوی:
«وقتی مرا به دریا انداختند، شیفتگی لحظهای کنار رفت و خودم را در عمق آب یافتم. موجها یقهام را چسبیده بودند و هر سرفهی آب، گلویم را پر میکرد. تلاش کردم دست و پا بزنم، اما هر جنبش، خشم دریا را برمیانگیخت و بیشتر زیر میکشید.
پلکهایم سنگینی کرد و دیدم همهچیز تیره و مبهم است. وقتی چشم باز کردم، چشمهایم را خیره بر چهرهی کودکی یافتم که روی سنگریزههای کمعمق کنارم ایستاده بود. زیر چشمهایش سایهای کبود بود، چهرهاش پاک اما خسته.
پرسیدم:
«تو کی هستی؟»
او بیآنکه پلک بزند جواب داد:
«حصار.»
گام برداشت و کنارم ایستاد. من تلاش کردم بنشینم، خسته و خیس، اما گوشهی لبخندی زد و گفت:
«من بچهی اسدم. وقتی پدرم برای فتح دریا رفت، او را گرفتند.»
کیف چرمی کوچکی در دستش بود. آن را باز کرد و داخلش قلابی فرسوده بیرون زد. با صدایی آرام ادامه داد:
«این قلاب پدرم بود. دستهاش هنوز هم همراهم است. تنها دلیلی که هنوز نفس میکشم...»
کمی مکث کردم و پرسیدم:
«کجا میروی؟»
کودک بدون نگاهکردن پاسخ داد:
«به سمت مرداب.»...
«اسد بیتاب بود و میدید دیگر راهی برای ادامه باقی نمانده.»
اسد سرش را برگرداند، به راوی خیره شد و گفت:
«سکوت کن، راوی! چه کسی گفته من بیتابم؟ این ماجرا فقط میان من و جلال جریان دارد.»
بعد دوباره رو به جلال کرد و فریاد زد:
«دریا غروب فقر است، جلال. همه سرودِ غرق را زمزمه میکنند. چگونه بگویم به مردم که امیدشان دروغ است؟ قلاب به دستمان دادی و حالا میخواهی دوباره به چاه برگردیم؟ این بنبست را باید شکست. ما شنا یاد میگیریم و کوسهها را یکییکی از سر راه برمیداریم. روزمان را سیاه کردی، جلال!»
ناخدا لحظهای تامل کرد، سپس گفت:
«کوچهها از کوسهها پر است. میخواهی پاداششان را با گوشت ما بدهی؟ ساحل را به تاراج بسپاری؟ اصلاً میدانی تور را کجا پهن کردهای؟ همه را باخبر کردی. و آن صدای دیگر—راوی—چه کسی بود که حرفمان را قطع کرد؟ اسد، با که نجوا میکردی؟»
راوی از میان همهمه پاسخ داد:
«من خالقتان هستم.»
اسد گویی از هوش رفت و پرسید:
«تو خالق ما؟»
سکوت سنگینی حکمفرما شد. بعد اسد با طعنه ادامه داد:
«خب این دیوانه کیست که وسط داستان ما ایستاده و میخواهد شعرمان را از نو بنویسد؟»
باز سکوت. اسد نگاهی به راوی انداخت و پرسید:
«پس تو عاملی؟»
و ناخدا جلال بیدرنگ گفت:
«بله، خودت عامل ما هستی.»
و آن دو، بیدرنگ، دست راوی را گرفتند و او را به دل دریای مواج افکندند—جایی که حالا او باید هنر شنا کردن بیاموزد.
راوی:
«وقتی مرا به دریا انداختند، شیفتگی لحظهای کنار رفت و خودم را در عمق آب یافتم. موجها یقهام را چسبیده بودند و هر سرفهی آب، گلویم را پر میکرد. تلاش کردم دست و پا بزنم، اما هر جنبش، خشم دریا را برمیانگیخت و بیشتر زیر میکشید.
پلکهایم سنگینی کرد و دیدم همهچیز تیره و مبهم است. وقتی چشم باز کردم، چشمهایم را خیره بر چهرهی کودکی یافتم که روی سنگریزههای کمعمق کنارم ایستاده بود. زیر چشمهایش سایهای کبود بود، چهرهاش پاک اما خسته.
پرسیدم:
«تو کی هستی؟»
او بیآنکه پلک بزند جواب داد:
«حصار.»
گام برداشت و کنارم ایستاد. من تلاش کردم بنشینم، خسته و خیس، اما گوشهی لبخندی زد و گفت:
«من بچهی اسدم. وقتی پدرم برای فتح دریا رفت، او را گرفتند.»
کیف چرمی کوچکی در دستش بود. آن را باز کرد و داخلش قلابی فرسوده بیرون زد. با صدایی آرام ادامه داد:
«این قلاب پدرم بود. دستهاش هنوز هم همراهم است. تنها دلیلی که هنوز نفس میکشم...»
کمی مکث کردم و پرسیدم:
«کجا میروی؟»
کودک بدون نگاهکردن پاسخ داد:
«به سمت مرداب.»...
- ۲.۲k
- ۰۸ تیر ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط