بخش دوم

... راوی صحنه را این‌گونه روایت کرد:
«اسد بی‌تاب بود و می‌دید دیگر راهی برای ادامه باقی نمانده.»

اسد سرش را برگرداند، به راوی خیره شد و گفت:
«سکوت کن، راوی! چه کسی گفته من بی‌تابم؟ این ماجرا فقط میان من و جلال جریان دارد.»

بعد دوباره رو به جلال کرد و فریاد زد:
«دریا غروب فقر است، جلال. همه سرودِ غرق را زمزمه می‌کنند. چگونه بگویم به مردم که امیدشان دروغ است؟ قلاب به دست‌مان دادی و حالا می‌خواهی دوباره به چاه برگردیم؟ این بن‌بست را باید شکست. ما شنا یاد می‌گیریم و کوسه‌ها را یکی‌یکی از سر راه برمی‌داریم. روزمان را سیاه کردی، جلال!»

ناخدا لحظه‌ای تامل کرد، سپس گفت:
«کوچه‌ها از کوسه‌ها پر است. می‌خواهی پاداششان را با گوشت ما بدهی؟ ساحل را به تاراج بسپاری؟ اصلاً می‌دانی تور را کجا پهن کرده‌ای؟ همه را باخبر کردی. و آن صدای دیگر—راوی—چه کسی بود که حرفمان را قطع کرد؟ اسد، با که نجوا می‌کردی؟»

راوی از میان همهمه پاسخ داد:
«من خالقتان هستم.»

اسد گویی از هوش رفت و پرسید:
«تو خالق ما؟»

سکوت سنگینی حکمفرما شد. بعد اسد با طعنه ادامه داد:
«خب این دیوانه کیست که وسط داستان ما ایستاده و می‌خواهد شعرمان را از نو بنویسد؟»

باز سکوت. اسد نگاهی به راوی انداخت و پرسید:
«پس تو عاملی؟»

و ناخدا جلال بی‌درنگ گفت:
«بله، خودت عامل ما هستی.»

و آن دو، بی‌درنگ، دست راوی را گرفتند و او را به دل دریای مواج افکندند—جایی که حالا او باید هنر شنا کردن بیاموزد.

راوی:
«وقتی مرا به دریا انداختند، شیفتگی لحظه‌ای کنار رفت و خودم را در عمق آب یافتم. موج‌ها یقه‌ام را چسبیده بودند و هر سرفه‌ی آب، گلویم را پر می‌کرد. تلاش کردم دست و پا بزنم، اما هر جنبش، خشم دریا را برمی‌انگیخت و بیشتر زیر می‌کشید.

پلک‌هایم سنگینی کرد و دیدم همه‌چیز تیره و مبهم است. وقتی چشم باز کردم، چشم‌هایم را خیره بر چهره‌ی کودکی یافتم که روی سنگریزه‌های کم‌عمق کنارم ایستاده بود. زیر چشم‌هایش سایه‌ای کبود بود، چهره‌اش پاک اما خسته.

پرسیدم:
«تو کی هستی؟»

او بی‌آن‌که پلک بزند جواب داد:
«حصار.»

گام برداشت و کنارم ایستاد. من تلاش کردم بنشینم، خسته و خیس، اما گوشه‌ی لبخندی زد و گفت:
«من بچه‌ی اسدم. وقتی پدرم برای فتح دریا رفت، او را گرفتند.»

کیف چرمی کوچکی در دستش بود. آن را باز کرد و داخلش قلابی فرسوده بیرون زد. با صدایی آرام ادامه داد:
«این قلاب پدرم بود. دست‌هاش هنوز هم همراهم است. تنها دلیلی که هنوز نفس می‌کشم...»

کمی مکث کردم و پرسیدم:
«کجا می‌روی؟»

کودک بدون نگاه‌کردن پاسخ داد:
«به سمت مرداب.»...
دیدگاه ها (۱)

𝐈 𝐧𝐞𝐞𝐝 𝐲𝐨𝐮 𝐏³بورا یه قدم عقب رفت. نترسیده بود .فقط ....فهمید...

✦ اولین گناه ✦فصل سی‌ودوم: دخمه---او آمد.وسط راهرو. وسط بوسه...

.#حکایت_آموزنده روزی ابلیس نزد فرعون رفت. فرعون خوشه‌ای انگو...

اتاقی که وجود نداشت(part3)روزهای بعد، خانه دیگر به اندازه‌ی ...

رمان تاجی از سوءتفاهم

سامان بالاخره فهمید یک جای این ماجرا اشتباه بوده...اما نه آن...

𝐋𝐄𝐒𝐒𝐎𝐍فصل دوم | پارت ۲۷ | رو‌به‌رومرد چند قدم جلو آمد.جونگ‌ک...

رمان: آخرین رقص در قصر#𝗧𝗵𝗲_𝗟𝗮𝘀𝘁_𝗗𝗮𝗻𝗰𝗲_𝗶𝗻_𝘁𝗵𝗲_𝗣𝗮𝗹𝗮𝗰𝗲Part_10فص...

تالار در سکوت فرو رفته بود.سوکونا روی تخت سنگی نشسته بود و ب...

ا/ت هنوز به پیام سوکجین خیره شده بود.«رسیدی؟»پیام ساده‌ای بو...

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط