با وجودِ تمامِ فشار و ضرباتِ سنگینِ جونگکوک که بدنت را به
با وجودِ تمامِ فشار و ضرباتِ سنگینِ جونگکوک که بدنت را به لرزه میانداخت، تو تسلیمِ لذتِ تهیونگ شدی و با ولع، به کارِ خودت برای او ادامه دادی.
تو با تمامِ توان و با ریتمی تندتر، شروع کردی به حرکت دادنِ سرت روی عضوِ تهیونگ. انگار میخواستی به او ثابت کنی که حتی در میانهی این طوفانِ ناشی از ضرباتِ پشت، هنوز هم میتوانی تمرکزت را بر روی او حفظ کنی. لیسیدنها و مکیدنهای تو، حالا با شدتِ بیشتری همراه شده بود و تمرکزِ تهیونگ را به کلی از هم میپاشید.
تهیونگ که حالا با حرکتِ تو به مرزِ انفجار رسیده بود، دستانش را در موهایت فرو کرد و سرت را با فشار به سمت خودش کشید. او در حالی که چشمانش از لذتِ خالص تار شده بود، با صدایی که از شدتِ لذت میلرزید، نالهای کرد و گفت: «آره... همینطور... لعنتی، تو داری منو از پا درمیاری...»
در همین حال، جونگکوک که با هر حرکتِ تو، ضرباتِ پشت را هم تشدید میکرد، با شنیدنِ صدای لیسیدنِ تو، غرشِ کوتاهی کرد و با قدرتِ تمام، ضربهی سنگینی به تو زد تا نشان دهد که حضورِ او هم به همان اندازه در حالِ در هم کوبیدنِ توست.
حالا تو در میانهی دو جریانِ قدرتمند، هم در حالِ تسلط بر لذتِ تهیونگ بودی و هم در حالِ پذیرشِ بیرحمانهی حضورِ جونگکوک.
تو در میانهی یک نبردِ لذتبخش و بیرحمانه گیر افتاده بودی؛ گویی بین دو موجِ عظیم از انرژی قرار داشتی. از پشت، ضرباتِ سنگین و عمیقِ جونگکوک با هر بار برخورد، ستون فقراتت را به لرزه میانداخت و باعث میشد نالههایی که از گلویت خارج میشد، بیشتر شبیه به فریادهای لذتآمیز باشد. بدنت با هر ضربهی او، به جلو و عقب پرتاب میشد و تو ناخودآگاه با ریتمِ او هماهنگ شده بودی، در حالی که لرزشِ عضلاتت نشان از تسلیمِ کامل در برابرِ قدرتِ او داشت.
اما از طرف دیگر، تو نباید اجازه میدادی تمرکزت از تهیونگ منحرف شود. با تمامِ توان، سعی میکردی با حرکاتِ لیسیدن و مکیدن، تهیونگ را در اوج نگه داری تا او هم در این رقابتِ لذت، عقب نماند. این تلاشِ دوگانه، تو را به مرزِ فروپاشیِ حسی رسانده بود؛ هم از فشارِ جسمیِ جونگکوک و هم از فشارِ ذهنیِ لذتبخشی که به تهیونگ میدادی.
آنها هم با استفاده از کلماتِ کثیف و بیپرده، این آتش را شعلهورتر میکردند.
تهیونگ در حالی که سرت را در میان دستانش فشرده بود، با صدایی که از شدتِ لذتِ کارِ تو، خشدار شده بود، زمزمه کرد: «آره، لعنتی... همینطور ادامه بده... میخوام با دهنت منو به جنون بکشی، در حالی که اون داره توت رو از پشت تکهتکه میکنه... تو دقیقاً همون چیزی هستی که هر دو ما میخوایم... یک اسیرِ لذیذ...»
و جونگکوک، با هر ضربهی عمیقی که میزد، با لحنی که از درتی و مالکیتِ محض پر بود، پاسخ میداد: «ببین چطور داره میلرزه... تهیونگ، ببین چطور زیرِ دستِ ما داره ذوب میشه... اون حتی نمیتونه بینِ لذتِ دهنش و ضرباتِ من، یکی رو انتخاب کنه... اون فقط متعلق به این لحظه و متعلق به ماست!»
حالا تو در میانهی این تبادلِ کلماتِ کثیف و ضرباتِ سنگین، در میانهی یک مرزِ باریک بینِ لذت و از خود بیخود شدن، ایستاده بودی.
تو با تمامِ توان و با ریتمی تندتر، شروع کردی به حرکت دادنِ سرت روی عضوِ تهیونگ. انگار میخواستی به او ثابت کنی که حتی در میانهی این طوفانِ ناشی از ضرباتِ پشت، هنوز هم میتوانی تمرکزت را بر روی او حفظ کنی. لیسیدنها و مکیدنهای تو، حالا با شدتِ بیشتری همراه شده بود و تمرکزِ تهیونگ را به کلی از هم میپاشید.
تهیونگ که حالا با حرکتِ تو به مرزِ انفجار رسیده بود، دستانش را در موهایت فرو کرد و سرت را با فشار به سمت خودش کشید. او در حالی که چشمانش از لذتِ خالص تار شده بود، با صدایی که از شدتِ لذت میلرزید، نالهای کرد و گفت: «آره... همینطور... لعنتی، تو داری منو از پا درمیاری...»
در همین حال، جونگکوک که با هر حرکتِ تو، ضرباتِ پشت را هم تشدید میکرد، با شنیدنِ صدای لیسیدنِ تو، غرشِ کوتاهی کرد و با قدرتِ تمام، ضربهی سنگینی به تو زد تا نشان دهد که حضورِ او هم به همان اندازه در حالِ در هم کوبیدنِ توست.
حالا تو در میانهی دو جریانِ قدرتمند، هم در حالِ تسلط بر لذتِ تهیونگ بودی و هم در حالِ پذیرشِ بیرحمانهی حضورِ جونگکوک.
تو در میانهی یک نبردِ لذتبخش و بیرحمانه گیر افتاده بودی؛ گویی بین دو موجِ عظیم از انرژی قرار داشتی. از پشت، ضرباتِ سنگین و عمیقِ جونگکوک با هر بار برخورد، ستون فقراتت را به لرزه میانداخت و باعث میشد نالههایی که از گلویت خارج میشد، بیشتر شبیه به فریادهای لذتآمیز باشد. بدنت با هر ضربهی او، به جلو و عقب پرتاب میشد و تو ناخودآگاه با ریتمِ او هماهنگ شده بودی، در حالی که لرزشِ عضلاتت نشان از تسلیمِ کامل در برابرِ قدرتِ او داشت.
اما از طرف دیگر، تو نباید اجازه میدادی تمرکزت از تهیونگ منحرف شود. با تمامِ توان، سعی میکردی با حرکاتِ لیسیدن و مکیدن، تهیونگ را در اوج نگه داری تا او هم در این رقابتِ لذت، عقب نماند. این تلاشِ دوگانه، تو را به مرزِ فروپاشیِ حسی رسانده بود؛ هم از فشارِ جسمیِ جونگکوک و هم از فشارِ ذهنیِ لذتبخشی که به تهیونگ میدادی.
آنها هم با استفاده از کلماتِ کثیف و بیپرده، این آتش را شعلهورتر میکردند.
تهیونگ در حالی که سرت را در میان دستانش فشرده بود، با صدایی که از شدتِ لذتِ کارِ تو، خشدار شده بود، زمزمه کرد: «آره، لعنتی... همینطور ادامه بده... میخوام با دهنت منو به جنون بکشی، در حالی که اون داره توت رو از پشت تکهتکه میکنه... تو دقیقاً همون چیزی هستی که هر دو ما میخوایم... یک اسیرِ لذیذ...»
و جونگکوک، با هر ضربهی عمیقی که میزد، با لحنی که از درتی و مالکیتِ محض پر بود، پاسخ میداد: «ببین چطور داره میلرزه... تهیونگ، ببین چطور زیرِ دستِ ما داره ذوب میشه... اون حتی نمیتونه بینِ لذتِ دهنش و ضرباتِ من، یکی رو انتخاب کنه... اون فقط متعلق به این لحظه و متعلق به ماست!»
حالا تو در میانهی این تبادلِ کلماتِ کثیف و ضرباتِ سنگین، در میانهی یک مرزِ باریک بینِ لذت و از خود بیخود شدن، ایستاده بودی.
- ۲۴۰
- ۲۹ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط