مهمونی پارت ۵۰
از نگاه لونا 🖤
دیگه نتونستم پشت در بمونم.
قلبم محکم به سینهام میکوبید.
دستگیره رو گرفتم و در رو باز کردم.
هر دو نفر همون لحظه برگشتن سمتم.
ـ دربارهی چی حرف میزنید؟
تهیونگ خشکش زد.
کای هم برای چند ثانیه فقط نگاهم کرد.
پشت سرم، جونگکوک با دستپاچگی وارد شد.
ـ لونا، صبر کن...
ـ نه.
نگاهم هنوز روی تهیونگ بود.
ـ من میخوام بدونم دربارهی چی حرف میزدید.
تهیونگ جلو اومد.
ـ تو نباید اینجا میبودی.
ـ چرا؟
ـ چون این موضوع به تو مربوط نیست.
با شنیدن این جمله، خندیدم.
ولی خندهام بیشتر شبیه بغض بود.
ـ به من مربوط نیست؟
چند قدم جلو رفتم.
ـ اسم منو شنیدم.
ـ شنیدم کای ازت پرسید چرا منو لو ندادی.
تهیونگ ساکت شد.
نگاهم بین اون و کای چرخید.
ـ من چی رو لو دادم؟
هیچ جوابی نیومد.
ـ تهیونگ؟
صدایم آرومتر شد.
ـ من چی رو لو دادم؟
کای نگاهش رو از من گرفت.
تهیونگ نفس عمیقی کشید.
ـ لونا، الان وقتش نیست.
ـ پس کی وقته؟
صدایم لرزید.
ـ وقتی دوباره یکی بمیره؟
تهیونگ نزدیکتر شد.
ـ من فقط سعی کردم ازت محافظت کنم.
با شنیدن این جمله، قدمم متوقف شد.
ـ از چی؟
سکوت.
ـ از کی؟
باز هم سکوت.
نگاهم روی صورت تهیونگ موند.
بعد کای آرام گفت:
ـ از حقیقت.
برگشتم سمتش.
ـ چه حقیقتی؟
کای چیزی نگفت.
تهیونگ با نگاه تندی بهش خیره شد.
ـ کای.
ـ چی؟
ـ این موضوع بین من و توئه.
کای پوزخند زد.
ـ دیگه نیست.
بعد به من نگاه کرد.
ـ چون خودش شنید.
گلوی من خشک شد.
ـ چی رو؟
کای جواب نداد.
نگاهم دوباره روی تهیونگ ثابت شد.
ـ تو از اول میدونستی؟
تهیونگ برای اولین بار نگاهش رو ازم دزدید.
همین کافی بود.
چشمهام پر از اشک شد.
ـ تهیونگ...
صدایم شکست.
ـ تو از اول میدونستی؟ 🖤
خدا حمایت کنندگان رو دوست دارد.سوره ی فیکشن،آیه ۳
دیگه نتونستم پشت در بمونم.
قلبم محکم به سینهام میکوبید.
دستگیره رو گرفتم و در رو باز کردم.
هر دو نفر همون لحظه برگشتن سمتم.
ـ دربارهی چی حرف میزنید؟
تهیونگ خشکش زد.
کای هم برای چند ثانیه فقط نگاهم کرد.
پشت سرم، جونگکوک با دستپاچگی وارد شد.
ـ لونا، صبر کن...
ـ نه.
نگاهم هنوز روی تهیونگ بود.
ـ من میخوام بدونم دربارهی چی حرف میزدید.
تهیونگ جلو اومد.
ـ تو نباید اینجا میبودی.
ـ چرا؟
ـ چون این موضوع به تو مربوط نیست.
با شنیدن این جمله، خندیدم.
ولی خندهام بیشتر شبیه بغض بود.
ـ به من مربوط نیست؟
چند قدم جلو رفتم.
ـ اسم منو شنیدم.
ـ شنیدم کای ازت پرسید چرا منو لو ندادی.
تهیونگ ساکت شد.
نگاهم بین اون و کای چرخید.
ـ من چی رو لو دادم؟
هیچ جوابی نیومد.
ـ تهیونگ؟
صدایم آرومتر شد.
ـ من چی رو لو دادم؟
کای نگاهش رو از من گرفت.
تهیونگ نفس عمیقی کشید.
ـ لونا، الان وقتش نیست.
ـ پس کی وقته؟
صدایم لرزید.
ـ وقتی دوباره یکی بمیره؟
تهیونگ نزدیکتر شد.
ـ من فقط سعی کردم ازت محافظت کنم.
با شنیدن این جمله، قدمم متوقف شد.
ـ از چی؟
سکوت.
ـ از کی؟
باز هم سکوت.
نگاهم روی صورت تهیونگ موند.
بعد کای آرام گفت:
ـ از حقیقت.
برگشتم سمتش.
ـ چه حقیقتی؟
کای چیزی نگفت.
تهیونگ با نگاه تندی بهش خیره شد.
ـ کای.
ـ چی؟
ـ این موضوع بین من و توئه.
کای پوزخند زد.
ـ دیگه نیست.
بعد به من نگاه کرد.
ـ چون خودش شنید.
گلوی من خشک شد.
ـ چی رو؟
کای جواب نداد.
نگاهم دوباره روی تهیونگ ثابت شد.
ـ تو از اول میدونستی؟
تهیونگ برای اولین بار نگاهش رو ازم دزدید.
همین کافی بود.
چشمهام پر از اشک شد.
ـ تهیونگ...
صدایم شکست.
ـ تو از اول میدونستی؟ 🖤
خدا حمایت کنندگان رو دوست دارد.سوره ی فیکشن،آیه ۳
- ۸.۱k
- ۲۹ مرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۳)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط