داستان کوتاه در انتظارش نویسنده الهه پورعلی
#پارت هشت
وقتی به داخل خانه برگشتم با چشم به دنبال او بودم که یافتمش، در دورترین فاصله از خودم، برعکس دقایقی قبل نگاهش به سمتم بود و من از این موضوع غرق لذت بودم، روی مبل نشستم و مشغول صحبت با میهمانان شدم.
وقت دادن کادوها که رسید تنها چیزی که از ذهنم رد میشد این بود که آیا برایم کادو گرفته یا نه؟
تمام اهل فامیل یکی-یکی برای روبوسی آمدند و کادوهایشان را دادند.
با بلند شدنش از روی مبل از زور هیجان ضربان قلبم شدت یافت تا جایی که احساس میکردم قفسه سینهام شکاف خواهد برداشت.
نزدیکتر آمد، با هر قدمش به سمت من، گویی که یکبار میمردم و زنده میشدم، آه چه حس گنگی بود خدایا.
بالاخره به من رسید و در چند قرمی من ایستاد.
لب به سخن باز کرد و با صدای مردانه و دلنشین برایم سخن گفت:
- تولدت مبارک سودهجان، امیدوارم به همهی آرزوهات برسی.
لعنتی همهی آرزوی من تو هستی، تو...
جعبهای به سمتم گرفت و من هنوز محو آن دستان مردانهی کممو بودم، کاش موقع گرفتن جعبه اتفاقی دستش به دستم برخورد میکرد.
اَه، چه میگویی سوده، دیوانه شدهای؟
نفسی کشیده و با احتیاط جعبه را از او گرفتم و با گفتن ممنون به این اتفاق شیرین فیصله دادم.
داخل جعبه چه میتوانست باشد چه چیزی که عشق زندگیم برایم خریده بود؟
چشمانم را بسته و دوباره باز کردم و با باز کردن جعبه چشمم به کتابی افتاد که با خواندن نامش قلب ضعیفم زیرورو شد،/نام کتاب: (باتوبودن)/ سرم را بلند کردم و با دیدن چشمان خندانِ همچون مرواریدش لبخند بر روی لبانم نشست.
خدایا از فرط شادی رو به جنونم، این کتاب بیانگر چیست؟ حسش؟ یا اتفاقی این کتاب را خریده. اگر حسی داشت چرا نگاهش بیتاب نبود؟
چرا سعی نمیکرد مثل من، تمام نگاهش غرق من باشد؟
چرا...
چرا...
هرچه که بود قلبم با صدای بلندی میکوبید و زمین و زمان را از این عشق پاک با خبر میکرد.
آن روز هم با تمام اتفاقاتش رقم خورد و من را از روی زمین به سمت شهر آرزوها برد.
با بستن دفتر خاطره لبخندی از جنس عشق بر روی لبانم نقش بست.
چه حیف که از آن روز از حسش مطلع نشدهام کاش روزی برسد که با تمام وجودش اعتراف به عشق کند و مرا برای خویش بخواهد.
صدای مادر میآید و از بوی خوشآیند غذا میفهمم که موقع شام است.
با خروجم از اتاق، سُها خواهر کوچک و ریزه-میزهام نیز از اتاقش خارج میشود و با شیرین زبانی میگوید:
- آبجی بغلم کن.
میدود و در عالم کودکی به من رسیده و بغلم میپرد. موهای بلندش را نوازش میکنم و یک دور، دور خانه میچرخانمش.
صدای قهقهههای بچهگانهاش حالم را خوب میکند.
با هم به سمت سفرهی پهن شده میرویم و در کنار پدر و مادر مشغول خوردن شام میشویم.
یادم باشد بعد از شام به حیاط رفته و کمی با ستارههای درخشان و پرامیدم همکلام شوم.
به راستی که ایکاش آنها هم توان سخن گفتن با مرا داشتند و از عشق برایم سخن میگفتند.
من از ساعدم میگفتم و آنها از روز وصال حرف میزدند.
من از عشقم میگفتم و آنها رسیدن به هم را برایم تعریف میکردند.
من از عشق میگفتم و آنها از عاشق شدن ساعد بر من سخن میگفتند.
آهی میکشم و غذایم را تمام میکنم. در این سن کم چه بد درگیر این عشق آسمانی شدهام و این عشق چه محکم مرا در خود کشیده و رهایم نمیکند.
وقتی به داخل خانه برگشتم با چشم به دنبال او بودم که یافتمش، در دورترین فاصله از خودم، برعکس دقایقی قبل نگاهش به سمتم بود و من از این موضوع غرق لذت بودم، روی مبل نشستم و مشغول صحبت با میهمانان شدم.
وقت دادن کادوها که رسید تنها چیزی که از ذهنم رد میشد این بود که آیا برایم کادو گرفته یا نه؟
تمام اهل فامیل یکی-یکی برای روبوسی آمدند و کادوهایشان را دادند.
با بلند شدنش از روی مبل از زور هیجان ضربان قلبم شدت یافت تا جایی که احساس میکردم قفسه سینهام شکاف خواهد برداشت.
نزدیکتر آمد، با هر قدمش به سمت من، گویی که یکبار میمردم و زنده میشدم، آه چه حس گنگی بود خدایا.
بالاخره به من رسید و در چند قرمی من ایستاد.
لب به سخن باز کرد و با صدای مردانه و دلنشین برایم سخن گفت:
- تولدت مبارک سودهجان، امیدوارم به همهی آرزوهات برسی.
لعنتی همهی آرزوی من تو هستی، تو...
جعبهای به سمتم گرفت و من هنوز محو آن دستان مردانهی کممو بودم، کاش موقع گرفتن جعبه اتفاقی دستش به دستم برخورد میکرد.
اَه، چه میگویی سوده، دیوانه شدهای؟
نفسی کشیده و با احتیاط جعبه را از او گرفتم و با گفتن ممنون به این اتفاق شیرین فیصله دادم.
داخل جعبه چه میتوانست باشد چه چیزی که عشق زندگیم برایم خریده بود؟
چشمانم را بسته و دوباره باز کردم و با باز کردن جعبه چشمم به کتابی افتاد که با خواندن نامش قلب ضعیفم زیرورو شد،/نام کتاب: (باتوبودن)/ سرم را بلند کردم و با دیدن چشمان خندانِ همچون مرواریدش لبخند بر روی لبانم نشست.
خدایا از فرط شادی رو به جنونم، این کتاب بیانگر چیست؟ حسش؟ یا اتفاقی این کتاب را خریده. اگر حسی داشت چرا نگاهش بیتاب نبود؟
چرا سعی نمیکرد مثل من، تمام نگاهش غرق من باشد؟
چرا...
چرا...
هرچه که بود قلبم با صدای بلندی میکوبید و زمین و زمان را از این عشق پاک با خبر میکرد.
آن روز هم با تمام اتفاقاتش رقم خورد و من را از روی زمین به سمت شهر آرزوها برد.
با بستن دفتر خاطره لبخندی از جنس عشق بر روی لبانم نقش بست.
چه حیف که از آن روز از حسش مطلع نشدهام کاش روزی برسد که با تمام وجودش اعتراف به عشق کند و مرا برای خویش بخواهد.
صدای مادر میآید و از بوی خوشآیند غذا میفهمم که موقع شام است.
با خروجم از اتاق، سُها خواهر کوچک و ریزه-میزهام نیز از اتاقش خارج میشود و با شیرین زبانی میگوید:
- آبجی بغلم کن.
میدود و در عالم کودکی به من رسیده و بغلم میپرد. موهای بلندش را نوازش میکنم و یک دور، دور خانه میچرخانمش.
صدای قهقهههای بچهگانهاش حالم را خوب میکند.
با هم به سمت سفرهی پهن شده میرویم و در کنار پدر و مادر مشغول خوردن شام میشویم.
یادم باشد بعد از شام به حیاط رفته و کمی با ستارههای درخشان و پرامیدم همکلام شوم.
به راستی که ایکاش آنها هم توان سخن گفتن با مرا داشتند و از عشق برایم سخن میگفتند.
من از ساعدم میگفتم و آنها از روز وصال حرف میزدند.
من از عشقم میگفتم و آنها رسیدن به هم را برایم تعریف میکردند.
من از عشق میگفتم و آنها از عاشق شدن ساعد بر من سخن میگفتند.
آهی میکشم و غذایم را تمام میکنم. در این سن کم چه بد درگیر این عشق آسمانی شدهام و این عشق چه محکم مرا در خود کشیده و رهایم نمیکند.
- ۲.۹k
- ۲۴ بهمن ۱۴۰۲
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط