چپتر هشتم
صبح روز بعد، اولین چیزی که بعد از بیدار شدن دیدی، کاپشن مایکی بود.
همان کاپشنی که هنوز روی صندلی اتاقت افتاده بود.
چند ثانیه به آن خیره شدی.
بعد سریع نگاهت را برگرداندی.
— چرا دارم به یه کاپشن زل می‌زنم...؟
با غر زدن از تخت پایین آمدی.
---
قبل از رفتن به مدرسه تصمیم گرفتی کاپشن را مرتب کنی.
بالاخره قرار بود آن را پس بدهی.
هنگام تا کردنش، دستت به چیزی داخل یکی از جیب‌ها خورد.
اخم کردی.
— هوم؟
دستت را داخل جیب بردی.
و یک جسم کوچک بیرون آوردی.
یه جاکلیدی.
جاکلیدی‌ای که شکل یک تایاکی کوچک داشت.
چند ثانیه به آن خیره شدی.
— جدی...؟
باور کردنش سخت نبود.
این دقیقاً شبیه چیزی بود که مایکی دوست داشت.
اما چیزی که تعجبت را بیشتر کرد، این بود که جاکلیدی قدیمی به نظر می‌رسید.
نه چیزی که تازه خریده باشند.
انگار مدت زیادی همراهش بوده.
---
وقتی به مدرسه رسیدی، هنوز جاکلیدی توی کیفت بود.
تمام طول کلاس با خودت فکر می‌کردی.
باید پسش می‌دادی؟
یا اول می‌پرسیدی مال خودش هست یا نه؟
بالاخره تصمیم گرفتی بعد از مدرسه پیدایش کنی.
---
اما پیدا کردن مایکی هیچ‌وقت به آن راحتی که فکر می‌کردی نبود.
زنگ آخر خورد.
حیاط را گشتی.
پشت ساختمان را گشتی.
حتی پشت‌بام را هم نگاه کردی.
هیچ اثری از او نبود.
---
در عوض...
باجی را پیدا کردی.
اشتباه بزرگی بود.
— اوه!
تا چشمت به او افتاد فهمیدی بد شد.
— فرشته!
— نه.
— فرشته!
— نه.
— فرشته!
— باجی قسم می‌خورم...
اما دیگر دیر شده بود.
باجی تقریباً فریاد زد:
— رئیس! فرشته دنبالت می‌گرده!
— باجی!!
---
چند ثانیه بعد صدای قدم‌هایی شنیدی.
و بعد...
مایکی ظاهر شد.
مثل همیشه انگار از ناکجا آباد آمده بود.
— دنبالم می‌گشتی؟
— آره.
باجی فوراً لبخند شیطنت‌آمیزی زد.
— من میرم.
— تو همین الانم زیادی موندی.
— اوچ.
و بالاخره رفت.
---
تو کاپشن را جلو گرفتی.
— اینو آوردم.
— خوبه.
— خیلی ممنون که قرض دادی.
مایکی کاپشن را گرفت.
اما وقتی خواستی جاکلیدی را دربیاوری، مکث کردی.
— راستی...
— هوم؟
— این مال توئه؟
جاکلیدی تایاکی را نشانش دادی.
برای اولین بار از وقتی می‌شناختیش، مایکی چند ثانیه ساکت شد.
کاملاً ساکت.
---
— از کجا پیداش کردی؟
— توی جیبت بود.
مایکی جاکلیدی را گرفت.
خیلی آرام.
انگار نمی‌خواست به آن آسیب بزند.
بعد لبخند خیلی کوچکی زد.
لبخندی که قبلاً ندیده بودی.
— مدت زیادیه دارمش.
— هدیه بوده؟
چند لحظه سکوت کرد.
بعد سرش را تکان داد.
— آره.
— از طرف کی؟
انتظار داشتی مثل همیشه جواب شوخی بدهد.
اما این بار نداد.
فقط به جاکلیدی نگاه کرد.
و گفت:
— یه آدم مهم.
همین.
نه بیشتر.
نه کمتر.
---
برای اولین بار حس کردی پشت آن لبخند همیشگی و رفتار بی‌خیالش، چیزهای زیادی وجود دارد که هیچ‌کس درباره‌شان نمی‌داند.
حتی دوستان نزدیکش.
---
بعد از چند لحظه دوباره همان لبخند آشنای مایکی برگشت.
انگار آن لحظه کوتاه اصلاً اتفاق نیفتاده بود.
— خب.
— خب چی؟
— بدهی‌ات تسویه شد.
— بدهی؟!
— کاپشن.
— من فقط پسش دادم!
— آره.
— این که بدهی حساب نمیشه!
— از نظر من میشه.
تو آه کشیدی.
— غیرممکنی.
— ممنون.
— تعریف نبود.
— می‌دونم.
---
وقتی از هم جدا شدید، چند قدم جلو رفته بودی که صدایش را شنیدی.
— فرشته.
برگشتی.
مایکی دستش را داخل جیب کاپشنش گذاشته بود.
همان جایی که جاکلیدی را برگردانده بود.
— ممنون که گمش نکردی.
این بار لحنش متفاوت بود.
صادقانه‌تر.
آرام‌تر.
قبل از اینکه چیزی بگویی، لبخند زد و رفت.
و برای بقیه مسیر، نمی‌توانستی آن لبخند کوتاه را از ذهنت بیرون کنی.
✨ پایان چپتر هشتم ✨
همان کاپشنی که هنوز روی صندلی اتاقت افتاده بود.
چند ثانیه به آن خیره شدی.
بعد سریع نگاهت را برگرداندی.
— چرا دارم به یه کاپشن زل می‌زنم...؟
با غر زدن از تخت پایین آمدی.
---
قبل از رفتن به مدرسه تصمیم گرفتی کاپشن را مرتب کنی.
بالاخره قرار بود آن را پس بدهی.
هنگام تا کردنش، دستت به چیزی داخل یکی از جیب‌ها خورد.
اخم کردی.
— هوم؟
دستت را داخل جیب بردی.
و یک جسم کوچک بیرون آوردی.
یه جاکلیدی.
جاکلیدی‌ای که شکل یک تایاکی کوچک داشت.
چند ثانیه به آن خیره شدی.
— جدی...؟
باور کردنش سخت نبود.
این دقیقاً شبیه چیزی بود که مایکی دوست داشت.
اما چیزی که تعجبت را بیشتر کرد، این بود که جاکلیدی قدیمی به نظر می‌رسید.
نه چیزی که تازه خریده باشند.
انگار مدت زیادی همراهش بوده.
---
وقتی به مدرسه رسیدی، هنوز جاکلیدی توی کیفت بود.
تمام طول کلاس با خودت فکر می‌کردی.
باید پسش می‌دادی؟
یا اول می‌پرسیدی مال خودش هست یا نه؟
بالاخره تصمیم گرفتی بعد از مدرسه پیدایش کنی.
---
اما پیدا کردن مایکی هیچ‌وقت به آن راحتی که فکر می‌کردی نبود.
زنگ آخر خورد.
حیاط را گشتی.
پشت ساختمان را گشتی.
حتی پشت‌بام را هم نگاه کردی.
هیچ اثری از او نبود.
---
در عوض...
باجی را پیدا کردی.
اشتباه بزرگی بود.
— اوه!
تا چشمت به او افتاد فهمیدی بد شد.
— فرشته!
— نه.
— فرشته!
— نه.
— فرشته!
— باجی قسم می‌خورم...
اما دیگر دیر شده بود.
باجی تقریباً فریاد زد:
— رئیس! فرشته دنبالت می‌گرده!
— باجی!!
---
چند ثانیه بعد صدای قدم‌هایی شنیدی.
و بعد...
مایکی ظاهر شد.
مثل همیشه انگار از ناکجا آباد آمده بود.
— دنبالم می‌گشتی؟
— آره.
باجی فوراً لبخند شیطنت‌آمیزی زد.
— من میرم.
— تو همین الانم زیادی موندی.
— اوچ.
و بالاخره رفت.
---
تو کاپشن را جلو گرفتی.
— اینو آوردم.
— خوبه.
— خیلی ممنون که قرض دادی.
مایکی کاپشن را گرفت.
اما وقتی خواستی جاکلیدی را دربیاوری، مکث کردی.
— راستی...
— هوم؟
— این مال توئه؟
جاکلیدی تایاکی را نشانش دادی.
برای اولین بار از وقتی می‌شناختیش، مایکی چند ثانیه ساکت شد.
کاملاً ساکت.
---
— از کجا پیداش کردی؟
— توی جیبت بود.
مایکی جاکلیدی را گرفت.
خیلی آرام.
انگار نمی‌خواست به آن آسیب بزند.
بعد لبخند خیلی کوچکی زد.
لبخندی که قبلاً ندیده بودی.
— مدت زیادیه دارمش.
— هدیه بوده؟
چند لحظه سکوت کرد.
بعد سرش را تکان داد.
— آره.
— از طرف کی؟
انتظار داشتی مثل همیشه جواب شوخی بدهد.
اما این بار نداد.
فقط به جاکلیدی نگاه کرد.
و گفت:
— یه آدم مهم.
همین.
نه بیشتر.
نه کمتر.
---
برای اولین بار حس کردی پشت آن لبخند همیشگی و رفتار بی‌خیالش، چیزهای زیادی وجود دارد که هیچ‌کس درباره‌شان نمی‌داند.
حتی دوستان نزدیکش.
---
بعد از چند لحظه دوباره همان لبخند آشنای مایکی برگشت.
انگار آن لحظه کوتاه اصلاً اتفاق نیفتاده بود.
— خب.
— خب چی؟
— بدهی‌ات تسویه شد.
— بدهی؟!
— کاپشن.
— من فقط پسش دادم!
— آره.
— این که بدهی حساب نمیشه!
— از نظر من میشه.
تو آه کشیدی.
— غیرممکنی.
— ممنون.
— تعریف نبود.
— می‌دونم.
---
وقتی از هم جدا شدید، چند قدم جلو رفته بودی که صدایش را شنیدی.
— فرشته.
برگشتی.
مایکی دستش را داخل جیب کاپشنش گذاشته بود.
همان جایی که جاکلیدی را برگردانده بود.
— ممنون که گمش نکردی.
این بار لحنش متفاوت بود.
صادقانه‌تر.
آرام‌تر.
قبل از اینکه چیزی بگویی، لبخند زد و رفت.
و برای بقیه مسیر، نمی‌توانستی آن لبخند کوتاه را از ذهنت بیرون کنی.
✨ پایان چپتر هشتم ✨
- ۱.۹k
- ۱۰ خرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۳)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
