پیرمرد که شوم شاید آلزایمر بگیرم . . .

پیرمرد که شوم شاید آلزایمر بگیرم . . .


گاهی زل بزنم به عکسهای یادگاری قدیمی . . .

گاهی در ذهنم دنبال رد پایی از تو بگردم که گذر زمان از حافظه ام پاکشان خواهد کرد . . .

شاید یک روز اتفاقی تو تلفن را برداری و به من زنگ بزنی . . .

سراغم را بگیری و من در جوابت فقط لبخند بزنم . . .

صدایت برایم آشنا باشد و فکر کنم مثلا دخترم هستی . . .

و یادم نیاید که تو همان زن رویاهای بر باد رفته ی منی که موهایم بخاطرش سپید شد و چشمانم در انتظارش کم سو . . .

پیرمرد که شوم شاید آلزایمر بتواند بهترین بهانه برایم باشد که هر روز شماره های اشتباه را به امید اینکه تو پشت خط باشی بگیرم . . .