BEYOND THE SPOTLIGHT
PART: THE END
کالیستا آهسته زمزمه کرد: «وقتی امشب اونجوری ازم دفاع کرد...وقتی گفت کسی اجازه نداره منو کوچیک کنه»
صدایش آرام تر شد. «هیچکس تاحالا اینطوری ازم دفاع نکرده بود.»
کالیستا به دست هایش نگاه کرد. «و من نمیدونم چرا وقتی نزدیکم میشه حس میکنم...حس میکنم یه قدم با افتادن فاصله دارم. افتادن تو چیزی که دیگه نمیتونم کنترلش کنم.»
نوئلی: «بهش میگن عاشق شدن کالی.»
کالیستا فورا گفت: «نه!»
نوئلی: «چرا نه؟»
نوئلی کمی مکث کرد و با صدای آرام گفت: «اگه فردا تهیونگ بیاد جلوت و بی پرده٬بدون پیچوندن٬ بگه میخوای ببینیم این چیزی که بینمونه واقعیه یا نه تو چی جواب میدی؟»
کالیستا نفسش را نگهداشت. سکوت خانه سنگین شد. «نمیدونم ولی فکر نکنم بتونم بگم نه.»
ــــــــــــ
صبح هنوز کامل روشن نشده بود. نور سرد سحر از پنجره های بلند آپارتمان داخل میآمد. شهر آرام بود تقریبا بی صدا.
کالیستا کنار پنجره ایستاده بود. او اصلا نخوابیده بود. حرف های دیشب هنوز در سرش میچرخید. "اگه فردا بپرسه..."
ناگهان صدای ویبره گوشی سکوت خانه را شکست. کالیستا به میز نگاه کرد. نام روی صفحه روشن شد "taehyung"
قلبش ناخودآگاه تندتر زد. چند ثانیه فقط به صفحه خیره ماند.
بعد گوشی را برداشت. پیام کوتاه بود. "بیداری؟"
کالیستا نفس آرامی کشید و تایپ کرد. "برای چی؟"
سه نقطه نایب ظاهر شد...و چند ثانیه ماند. بعد پیام آمد. «فکر کنم باید یه حرفی رو رو در رو بزنم.»
قلبش دوباره همون ضربه آشنا را زد. همان جمله نوئلی در ذهنش پیچید. "اگه فردا بیاد و بپرسه..."
کالیستا آه آرامی کشید. "کجا؟"
جواب سریال آمد. "پایین."
ابروهایش بالا رفت سریع پرده را کمی کنار زد. و همان جا ایستاد.
ماشین مشکی کنار خیابان پارک شده بود و تهیونگ...
به ماشین تکیه داده بود. دست هایش در جیب کت. نگاهش بالا بود. درست به پنجره. لحظه ای که چشمهایشان از آن فاصله به هم رسید...
لبخند خیلی کوچکی زد.
چند دقیقه بعد-
در لابی باز شد کالیستا بیرون آمد. فقط یک سوییشرت روی لباس خانه اش پوشیده بود.
تهیونگ چند قدم به سمتش رفت و ایستاد. هیچکدام چند ثانیه حرفی نزدند.
کالیستا نفس کوتاهی کشید. «خیلی زنده برای دیدار کاری.»
تهیونگ گوشه لبش بالا رفت. «خوشبختانه این دیدار کاری نیست.»
هوای صبح خنک بود. تهیونگ کمی نزدیکتر آمد. نه خیلی فقط یک قدم. صدایش آرام تر شد. «دبشی حرفمون نصفه موند.»
کالیستا نگاهش را از او گرفت. به خیابان خالی داد. «فکر نمیکنم چیزی مونده باشه.»
تهیونگ کمی لبشو با زبان تر کرد. «تو گفتی نمیتونی بگی نمیخوای.»
قلب کالیستا ضربه محکمی زد. او آهسته گفت: «تهیونگ...»
ولی تهیونگ حرفش را برید. صدایش جدی بود. خیلی آرام ولی محکم. :پس من مستقیم میپرسم.»
یک قدم نزدیک شد. حالا فاصله شان خیلی کم بود. نگاهش در چشم های کالیستا قفل شد. «کالی.»
مکث کوتاه. بعد همان سوال. آهسته. واضح. «میخوای امتحانش کنیم؟»
شهر هنوز ساکت بود. انگار دنیا منتظر جواب مانده بود.
۲۵
تهیونگ هنوز همانطور ایستاده بود با فاصله ای که فقط با یک قدم٬ میتوانست تبدیل شود به فاصلهی هیچ.
کالیستا حس میکرد همه چیز در سینه اش جمع شده. فکر ها ترس ها منطق ها...
نگاهش را پایین انداخت: «تهیونگ...این آسون نیست.»
تهیپنگ سرش را کمی خم کرد تا دوباره چشم هایش را پیدا کنید. «من اسونی نمیخوام. من تو رو میخوام.»
قلبش فرو ریخت. سکوت.
چند ثانیه طولانی.
انگار آخرین تکه مقاومتش را جمع میکرد. ولی وقتی دوباره به تهیونگ نگاه کرد... تمامش فرو ریخت.
او دیگر در جنگ نبود. نه با خودش نه با احساسش. «آره...میخوام.»
چیزی در چشمان تهیونگ روشن شد. یک قدم جلو اومد اینبار کالیستا عقب نرفت. تهیپنگ آرام دستش را بالا آورد و کنار صورت او متوقف کرد. انگار میپرسید "اجازه دارم؟"
کالیستا اما فرار نکرد. فقط خیلی آرام سرش را تکان داد. انگار اولین باری بود که نفس راحت میکشید.
تهیونگ پیشانیاش را آرام به پیشانی او چسباند. چشمانشان بسته شد. «مطمعنی؟»
کالیستا با صدایی که از ته قلبش میآمد گفت: «اره.»
نفسش روی لب های او گرم بود. دیگر حرفی نمانده بود. آرام صورتش را نزدیکتر کرد
لب هایشان آرام به هم رسید. نه عجله ای نه هجوم. عمیق.
تمام فرار ها بی دلیل بود. کالیستا دستش را روی یقه کت تهیونگ گذاشت و لحظه ای به او نزدیکتر شد.
تهیونگ دست دیگرش را پشت کمرش آورد و بوسه را عمیق تر کرد.
وقتی آرام از هم جدا شدند. تهیونگ نفس عمیقی کشید. لبخندی آشنا زد. «این شد شروع.»
صدای کالیستا آرام اما نرم بود. «اره...این شد شروع ما.»
و صبح سرد. با اولین بوسه شان گرم شد.
کالیستا آهسته زمزمه کرد: «وقتی امشب اونجوری ازم دفاع کرد...وقتی گفت کسی اجازه نداره منو کوچیک کنه»
صدایش آرام تر شد. «هیچکس تاحالا اینطوری ازم دفاع نکرده بود.»
کالیستا به دست هایش نگاه کرد. «و من نمیدونم چرا وقتی نزدیکم میشه حس میکنم...حس میکنم یه قدم با افتادن فاصله دارم. افتادن تو چیزی که دیگه نمیتونم کنترلش کنم.»
نوئلی: «بهش میگن عاشق شدن کالی.»
کالیستا فورا گفت: «نه!»
نوئلی: «چرا نه؟»
نوئلی کمی مکث کرد و با صدای آرام گفت: «اگه فردا تهیونگ بیاد جلوت و بی پرده٬بدون پیچوندن٬ بگه میخوای ببینیم این چیزی که بینمونه واقعیه یا نه تو چی جواب میدی؟»
کالیستا نفسش را نگهداشت. سکوت خانه سنگین شد. «نمیدونم ولی فکر نکنم بتونم بگم نه.»
ــــــــــــ
صبح هنوز کامل روشن نشده بود. نور سرد سحر از پنجره های بلند آپارتمان داخل میآمد. شهر آرام بود تقریبا بی صدا.
کالیستا کنار پنجره ایستاده بود. او اصلا نخوابیده بود. حرف های دیشب هنوز در سرش میچرخید. "اگه فردا بپرسه..."
ناگهان صدای ویبره گوشی سکوت خانه را شکست. کالیستا به میز نگاه کرد. نام روی صفحه روشن شد "taehyung"
قلبش ناخودآگاه تندتر زد. چند ثانیه فقط به صفحه خیره ماند.
بعد گوشی را برداشت. پیام کوتاه بود. "بیداری؟"
کالیستا نفس آرامی کشید و تایپ کرد. "برای چی؟"
سه نقطه نایب ظاهر شد...و چند ثانیه ماند. بعد پیام آمد. «فکر کنم باید یه حرفی رو رو در رو بزنم.»
قلبش دوباره همون ضربه آشنا را زد. همان جمله نوئلی در ذهنش پیچید. "اگه فردا بیاد و بپرسه..."
کالیستا آه آرامی کشید. "کجا؟"
جواب سریال آمد. "پایین."
ابروهایش بالا رفت سریع پرده را کمی کنار زد. و همان جا ایستاد.
ماشین مشکی کنار خیابان پارک شده بود و تهیونگ...
به ماشین تکیه داده بود. دست هایش در جیب کت. نگاهش بالا بود. درست به پنجره. لحظه ای که چشمهایشان از آن فاصله به هم رسید...
لبخند خیلی کوچکی زد.
چند دقیقه بعد-
در لابی باز شد کالیستا بیرون آمد. فقط یک سوییشرت روی لباس خانه اش پوشیده بود.
تهیونگ چند قدم به سمتش رفت و ایستاد. هیچکدام چند ثانیه حرفی نزدند.
کالیستا نفس کوتاهی کشید. «خیلی زنده برای دیدار کاری.»
تهیونگ گوشه لبش بالا رفت. «خوشبختانه این دیدار کاری نیست.»
هوای صبح خنک بود. تهیونگ کمی نزدیکتر آمد. نه خیلی فقط یک قدم. صدایش آرام تر شد. «دبشی حرفمون نصفه موند.»
کالیستا نگاهش را از او گرفت. به خیابان خالی داد. «فکر نمیکنم چیزی مونده باشه.»
تهیونگ کمی لبشو با زبان تر کرد. «تو گفتی نمیتونی بگی نمیخوای.»
قلب کالیستا ضربه محکمی زد. او آهسته گفت: «تهیونگ...»
ولی تهیونگ حرفش را برید. صدایش جدی بود. خیلی آرام ولی محکم. :پس من مستقیم میپرسم.»
یک قدم نزدیک شد. حالا فاصله شان خیلی کم بود. نگاهش در چشم های کالیستا قفل شد. «کالی.»
مکث کوتاه. بعد همان سوال. آهسته. واضح. «میخوای امتحانش کنیم؟»
شهر هنوز ساکت بود. انگار دنیا منتظر جواب مانده بود.
۲۵
تهیونگ هنوز همانطور ایستاده بود با فاصله ای که فقط با یک قدم٬ میتوانست تبدیل شود به فاصلهی هیچ.
کالیستا حس میکرد همه چیز در سینه اش جمع شده. فکر ها ترس ها منطق ها...
نگاهش را پایین انداخت: «تهیونگ...این آسون نیست.»
تهیپنگ سرش را کمی خم کرد تا دوباره چشم هایش را پیدا کنید. «من اسونی نمیخوام. من تو رو میخوام.»
قلبش فرو ریخت. سکوت.
چند ثانیه طولانی.
انگار آخرین تکه مقاومتش را جمع میکرد. ولی وقتی دوباره به تهیونگ نگاه کرد... تمامش فرو ریخت.
او دیگر در جنگ نبود. نه با خودش نه با احساسش. «آره...میخوام.»
چیزی در چشمان تهیونگ روشن شد. یک قدم جلو اومد اینبار کالیستا عقب نرفت. تهیپنگ آرام دستش را بالا آورد و کنار صورت او متوقف کرد. انگار میپرسید "اجازه دارم؟"
کالیستا اما فرار نکرد. فقط خیلی آرام سرش را تکان داد. انگار اولین باری بود که نفس راحت میکشید.
تهیونگ پیشانیاش را آرام به پیشانی او چسباند. چشمانشان بسته شد. «مطمعنی؟»
کالیستا با صدایی که از ته قلبش میآمد گفت: «اره.»
نفسش روی لب های او گرم بود. دیگر حرفی نمانده بود. آرام صورتش را نزدیکتر کرد
لب هایشان آرام به هم رسید. نه عجله ای نه هجوم. عمیق.
تمام فرار ها بی دلیل بود. کالیستا دستش را روی یقه کت تهیونگ گذاشت و لحظه ای به او نزدیکتر شد.
تهیونگ دست دیگرش را پشت کمرش آورد و بوسه را عمیق تر کرد.
وقتی آرام از هم جدا شدند. تهیونگ نفس عمیقی کشید. لبخندی آشنا زد. «این شد شروع.»
صدای کالیستا آرام اما نرم بود. «اره...این شد شروع ما.»
و صبح سرد. با اولین بوسه شان گرم شد.
- ۱۸.۶k
- ۳۰ فروردین ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۳۶)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط