درخواستی

پارت 1
«فرار کن، همین الان! قبل از اینکه دیر بشه.» این آخرین جمله ‌ای بود که مادر هانا، وقتی فقط بیست سالش بود و شکمش برآمده از وجود هانا بود، شنید. کلمات مثل پتک توی سرش کوبیده می ‌شدند، اما عزمش جزم ‌تر از همیشه بود. چمدان کوچکش را که تهی از هرگونه خاطره شیرین و پر از امیدهای خام بود، چنگ زد. ضربان قلبش آنقدر تند بود که انگار می‌خواست از سینه ‌اش بیرون بزند. پاهایش، با اینکه از ترس و هیجان می‌لرزیدند، او را از عمارت سنگی و سردی که نه یک خانه، بلکه یک زندان برایش شده بود، دور کردند. عمارتی که هر گوشه‌ اش بوی اجبار و بی‌علاقگی می‌داد، جایی که به زور و اجبار او را به همسریه مردی درآورده بودند که حتی یک لحظه هم در تمام عمرش دوستش نداشت.

او دوید، بدون اینکه پشت سرش را نگاه کند. برگ ‌های خشکیده زیر پاهایش خش ‌خش می‌کردند، انگار که راز فرارش را به گوش باد می‌رساندند. نفس ‌نفس ‌زنان، با ریه‌ هایی که از سوز سرما می‌سوختند، خودش را به آغوش کیم یو سانگ، عشق واقعی ‌اش، رساند. یو سانگ آنجا بود، درست همان ‌طور که قول داده بود، در تاریکی جنگل، تنها نوری که به او امید می‌داد. او را در آغوش کشید، محکم و آرام. آغوشی که تمام ترس ‌ها و رنج ‌های مادر هانا را در خود حل کرد. یو سانگ او را به کلبه یِ کوچکی در دل جنگل برد، جایی دور از چشم همه، جایی که قرار بود زندگی جدیدشان، فارغ از هر بند و اجبار، آغاز شود. زندگی ‌ای که می‌خواستند با عشق و آرامش بسازند.

چند ماه بعد، در سکوت و آرامش جنگل، هانا با گریه یِ دلنشین و اولین فریاد زندگی ‌اش، پا به این دنیا گذاشت. اولین نفسش، اولین نگاهش به جهان. یو سانگ و همسرش از خوشحالی در پوست خود نمی‌گنجیدند، اشک ‌های شوقشان روی گونه ‌های خسته اما شادشان می‌ریخت. اما این همه یِ ماجرا نبود. یو سانگ یک پسر پنج ساله داشت به اسم تهیونگ، که با چشم ‌های درشت و کنجکاوش، به این نوزاد کوچک و پیچیده در قنداق، خیره شده بود. نگاهش پر از کنجکاوی و یک حس عجیب از مسئولیت بود. تهیونگ از همان روز اول، هانا را خواهر کوچکش می‌دانست و با تمام وجود دوستش داشت. او همیشه کنار گهواره ‌اش می‌نشست، دست‌ های کوچکش را لمس می‌کرد و برایش آهنگ ‌های کودکانه می‌خواند. انگار از همون موقع ، سرنوشتشان به هم گره خورده بود.



ادامه دارد.......