*کاپیتان کوییدیچ* (اسمات داره) پارت آخر

part⁴
تئودور گذاشتت روی مبل چرمی
مبل بزرگ، مرتب، کمی سرد…
ولی گرمای بدنش همه‌چی رو خنک‌تر و مبهم‌تر می‌کرد
تو روی مبل فرو رفتی.
اون هم کنار پاهات ایستاد، با نیم‌سایه‌ای روی صورتش.
نگاهت کرد..
آروم… اما پرتصمیم.
— الان می‌خوای بگی "نه"؟
صدای بمش توی سقف اتاق پیچید.
+اگه بگم چی؟
— می‌دونم نمی‌گی.
دستش اومد روی رونت ، نه سریع، نه عجله‌ای…
فقط گرم و کنترل‌شده.تو نفست رو نگه داشتی.
اون خم شد،
لب‌هاش از کنار گردنت گذشتن
به گودی شونه‌ت رسیدن
گرم، عمیق، مالکانه.
صدای تو لرزید:
+تئو… خیلی—
— ششش.
لبش روی نبض گردنت نشست،یک فشار کوتاه
،یک بوسه‌ی طولانی‌تر،یک گاز ظریف.
بدنت بی‌اراده به عقب قوس برداشت.
تئودور از فرصت استفاده کرد و لباس‌تو کمی بالا زد.
دستش با انگشتایی داغ و مطمئن مسیر پهلوهات رو کشید بالا…
تو هم در عوض دستت رو روی سینه‌اش گذاشتی و پارچه‌ی سرد لباسش رو کنار زدی.
نگاهش تار شد
— لباس‌تو دربیار.
آروم.جدی. نه خواهش، نه سؤال—با اطمینان
تو مکث کردی...
اما وقتی انگشتاش لبه‌ی بلوزتو گرفت و آروم بالا کشید…
هیچ مقاومتی نکردی..
لباست روی زمین کنار تخت افتاد،بعد لباس خودش.
پوست‌تون تو نور زرد اتاق سایه انداخت…
سایه‌هایی که هر جفت‌تون رو بلعیده بود.
روی مبل کشیدت جلو.پاهات دو طرفش افتاد.
تئودور روت خم شد،کمرش گرم، نفسش کوتاه.
لب‌هاش اول آروم گردنتو بوسیدن
بعد پایین‌تر…
بعد روی استخون ترقوه…
بعد جایی که باعث شد صدای تو کمی بلندتر از حد معمول از گلوت بیرون بپره...
حسش کردی.اینکه کنترلش داره می‌ریزه.
اینکه نفس‌هاش تند شده.
اینکه دستاش محکم‌تر روی پهلوهات نشسته بود که یهو
تئودور تو رو به سمتِ خودش کشید و بی‌مقدمه، با چنان عمقی واردت شد که تمامِ حرف‌هایِ نگفته‌ات در یک ناله‌ی بریده خفه شد. نفس‌هاش به شمار افتاده بود و هر حرکتش، تلاشی بود برایِ حک کردنِ حضورش در تک‌تکِ سلول‌هات. اتاق پر شده بود از صدایِ برخوردِ پوست‌ها و نفس‌هایِ حبس شده‌ای که حالا در هم گره خورده بودن.
— بهم نگاه کن…
نگاهش کردی. در اون لحظه، چیزی جز میلِ خالص و قدرتِ مطلق در چشم‌هاش نبود.
— اگه ادامه بدم…
لبش رو کنارِ لاله گوشت گذاشت و با صدایی که خشِ عمیقی داشت، زمزمه کرد:
— دیگه هیچ راهِ برگشتی نداری. قول می‌دم.
تو فقط سرت رو با بی‌تابی تکون دادی؛ یک حرکتِ کوچک که تمامِ حصارهایِ وجودت رو پیشِ پایِ اون فرو ریخت. تئودور دیگه صبوری نکرد. بوسه‌ای وحشیانه و عمیق، که طعمِ مالکیت می‌داد، روی لب‌هات کاشت و تو رو در گردابی از لذتِ دردناک غرق کرد
فقط یک حرکت کوچیک…
که از هر کلمه‌ای قوی‌تر بود.
تئودور این‌بار لب‌هات رو گرفت.
عمیق،طولانی،گرم‌تر از هر بوسه‌ای که قبلش زده بود
و همون‌جا،
در همون اتاق،زیر نورهای کمرنگ شبتابی،
بین بوسه‌هایی که هر بار داغ‌تر و عمیق‌تر می‌شدن
و بدن‌هایی که هر ثانیه به هم نزدیک‌تر… نزدیک‌تر… نزدیک‌تر می‌شدن…
اتفاقی که باید می‌افتادافتاد.
نه با عجله نه با خجالت
بلکه با برخورد نفس‌ها،فشار دست‌ها،
اسم‌هایی که نصفه‌نفس صدا زده می‌شدن
و گرمایی که هیچ‌کدوم‌تون نمی‌خواستین متوقف بشه.
شب طولانی بود.نوبت‌ها یکی پس از دیگری در سایه‌روشنِ اتاق محو می‌شدن. هر بار که فکر می‌کردی به اوج رسیدی، اون با لمسی جدید، با کلمه‌ای در گوشت، یا با نگاهی که انگار روحِت رو می‌خوند، دوباره تو رو به آتیش می‌کشید.
با مکث‌هایی کوتاه،بوسه‌هایی عمیق‌تر،
و زمزمه‌هایی که فقط توی چهاردیواری اون اتاق می‌مونه...
وقتی سکوتِ مطلق دوباره به اتاق برگشت و تو در آغوشِ خسته‌ی اون مچاله شده بودی، تئودور سرش رو روی موهات گذاشت. بوسه‌ی کوتاهی روی پیشونیت زد و در حالی که دستش رو دورِ کمرت محکم‌تر می‌کرد، با صدایی که از رضایت می‌لرزید گفت:
— حالا دیگه مطمئنم… هر نفس، هر لرزش، هر ناله‌ات… مالِ منه، پرنسس کوچولویِ لجبازم
و من؟ ذره‌ای قصد ندارم ولت کنم...