چند پارتی بازیچه
پارت ۱۰
# حیاط مدرسه
تهیونگ دست‌هاش رو داخل جیبش گذاشت.
ـ جئون، واقعاً نمی‌فهمم چرا این‌قدر اصرار داری.
جونگ‌کوک نگاه سردی بهش انداخت.
ـ لازم نیست بفهمی.
ـ این دختر برای منه.
جونگ‌کوک بدون تغییر حالت صورتش گفت:
ـ دخترها وسیله نیستن که مالک داشته باشن.
تهیونگ چند لحظه ساکت موند.
ـ از کی تا حالا فیلسوف شدی؟
ـ از وقتی مجبور شدم به حرف‌های احمقانه تو گوش بدم.
تهیونگ پوزخندی زد.
ـ فکر کردی چون اسم جئون روی شرکتته، می‌تونی هر کاری دلت خواست بکنی؟
جونگ‌کوک یک قدم جلو رفت.
ـ نه. چون می‌دونم چه کارهایی از دستم برمیاد، لازم نیست چیزی رو ثابت کنم.
تهیونگ یقه کت او رو گرفت.
جونگ‌کوک با یک حرکت دستش رو کنار زد.
درگیری بالا گرفت.
محافظان هر دو به سمتشان حرکت کردند.
یکی از محافظان تهیونگ زیر لب گفت:
ـ امروز استعفا می‌دم.
محافظ کناری پرسید:
ـ چرا؟
ـ چون من برای محافظت استخدام شدم، نه برای جدا کردن دو تا بچه مهدکودکی!
### طبقه دوم ـ کنار پنجره
ا.ت با دیدن صحنه، دهانش باز موند.
ـ سارا...
ـ بله؟
ـ اینا واقعاً مافیان؟
ـ ظاهراً!
ـ پس چرا مثل دو تا بچه‌ای که سر اسباب‌بازی دعواشون شده رفتار می‌کنن؟!
سارا خندید.
ا.ت ناگهان دمپایی‌اش رو درآورد.
ـ کجا میری؟!
ـ عملیات صلح جهانی!
ـ با دمپایی؟!
ـ سازمان ملل بودجه نداد، مجبورم شخصاً اقدام کنم!
### حیاط مدرسه
ا.ت با یک دمپایی در دست وارد حیاط شد.
ـ تمومش کنین دیگه!
هیچ‌کدوم توجه نکردند.
ا.ت دستش رو جلوی دهانش گذاشت.
ـ آهای! آقایون خوش‌تیپِ بی‌عقل!
هر دو برگشتند.
جونگ‌کوک با دیدن ا.ت فوراً دست از درگیری کشید.
تهیونگ هم صاف ایستاد.
ا.ت به جونگ‌کوک اشاره کرد.
ـ شما! آقای اخمو!
جونگ‌کوک با صدای جدی گفت:
ـ دمپایی رو بنداز زمین.
ا.ت به دمپایی نگاه کرد.
ـ چرا؟ می‌ترسی؟
جونگ‌کوک ابرویش رو کمی بالا برد.
ـ نه. نمی‌خوام دستت آسیب ببینه.
ا.ت برای دو ثانیه ساکت شد.
بعد سریع رو به تهیونگ کرد.
ـ شما هم! آقای شخصیت‌نیازمندآپدیت!
تهیونگ خندید.
ـ هنوز هم منو یادت هست؟
ـ متأسفانه حافظه‌ام قویه. کاش نبود!
جونگ‌کوک نگاه سردی به تهیونگ انداخت.
ـ دیگه بهش نزدیک نشو.
تهیونگ با خنده گفت:
ـ شنیدی ا.ت؟ آقای جئون حسودی می‌کنه!
ا.ت دستش رو بالا برد.
ـ ببخشید! من هنوز از مرحله امتحان ریاضی عبور نکردم، شماها دارین منو وارد مرحله ازدواج می‌کنین؟!
جونگ‌کوک بدون اینکه لبخند بزنه گفت:
ـ من درباره ازدواج حرفی نزدم.
ا.ت چشم‌هاش رو گرد کرد.
ـ وای! پس اول باید نامزدی کنیم؟!
تهیونگ از خنده خم شد.
جونگ‌کوک چشم‌هاش رو بست و نفس عمیقی کشید.
ـ ا.ت.
ـ بله؟
ـ بیا اینجا.
ا.ت یک قدم عقب رفت.
ـ چرا؟
ـ می‌خوام باهات صحبت کنم.
ـ منم می‌خوام با شما صحبت کنم، ولی از فاصله قانونی!
جونگ‌کوک برای اولین بار گوشه لبش کمی بالا رفت.
### چند دقیقه بعد ـ دفتر مدیر
مدیر مدرسه پشت میزش نشسته بود.
جونگ‌کوک روی مبل سمت راست نشسته بود؛ کاملاً جدی و ساکت.
تهیونگ روی مبل سمت چپ نشسته بود و داشت با گوشی‌اش کار می‌کرد.
ا.ت وسط اتاق ایستاده بود.
مدیر با صدای لرزان گفت:
ـ خب... آقایان، دلیل حضورتون در مدرسه چیه؟
تهیونگ گفت:
ـ اومدیم ا.ت رو ببینیم.
مدیر به ا.ت نگاه کرد.
ـ شما با این آقایون آشنایی دارید؟
ا.ت سرش رو تکون داد.
ـ خیر قربان. من این دو نفر رو از طریق خدمات پس از فروش شناختم.
مدیر گیج شد.
ـ چی؟!
ـ یکی‌شون از صبح داره زنگ می‌زنه، اون یکی هم از پنجره ماشین نگاهم می‌کنه. فکر کنم گارانتی دارن!
تهیونگ زد زیر خنده.
جونگ‌کوک خیلی جدی به مدیر گفت:
ـ ایشون رو اذیت نکنید. مسئولیت حضور من با خودمه.
مدیر سریع سر تکون داد.
ا.ت زیر لب گفت:
ـ وای... چه خوب. پس مسئولیت خرابکاری‌های منم با ایشونه؟
جونگ‌کوک نگاهش کرد.
ـ چی گفتی؟
ا.ت لبخند مصنوعی زد.
ـ گفتم چقدر هوا خوبه!
تهیونگ دوباره خندید.
جونگ‌کوک بلند شد، کت خودش رو مرتب کرد و رو به ا.ت گفت:
ـ بعد از مدرسه منتظرت می‌مونم.
ا.ت سریع جواب داد:
ـ منم بعد از مدرسه می‌رم خونه.
ـ می‌دونم.
ـ پس چرا منتظرم می‌مونین؟
جونگ‌کوک چند لحظه نگاهش کرد.
ـ چون می‌خوام باهات حرف بزنم.
ا.ت آهی کشید.
ـ باشه، فقط لطفاً دفعه بعد با ارتش نیاین. همکلاسی‌هام فکر کردن من دختر رئیس‌جمهورم!
جونگ‌کوک به طرف در رفت.
قبل از خروج، بدون اینکه برگرده گفت:
ـ دختر رئیس‌جمهور حداقل امتحان ریاضی نمی‌ده.
ا.ت با تعجب به سارا نگاه کرد.
ـ سارا...
ـ چیه؟
ـ این مرد خطرناکه.
ـ چرا؟
ـ چون حتی می‌دونه من از ریاضی متنفرم
# حیاط مدرسه
تهیونگ دست‌هاش رو داخل جیبش گذاشت.
ـ جئون، واقعاً نمی‌فهمم چرا این‌قدر اصرار داری.
جونگ‌کوک نگاه سردی بهش انداخت.
ـ لازم نیست بفهمی.
ـ این دختر برای منه.
جونگ‌کوک بدون تغییر حالت صورتش گفت:
ـ دخترها وسیله نیستن که مالک داشته باشن.
تهیونگ چند لحظه ساکت موند.
ـ از کی تا حالا فیلسوف شدی؟
ـ از وقتی مجبور شدم به حرف‌های احمقانه تو گوش بدم.
تهیونگ پوزخندی زد.
ـ فکر کردی چون اسم جئون روی شرکتته، می‌تونی هر کاری دلت خواست بکنی؟
جونگ‌کوک یک قدم جلو رفت.
ـ نه. چون می‌دونم چه کارهایی از دستم برمیاد، لازم نیست چیزی رو ثابت کنم.
تهیونگ یقه کت او رو گرفت.
جونگ‌کوک با یک حرکت دستش رو کنار زد.
درگیری بالا گرفت.
محافظان هر دو به سمتشان حرکت کردند.
یکی از محافظان تهیونگ زیر لب گفت:
ـ امروز استعفا می‌دم.
محافظ کناری پرسید:
ـ چرا؟
ـ چون من برای محافظت استخدام شدم، نه برای جدا کردن دو تا بچه مهدکودکی!
### طبقه دوم ـ کنار پنجره
ا.ت با دیدن صحنه، دهانش باز موند.
ـ سارا...
ـ بله؟
ـ اینا واقعاً مافیان؟
ـ ظاهراً!
ـ پس چرا مثل دو تا بچه‌ای که سر اسباب‌بازی دعواشون شده رفتار می‌کنن؟!
سارا خندید.
ا.ت ناگهان دمپایی‌اش رو درآورد.
ـ کجا میری؟!
ـ عملیات صلح جهانی!
ـ با دمپایی؟!
ـ سازمان ملل بودجه نداد، مجبورم شخصاً اقدام کنم!
### حیاط مدرسه
ا.ت با یک دمپایی در دست وارد حیاط شد.
ـ تمومش کنین دیگه!
هیچ‌کدوم توجه نکردند.
ا.ت دستش رو جلوی دهانش گذاشت.
ـ آهای! آقایون خوش‌تیپِ بی‌عقل!
هر دو برگشتند.
جونگ‌کوک با دیدن ا.ت فوراً دست از درگیری کشید.
تهیونگ هم صاف ایستاد.
ا.ت به جونگ‌کوک اشاره کرد.
ـ شما! آقای اخمو!
جونگ‌کوک با صدای جدی گفت:
ـ دمپایی رو بنداز زمین.
ا.ت به دمپایی نگاه کرد.
ـ چرا؟ می‌ترسی؟
جونگ‌کوک ابرویش رو کمی بالا برد.
ـ نه. نمی‌خوام دستت آسیب ببینه.
ا.ت برای دو ثانیه ساکت شد.
بعد سریع رو به تهیونگ کرد.
ـ شما هم! آقای شخصیت‌نیازمندآپدیت!
تهیونگ خندید.
ـ هنوز هم منو یادت هست؟
ـ متأسفانه حافظه‌ام قویه. کاش نبود!
جونگ‌کوک نگاه سردی به تهیونگ انداخت.
ـ دیگه بهش نزدیک نشو.
تهیونگ با خنده گفت:
ـ شنیدی ا.ت؟ آقای جئون حسودی می‌کنه!
ا.ت دستش رو بالا برد.
ـ ببخشید! من هنوز از مرحله امتحان ریاضی عبور نکردم، شماها دارین منو وارد مرحله ازدواج می‌کنین؟!
جونگ‌کوک بدون اینکه لبخند بزنه گفت:
ـ من درباره ازدواج حرفی نزدم.
ا.ت چشم‌هاش رو گرد کرد.
ـ وای! پس اول باید نامزدی کنیم؟!
تهیونگ از خنده خم شد.
جونگ‌کوک چشم‌هاش رو بست و نفس عمیقی کشید.
ـ ا.ت.
ـ بله؟
ـ بیا اینجا.
ا.ت یک قدم عقب رفت.
ـ چرا؟
ـ می‌خوام باهات صحبت کنم.
ـ منم می‌خوام با شما صحبت کنم، ولی از فاصله قانونی!
جونگ‌کوک برای اولین بار گوشه لبش کمی بالا رفت.
### چند دقیقه بعد ـ دفتر مدیر
مدیر مدرسه پشت میزش نشسته بود.
جونگ‌کوک روی مبل سمت راست نشسته بود؛ کاملاً جدی و ساکت.
تهیونگ روی مبل سمت چپ نشسته بود و داشت با گوشی‌اش کار می‌کرد.
ا.ت وسط اتاق ایستاده بود.
مدیر با صدای لرزان گفت:
ـ خب... آقایان، دلیل حضورتون در مدرسه چیه؟
تهیونگ گفت:
ـ اومدیم ا.ت رو ببینیم.
مدیر به ا.ت نگاه کرد.
ـ شما با این آقایون آشنایی دارید؟
ا.ت سرش رو تکون داد.
ـ خیر قربان. من این دو نفر رو از طریق خدمات پس از فروش شناختم.
مدیر گیج شد.
ـ چی؟!
ـ یکی‌شون از صبح داره زنگ می‌زنه، اون یکی هم از پنجره ماشین نگاهم می‌کنه. فکر کنم گارانتی دارن!
تهیونگ زد زیر خنده.
جونگ‌کوک خیلی جدی به مدیر گفت:
ـ ایشون رو اذیت نکنید. مسئولیت حضور من با خودمه.
مدیر سریع سر تکون داد.
ا.ت زیر لب گفت:
ـ وای... چه خوب. پس مسئولیت خرابکاری‌های منم با ایشونه؟
جونگ‌کوک نگاهش کرد.
ـ چی گفتی؟
ا.ت لبخند مصنوعی زد.
ـ گفتم چقدر هوا خوبه!
تهیونگ دوباره خندید.
جونگ‌کوک بلند شد، کت خودش رو مرتب کرد و رو به ا.ت گفت:
ـ بعد از مدرسه منتظرت می‌مونم.
ا.ت سریع جواب داد:
ـ منم بعد از مدرسه می‌رم خونه.
ـ می‌دونم.
ـ پس چرا منتظرم می‌مونین؟
جونگ‌کوک چند لحظه نگاهش کرد.
ـ چون می‌خوام باهات حرف بزنم.
ا.ت آهی کشید.
ـ باشه، فقط لطفاً دفعه بعد با ارتش نیاین. همکلاسی‌هام فکر کردن من دختر رئیس‌جمهورم!
جونگ‌کوک به طرف در رفت.
قبل از خروج، بدون اینکه برگرده گفت:
ـ دختر رئیس‌جمهور حداقل امتحان ریاضی نمی‌ده.
ا.ت با تعجب به سارا نگاه کرد.
ـ سارا...
ـ چیه؟
ـ این مرد خطرناکه.
ـ چرا؟
ـ چون حتی می‌دونه من از ریاضی متنفرم
- ۳۱۱
- ۲۱ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۳)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
